The Arthlete Wanderer

So ayun, pasukan na namin sa Monday. Mixed emotions. Masaya kasi syempre makikita at makakasama ko nanaman ang mga super-duper-hyper-ultra-mega-over abnormal kong kaibigan. Hindi ko naman sila masyadong namiss kasi halos buong araw palagi ko sila ka-chat. Pero syempre iba pa rin kapag kasama ko sila.Yung mga bagay na palagi naming ginagawa, kami lang yung nakakasikmurang gawin yung mga yun. Hindi! Hindi yung gaya ng mga iniisip nyo. Hindi kami mga adik. Yung mga palagi naming ginagawa; yung mga gawain ng mga bata. Masaya na kami sa ganun. Hiya? Hindi uso sa amin yun. Lalo na kapag dumadaan yung crush ko sa harap namin. Akala nyo hardcore na kayo kapag nag "ayieeeeeee" yung mga kaibigan mo sayo kapag dumadaan yung crush mo sa harap nyong magkakaibigan? Well, mas malala kami. Hindi sila nakukuntento sa ganun lang. Sinisigawan pa nila sa pangalan yung crush ko kapag nasa harap na namin na para bang palagi namin syang kasama. Syempre ako naman tatakbo sa kung saan at magtatago. Sila kasi yung tipo nang kaibigan na nakakahiyang kasama, pero sama parin ako ng sama. Bakit? Kasi sa tuwing kasama ko sila, doon lang ako nagiging totoo. Doon ko lang napapakita kung ano at sino talaga ako. Walang arte, walang pagpapanggap. Yung simpleng ako. Pero syempre nakaka-badtrip ding pumasok sa Lunes dahil eto nanaman ang sandamakmak na school paper works. Project doon, project dito. Hay, ang sakit sa ulo. Hindi nanaman ako makakatulog ng maaga. Kaya bumawi talaga ako sa tulog habang sem break pa. Pero ayos lang din. Kasi 3rd year na ako at 2nd sem na. Tatlong sem nalang, graduate na kami. Pero sabi nila, hindi daw don nagtatapos ang lahat. Sa halip, doon pa lamang daw magsisimula ang lahat. Doon tayo magsisimulang tumayo talaga sa sarili nating mga paa. Doon tayo magsisimulang maging 'independent'. Maging independent sa mga desisyon natin sa buhay. Pero syempre, doon na magsisimula ang unti unti nating pagtupad  sa ating mga pangarap sa buhay. Depende sa'yo kung anong gusto mong gawin sa buhay mo. Wala nang mangengealam sa'yo. Pero kung hindi ka suwail na anak, tulungan mo naman yung mga magulang mo. Dahil sila ang umalalay sa'yo mula pagkabata hanggang ngayon, hangga't nabubuhay pa sila. 

Kaya yang simpleng katamaran natin sa pagpasok, malaki ang magiging epekto nyan sa atin balang araw. Alam ko gasgas na tong mga salitang 'to. Pero wala tayong ibang magagawa kundi mag-aral ng mabuti, hindi mag-aral lang. (Wow, sa akin pa talaga nanggaling yun.)