İnsanoğlunun bir kez öldüğünü sanması ne komik bir şaka.

Tam 26 gün önce oturup ağladığım banktan az önce gülerek kalktım. Hayat böyle işte, çok şükür.

Açıkçası hayvanı kesip sonra olduğu gibi buzluğuna dolduran insanların hayvanı boşa kestiğini ve bunun ne başında ne sonunda dini bir güzellik olmadığını düşünüyorum.

Geçen ay yaşadığım stresin kalıntıları ile boğuşmak biraz garip açıkçası. O anların içindeyken sağımı solumu karıştırmaya başladım mesela. Bayaa bildiğiniz sağımla solum arasında mevzu çıktı. Stresle baş edebilmek için savunma mekanizması olarak kullandığım, her şeyin şakasını yaparak ve buna yarınlar yokmuş gibi gülerek durumunun bokunu çıkarmışım mesela. Bu her haltı şakasını yapma durumunu stresli anlarda dizginleyemediğimi hatta çevremdekilere açık açık ben her şeyi şakaya vurmazsam deliririm dediğimi net hatırlıyorum -bu son bir aydan önce konusu olmuştu bunun- yani ben aslında o an komik değil, deli olmamak için uğraşırken bunun ucunu bu kadar kaçırdığımı yeni yeni anlıyorum çünkü dediğim gibi geçen ay yaşadığım şey, beden bulup bir canavara dönüşüp beni bin yerimden bıçakladı. Arada ufak tefek başka maddelerde var ama en bariz ve yeni dikkatimi çekenlerden biri insanlarla göz teması kuramamaya başlamış olmam. Onlar bana bakmazken yüzlerine bakabiliyorum ama gözler gözlerime döndüğü an bocalıyorum çünkü bir yerlerden bir ses sakladığım ne varsa sanki gözlerimden okunacakmış gibi bir hava estiriyor. Ki bu bedenimin ve zihnimin rahatladığını düşündüğüm zamandan kısa süre sonra gelen bir farkındalık.. Yani demem o ki, stres çokta komik olmayan bir palyaço ve insan onun sirkine bilet almaktan hiç vazgeçmeyecek aciz bir soytarı. Yazık.

Aynı anda hem Atatürkçü hem terör destekçisi olunmayacağı konusunda anlaşabilir miyiz artık ya? Ya ayranınızı döktüreceksiniz, ya götünüzü sevdireceksiniz valla gına geldi artık.

Yaptığınız şeylerin arkasında duramayacaksanız rica ediyorum yapmayın.

Büyümüş ama büyümemiş insanlar beni yoruyor, tiksindiriyor, bıktırıyor. İmdat.

Arkadaşlar kusura bakmayın ama dilek diliyorum ayağına kağıdını, plastiğini denize, göle oraya buraya atan şuursuzların dilekleri de bir zahmet kabul olmasın ya. Salaklar.

Annem ve kedim paralel şekilde birbirlerinin sağlık durumlarını tekrarlıyorlar gibi bir durum söz konusu. Malum annem uzun zamandır yürüme ile ilgili sorun yaşıyor. Geçen sene bu zamanlar kedimiz kaza geçirip popoyu yamultunca ve olayın üzerinden geçen günler sonrasında annem "Aha şimdi iki totosu yamuk yan yana yaşayacağız, birbirimizin halinden çok iyi anlarız" demişti. O dönemde kedimiz diyafram yırtılması sebebiyle acilen ameliyata alınmıştı ve doktoru sonrasında bana ameliyat fotoğraflarını yollamıştı. Bayaa bildiğiniz organları, şusu busu ortada şekilde gördüm yani hayvanı. Şimdi bu olayın senesi dolmuşken annem ameliyat oldu ve çok ciddi bir ameliyat yarası var. Geçen gün doktoru ameliyat fotoğraflarını yolladı. Lan, dedim. Ben bu filmi daha önce izledim ha. Neyse tabii tutamadım çenemi, ağrısının bir tık hafif olduğunu fark ettiğim anda ikisini gösterip "Karnıyarık olma konusunda da nasıl denk düştünüz ama ehe" demiş bulundum. Kedi zaten anlamadı, annem de bi kaç saniye çipil çipil yüzüme baktı. Bence komik bir şakaydı ama tabii adamlar gazi, onlara komik gelmemesi çok normal... Bundan sonraki süreçte annemi kendini yalarken, kediyi de örgü örerken görmediğim sürece bi daha konuyla ilgili şaka yapmayı düşünmüyorum. Benim Cem Yılmazlık buraya kadarmış.

Son bir aydır yaşadığım stres nasıl bir boyuta geldiyse, perşembeden beri bedenim yaşadığı rahatlamayı anlamlandırmaya çalışıyor 🙅🏻‍♀️