Bir gece vakti, başını yasladığın buz gibi duvarlara anlatırsın içindeki kederi. Gencecik bir ömrü yaşlandıran bir keder, ne zaman çıksa karşına, ilk günki gibi can yakan bir acı. Büyütse bile zamanın deştiği bir acı.

Sevdan, tufan olur dağları toz ederdi yüreğimde.

Bu şiirler yarama tuz basıyor artık. Bu şiirler, evimi başıma yıkıyor.

O dağ, çığ gibi başıma yıkıldı.

Beni doğuran da acıma kördü, yüreğime yazılan da.

Herkese kin dolu dilim bir sende tutuldu. Sen vurdun beni, Kan kustum ama ben bir sana sustum.

Siktir ettim sizin yalan sevginizi.

Vatanı yüreğine şiir gibi yazılan gençlerdik biz, sen dilimde kederli bir türkü olsan da olur.

Ben o çıkmaz sokakların ıssızlığına gömüldüm.

Ahrâr bak, sana acımadılar bile kızım, ne kıymeti.

"Asıl vurulan benim, sen boşuna ölüyorsun."

İçimde bir parça; ne kopuyor, ne ölüyor.*

Küfür gibi alırdın adımı ağzına, yangın gibi bir nefretle. Tokat gibiydi işte her seslenişin.

Benim düzenim, karmaşa.

Cennet kalbinse, cehennem kafanın içinde.