Jestem jak wydmuszka.

Kolejny raz opróżniłam wszystkie zakamarki lodówki. Czuję wstręt do siebie. W głowie mam walony helikopter.

Czuję że „etap miesiąca miodowego” zaczyna się kończyć i znowu zaczyna się „czas kłótni”

Ostatnie dni na wsi zapowiadają się pracowicie, ale to już tylko po to by przeprowadzić się (mam nadzieję) ostatni raz. Mam wiele uczuć do tego miejsca tych dobrych i złych, ale zostawiam to za sobą. Będę tęsknić za tym miejscem, mimo starań by się nie oglądać za siebie.

Znowu w mojej głowie dzieją się złe rzeczy.

Czy to pora by wrócić na redu? Trzymajcie kciuki za powodzenie tego przedsięwzięcia 🥹

Czuję, że się rozpadam. Czuję, że to w co wierzyłam i co kochałam jest już zwykłym żartem, a nie mam siły by cokolwiek zmienić. Ciężar tego co czuję, tego rozczarowania jest zbyt wielki bym mogła się kolejny raz wygrzebać z tego bagna w którym się znalazłam.