Surrealistyczne, acz miłe

Ja lubię literaturę, bo dla mnie tam jest więcej życia niż w moim własnym. Jest ono tam w takiej kondensacji, w jakiej nie znajdę go w rzeczywistości nigdy

Wszyscy moi rówieśnicy byli nawzajem swoją kserokopią. Swoim skanem. Wszystkich czekało dokładnie to samo. Wejście na kolanach w  otoczoną zasiekami rzeczywistość. Serial obyczajowy pod tytułem Szare miraże. Kredyty. Wyrzeczenia. Próby zachowanie jakiejkolwiek życiowej autonomii. Związki, które prędzej czy później zawsze trafi szlag. Ukrywanie się. Ucieczki. Dwa, trzy, cztery, pięć, osiem tysięcy złotych miesięcznie. Mniej lub bardziej niewolnicze stawki. Podatki. Prywatne ubezpieczenia medyczne lub ich brak. Za dwadzieścia lat każdy z nich albo będzie żulem, albo takim jak wszyscy innym prolem, kmiotem klasy średniej z wiecznie niespłaconym debetem na koncie.

4 czerwca. W natłoku emocji, płaczu, bólu i cierpienia. Kiedy histeria rozdarła mi płuca, wiedziałam że jestem naga. Moje emocje, cała ja i moje pragnienia były na wierzchu. Powiedział, że mnie kocha, a każda mała molekua w moim organiźmie eksplodowała. To było szczęście, a szczęście przerosło mój umysł. Jeżeli była to iluzja, to chciałam by trwała wiecznie, bo dzięki temu nie odczuwałam dłużej bólu. Strach przed stratą na chwilę ustał. Paradoks czasu. Ta chwila była wszystkim.

Nie ma czegoś takiego jak pewność.  Wpadamy w iluzję, jesteśmy naiwni i karmimy się nadzieją. Nie ma pewnej miłości, pewnej pracy, pewnej przyszłości, pewnej deklaracji. Pewność to chwila. A po tej chwili następuje rzeczywistość. 

Nic tak nie kuje jak słowa "kocham cię" nie wypowiedziane spworotem. To proste zagranie losu - Pozwól na miłość i daj jej się zniszczyć. Twoje usta powiedziały wszystko, a jego milczenie było największą odpowiedzią.

I wtedy przestał mnie kochać.