Ve Durup Dedim Ki...

kiazgin olacagi yeri muthis detayla secerken 

oraya giden yolun cilesini de baskasina cektiriyor

ne yaptigini bilmeyen cocuk gibi desen, cocuga hakaret

ama caresizliginden midir nedir, bir icin gidiyor bu haline

acincak bir halde yani hakkaten

sen de ne yapcagini bilemiyorsun bir yerde 

sacma bir sevkata kadar gidiyor bu is

bir durup dese ki, buyuduk artik, o magazadan almiyorum artik kostumlerimi, 

durup dinleyecek vaziyette degil 

cidden bir yaratiktan hoslanmak zordur

kendinizi ikna etmenin binbir yolunu bulmaniz, kendinizi surekli tasdik etmeniz gerekir

nefreti bile, hadi olsun artik diyecek hale getirdik, 

hadi ben de diyim, olsun artik da 

hadi ama yani arkadasim, gercekten de normallestirme cabani mi izlemeye geldik buraya?  Mevzu neydi, ne oldu

“tani kendini” demis socrates 

herbirinize bir sey ifade ediyor bunu duydugunuzda, herbirinizde kendiliginlikle ilgili bir hisler olusuyor

bi tek, “ne taniyacam ya daha kendimi, kendimim iste” diyene dokunmuyor herhalde bu sozler, o boyle “ee noluyormus taniyinca, sonra?” diye soruyor o hala. 

neyse ki ogretmen boylelerini de taniyor, o zaten geciyor sonraya bi sure sonra, insanlarin da eli armut toplamiyor yani bu dunyada, kendileri de kac binlercesinden gecmis hayat dongulerinin, en kotu, defalarca kez haftalarca yasamislar bir keresinde.

pire de pire,  kotunun kotusu, donguler degil

onlarin bir gun donmemeleri

dislerin arasina sikismis, takilmis kalmis orada,  oldugu yerde donmuyor bile artik,

durmamis bile o, ondan hicbi sey olmaz artik, oyle agza alinmayacak bir sey ki o, iki elimiz bir papuca girmis vaziyette. 

cikamiyoruz isin icinden, kendimizden gecmisiz, gozumuz hicbi seyi gormez olmus, hala onun icindeyiz, karanliga kalmasa bari modunda bekliyoruz. 

tum algin sessize alinmis gibi dusun. hicbir sey yok algina gelen, sen de dilsizsin, sessizsin, fakat oradasin, hala icerde bir yerde sahnenin bir gun degismeyecegi gercegini hala kabul etmemek icin kendine hikayeler uyduruyorsun, icerden bir yerden biliyorsun sictigini, boyle kafan sicmadik yaaaa, sicmadik, bak simdi nasil cikiyoruz burdan, dur simdi bak, bi de soyle bekleyelim biraz, biraz da boyle dusunerek bekleyelim falan, yok ama babacim, cidden buradan cikis yok. 

yani su yaratigin en azindan kendi guvenli sahalarindan cikabilmesine bile bir yukseliyorsun, 

sevkatten geciyor, yureklendirmeye donusuyor yaklasimin, 

sen bile kendinden beklemezken boyle gercek bir anlayis hissi gelmeye basliyor 

haa diyorsun, okay ya 

ben de burdayim tabi ki amk 

bende onun kendisine izin cikartmak icin kullandigi guvenli alaninin icindeyim

ben de her sey kadar oynamisim bu sikko oyunu, cikmam gereken yerlerden cikamadan, kendimi terk etmenin hayalinde, bir parcasi olmusum bu duzenin.

Cidden onu yureklendirmekten baska caren olmadigini fark ediyorsun 

hadi bir gayret, kardesim

hadi guzelim, kalk bakalim 

hadi canim benim

hadi

O bilge olan nerede? Bulup getirin, beni götürün, çıkarın sonsuzluktan, varlıkla bir edin. Evreni dolaşan rüyalardan, soyutlamalardan, senden benden farklı olanı ayırın... Beni bir yere koyun, Yerimi gösterin, Ne biliyorsanız anlatın, Ne biliyorsam dinleyin, Beni alın bir bilgeye verin...

Paylaşın, benimle, onunla, sevenle... Bana da öğretin paylaşmayı, yaşama sebebini bilmeden var olur mu insan, insan olur mu, Ne sorudur o... Neden? Bunu sormadan geçilir mi o yoldan, yaşamdan.

EXISTENCE, ne anlam ama...

Anlatilan hikayeler bir gercek yaratti. Bagimsiz. Plansiz. Isteksiz denemez, hep istendi, zaten bir seyler hep istenir. Sevilmez ama istenir. Sevilmeyeni, sevilmeyen yapan onun özü, sevilen yapan bireysel güç olurken dunyada bana objectiviteden bahsettin.

Cunku bir hikayeyi ani yapan yasanmisligi degil anlatilmisligidir. Anlatildi. Ezberlendi. Yalanlananilirligini an be an kaybeden bir guzellige direnebilmek, gozlerinde ki renkten bagimsiz gerceklige yok demek gibi anlamsizlasti, kabul ettik. Sen, ben ve digerleri. Buradaki sen ile beni ayiran dinleyiciydi, oysa insanin birken iki olmasi kabul gorseydi, hikaye yalanini yuzume carpamazdi. Hikayeyi oznelestiren dil, seni ve beni yaratti. Birligimizden koparken cektigimiz su aciya bak, bir hikayeyi anilastirmak icin cekilmeye deger aci miydi sanki bu. Kolayca reddedilip unutulup, kandaki parlacalarla birlestirilirdi. Butunu elde edebilecek olsaydi… “Butunden bagimsiz parca dusunun” dendi. Denemedik bile… Hikayelerimiz seni beni yaratsin diye, reel bir karsilik versin varliga diye, sanki reel olmayan varlik ya da varlik olmayan reel varmis gibi kanit aradik. Acik ve secikti. Ustelik Descartes bir kac kez bundan bahsetmisti. Aniyi, hikayeyi, seni, beni oyle ayrilastirdik ki bir daha hic aynilastiramayacaktik…

Odanda, yataginda, uyuyamayacak derecedeki sarhosluktan yeni cikmis sekilde yatiyorsun, dusunduklerin bir sekilde Kant felsefesindeki “iyi niyet” kavramina getirilen “gerek sonuc-yeter sonuc” elestirisine ulasiyor ve diyorsun ki, iyi niyet tabi ki eylemi mesrulastirir ama iyi niyetinin sonuclarini sorgulayacak zekanin yoksunlugu da senin davranislarindaki akilsalligi ve ciddiyeti hatta senin insan olarak varliginin gerekliligini sorgulatir. Tam bu sirada tuvaletin isigini kapatmamis oldugunu fark edip ilk etapta onemsiz buluyorsun. Ve sonra bi anda diyorsun ki bu benim kapatip kapatamamamla ya da isiktan uyuyup uyuyamamamla ilgili, yani benimle ilgili bi sorgu degil ki burada uyuyacagin en azindan 5 saat daha boyunca evrenin ve tukenmekte olan enerjinin bir kismini harciyorsun ve o sirada etik kavraminin bagimsiz oldugunu kendine kanitlamaya calisiyorsun. Dusun ki sen bu yuzden kalkip isigi kapattin. Bu isik seninle alakali olmayabilir, senin buna faydali tepkin de yalniz puissance olur.

1. Biz tüzüklerle çarpışarak büyüdük kardeşim

Emrazı Zühreviye Hastanesi'ne kapatıldı anamız Adıyla çalışan ermiş Sirkeci kadınlarındandır

Şeker atar hâlâ mazgallardan Cankurtaran'da Acı Bacı'nın acı bilmez uçurtma çocuklarına

Yıl sonu müsamerelerine kimler çıkarılmaz?

2. Velhasıl onlar vurdu biz büyüdük kardeşim

Babamız dövüldü güllabici odunlarla tımarhanede Acaba halk nedir diye düşünür arada işittiği

Dudullu'dan tâ Salacak'a koşarak alkışlayalım Fazla babalarıyla dondurma yiyen çocukları

Hangi çocukların neye imrenmesi yalınayak şiirdir?

Ece AYHAN