Θα ακουστεί χαζό

αλλά

μπαίνω έδω μέσα ,

γιατί είναι η τελευταία εφαρμογή ,

που μου θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι.

Ότι ερωτευόμαστε.

Ότι ποναμε.

Ότι δεν ξέρουμε που πάνε.

Γεμίσαμε όμορφες εικόνες χωρίς συναισθήματα ,

και η τελευταία μου ελπίδα κοιμάται σε χαζά ποιήματα.

Ελπίζω όταν ξυπνήσουμε να μην είναι αργά.

Να μην καταλάβουμε ότι έχουμε γίνει τα κινητά που κουβαλάμε.

Ότι τους μεγάλους έρωτες πρέπει να τους ζουμε,

και οχι να τους θαυμάζουμε σε ταινίες στο νετφλιξ.

Θέλω να ξανά δω ανθρώπους να μπερδεύονται ,

να μην ξέρουν πως να αντιδράσουν,

να κολλάνε στον έρωτα

και να χτυπιούνται με μανία.

Να κλαίνε για μαλακιες που αύριο θα ξεχάσουνε.

Θέλω να ξανά δω ανθρώπους να νιώθουν.

Θέλω να νιώσω.

Θέλω να ξανά δω ανθρώπους.