Time never comes again

belki ben hiç kimseyim.

Doğru, bir bedenim var ve ondan kaçamıyorum. Kafamdan dışarı uçmak isterdim ama bu imkansız. Yani burada, bu insan formu içinde kalmam kader kitabında yazılı. Hal böyleyken derdime dikkat çekmek istiyorum.

İçimde bir hayvan var, kalbimde sımsıkı yapışan, kocaman bir yengeç

Bastınlı doktorlar pes ettiler. Neşterler, iğneler, zehirli gazlar ve benzeri şeyler denediler Yengeç hala orada. Büyük bir yük bu.

Unutmaya çalışıyorum, kendi işime bakmaya, brokoli pişirmeye, açıp kapatmaya kitapları. Dişlerimi fırçalamaya ve ayakkabılarımı bağlamaya.

Dua etmeyi de denedim, ama ben dua ettikçe Daha sıkı tutunuyor yengeç ve acı büyüyor. Bir keresinde bir rüya görmüştüm Bir rüyaydı belki de, yengeç

Ben hep “baba” kavramından eksik olarak büyüdüm. Bu kavramın yerini hep birileri doldurmaya çalıştı. Diğerleri her ne kadar senin eksikliğini hissettirmemeye çalışsa da ben hep kimseye belli etmeden o eksikliği yaşadım. Özel günlerde etrafta senin varlığını aradım ama bulamadım. Senin kötü bir baba olman yüzünden kız kardeşime hem abi hem baba olmak zorunda kaldım. Yıllardır kendimi senin olmadığına alıştırmıştım. Ancak yine de her ne kadar öfke ve nefret dolu da olsam oralarda bir yerlerde yaşadığını biliyordum. Bugün ben bu yazıyı yazarken sen artık toprağın altındasın. Bir baba kaybettiğim için mi üzülüyorum bilmiyorum ama bana yıllarca hissettirdiklerin için arayıp sormadığın ve asla yanımızda olmaya çalışmadığın için sana aşırı nefret doluyum. Artık yoksun o yüzden içimdeki bu kavganın da bir anlamı yok. Öbür tarafta vericek bir hesabın var.