vay ki gençtim.

Ne zaman sonlanacağı da belirsiz bu belirsiz yalnızlığın.

Bu süreçte öğrendiğim yegane şey şu ki; küçük,büyük ne bela yaşarsanız yaşayın sadece en yakınlarınız nazlıyor sizi. Biraz da olsa anlıyorlar. Fakat onlar da aynı imtihandan geçiyorlarsa işte orda yapayalnız kalıyorsunuz. Zaten onlar dışında kim varsa televizyondan izler gibi izliyor,dinliyor sizi. Kendi kendini iyi etmek dünyanın en zor işlerinden biri. Hele sorumlu olduğunuz kişiler ve işler varsa zorluk daha da katlanılmaz oluyor.

Kendini iyi etmelisin. Kendine yetmelisin. Sonra yanındakilere yetebilmeli ve onları iyi edebilmelisin. Sıfır destekle olup olacağı yükün altında ezilmektir. Elbette iyi gelen,iyileştiren şeyler oluyor. Ama bu imtihandan hâric olarak boğuşmanız gereken başka duygu durum bozukluğu ve pişmanlıklar,hatalar vs. varsa geçmiş olsun.

Belirsizlikler,yanlızlıklar,kötüye gitmeler peşinizi bırakmıyor.

bunca köhneyim,bunca yaşlı.

yazar seksen sayfalık kitabı yirmiyedi sayfada anlatmış gibi.

eksiği yoktu kitabın,onca sayfayı sessizlik doldurdu.

ecel namında bir başlık koyuvermiş sessizliğe.

ansızın sarstı ve toprağı hatırlattı.

şimdi kocamış,köhneleşmiş,yorulmuş bir ihtiyardan farksız