"ANDIE"

Dear Me,

Kamusta ka? Alam kong isa ka sa mga taong madalas inuuna ang mga responsibilidad bago ang sarili. Madalas kang abala—sa mga gawain, sa mga deadline, at sa pagtulong sa ibang tao. Kapag may kailangang ayusin, ginagawa mo agad. Kapag may kailangang tapusin, pinipilit mong matapos kahit pagod ka na.

Gusto kong sabihin sa’yo na hanga ako sa tibay mo.

Hindi madaling pagsabayin ang mga pangarap at mga responsibilidad. Hindi madaling manatiling determinado habang may mga araw na puno ng pagod at pagdududa. Pero nandito ka pa rin. Patuloy ka pa ring lumalaban para sa kinabukasan na gusto mong maabot.

Alam kong minsan kinukwestyon mo ang sarili mo—kung sapat ba ang ginagawa mo, kung tama ba ang direksyon mo, o kung magiging sulit ba lahat ng pagod na ito. Pero gusto kong ipaalala sa’yo na ang mga taong tunay na nagsisikap ay hindi palaging mabilis makarating; minsan sila lang ang mga taong hindi tumitigil.

Hindi mo kailangang maging perpekto. Hindi mo kailangang laging matatag. May karapatan kang mapagod, magpahinga, at huminga sandali. Hindi nababawasan ang halaga mo kapag hindi mo kayang gawin ang lahat.

Sa dami ng taong tinutulungan mo at pinapahalagahan, sana minsan piliin mo rin ang sarili mo.

At kapag dumating ang araw na pakiramdam mo wala kang naaabot, balikan mo ang taong ikaw noon. Dahil ang dating nangangarap lang ay unti-unti nang nagiging taong ipinagdarasal niyang maging.

Mabagal man minsan, pero umuusad ka.