i don't really know what this thing is, I wrote it like two weeks ago at school ,, I'm not much of a writer sorry 💀 also I may have blocked my two irls so that they don't see it yeah
i jest tylko po polsku, because my writing in English is even worse, but enjoy!!
Na początku nie istniała. Jak cień przytłoczona ciężką, czarną spódnicą jakby z ołowiu. Przepychana między skórzanymi butami oficerów i żołnierzy. Gdy na nią patrzyła widziała niewinność, a może jej iluzję? Na pewno desperację, a raczej rezygnację. Gdy wojna dobiegała końca zdarzyło im się rozmawiać. Wtedy chyba myślała, że umrze, więc otworzyła się, rozlała praktycznie od razu. Jąkała się i oddychała jakby była pod wodą, ale Zorin prawie fizycznie mogła poczuć jej chęć bycia wysłuchanym. Mogła wejść jej wtedy do głowy, wydrzeć zastrupione koszmary chowające się po kątach świadomości jak skopane kundle. Ale nie musiała nawet zadawać pytań, młoda kobieta jej wtedy ufała. A może był to tylko strach przed śmiercią. Obdarzyła ją zaufaniem może przez płeć w poczuciu jakiejś kobiecej więzi, lub w akcie desperacji. Sama nie uważała się za godną takiej dobrej cechy. Jak można tak bezkrytycznie otworzyć się przed osobą, której nie obchodzi nawet strona , dla której walczy? Osobą, która bez skrupułów mogłaby zabić niewinnego cywila? Może Rip czuła, że coś je łączyło. Może była to chęć do życia, albowiem obie chciały żyć, w innych jednak tego słowa znaczeniu. Może czarnowłosa miała nadzieję, lub była na tyle naiwna by wierzyć, że starsza kobieta chcę tego z tej samej definicji, jak ona. Że nadal, mimo wojny chce spełnić marzenia, wrócić do rodziny, zostawić cały ten brutalny militaryzm w tyle, zamknąć go w słoiku, aby zniknął jak płomień świecy bez tlenu. Jednak jedynym czego od życia chciała Zorin było przeżycie, nie doświadczenie śmierci. Sama nie była pewna dlaczego, nie potrafiła dopuścić do siebie możliwości utraty życia. Może po prostu nie miała za co umierać, dla kogo. Nie chciała, aby jej śmierć była bez sensu i znaczenia.
Tamtego dnia w schronie, betonowej skorupie okrytej dudniącą ziemią, na której rozgrywało się piekło Zorin nie myślała o niczym. Chciała walczyć, ale była kobietą.Na domiar złego przez ciemniejszą skórę musiała usuwać się z widoku, więc utknęła z panienkami z BDM. Nie należała ani do armii, a nie do nich.
A gdy opuściły podziemną norę nie łączyło ich już nic. Jakakolwiek więź zniknęła, ponownie stały się nieznajomymi sobie ludźmi. Pojawiła się za to nadzieja, lub coś, co nosiło jej przebranie. Nadzieja bowiem miała być czymś pięknym, pozytywnym, dającym siłę i ukojenie. Zmiana w teoretycznie nieśmiertelną, nadludzką, nieludzką wręcz istotę wydawała się tylko nadzieję udawać. Lecz dokąd sięgała pamięcią Zorin nie utożsamiała się z człowieczeństwem. Czasami nawet czuła się jak zwierzę. Brak szczególnego celu poza zaspokojeniem podstawowych instynktów, brak kodeksu moralnego i magiczne moce sukcesywnie oddalały ją od ludzkości. Nie miała więc nic do stracenia.
Rip zaś wydawała się człowieczeństwo kochać, trzymać przy sercu jak dogmat, jak dziecko trzyma się matki w czasie ewakuacji, aby nie zgubić się w tłumie spanikowanych ludzi. W kieszeniach czarnej spódnicy, faszystowskiego kaftana trzymała najróżniejsze, zdaniem Zorin, pierdoły. Szmaty, karteczki, sznurki, stare klejące się do siebie landrynki z dodatkiem poszarpanych płatków wysuszonych kwiatów.
Dlatego też nie mogła przestać się dziwić, gdy zobaczyła dziewczynę u boku Majora. Stała przygarbiona w długim,poszarpanym płaszczu, spod którego widać było chude kostki i zniszczone polowe buty. Dziecinne warkocze opadały jej na ramiona, a kosmyki włosów wpadały do szeroko otwartych niebieskich oczu. W rękach trzyma strzelbę.
Jakiś czas później, już po upadku rzeszy, gdy jedynym bezpiecznym dla nich miejscem stał się pokład poduszkowca widziała ją w laboratorium. Miała zamknięte , opuchnięte oczy. Blade, widocznie wychudzone ciało spoczywało bezwładnie przykryte białą ceratą nie poruszało się ani trochę, klatka piersiowa nie podnosiła się. W końcu nie była już człowiekiem. Czarne włosy spływały po stole operacyjnym jak smoła. Przypominała wtedy bezbronne dziecko, chociaż takowym już nie była. Nadal głupia.
to miało mieć zakończenie, ale ono kurwa nie miało sensu i raczej go już nie napiszę,bo mi się nastrój zmienił ✨👍
yousharknotpass
germansingergirl
pixelskylines
discoholicmusic
