Mısra.

Yokluğuna sabahın beşinde bir sigara yakıp içememişim külükte kendi kendine yanıp sönmüş.

Yokluğuna günün bitiminde rasladım, içimden birşeyler gömdü güneşin batışıyla.

Tam da şuan her zamankinden biraz daha çok muhtaçlık hissediyorum sana. Helin kimse bana sarılmıyor sen bana sarılır mısın?

Başım ağrıyor helin, her allahın günü sana uzanamayan ellerime çok kızıyorum ama fayda etmiyor sana dokunması gereken ellerim toprağını avuçluyor.

Neyse işte helin başım ağrıyor yorgunum, birde şu kalp ağrısıda hiç geçmeyecek gibi çoğu zaman sızlayıp duruyor. Yaşıyor olsaydın şimdi sarılmak için sana geliyor olabilirdim..

Sesinin tınısını unutuyorum diye uyanmak istemedim bu sabah. Bak senle dinlemiyorum diye o şarkıyı hep eksiklik hissiyle açıp ağladım, bunu itiraf etmek kolay değil herkese duvarken sana yıkılmış bir evidim ben, söz verdiğin gibi, söz verdiğim gibi o evi birdaha toparlayamadık... Toparlayamadım.

Helin, sana sarılarak uyumak istiyorum ama bu imkansız. Seni özlüyorum, çok özlüyorum.

Bazen yakın arkadaş olan kişileri kıskanıyorum birbirlerine sarılma şansları var nefesleri teklese hissedip müdahale edip yüzüne bir tebesüm hediye edebiliyorlar, ne biliyim kımsesiz hissetiklerinde bile ayakları onu saracağını bildiği bir kapıda durduruyor, iki kol arasına sığdıra biliyor oysa helin ben sarılmanın ne olduğunu çok geç farketim ve bu kalbimde bir mezar taşı dikiyor seni herşeyden korumak istercesine sarmak isterdim çok geç kaldım...

Beni tek başıma bıraktın diye kızmıyorum sana ama hani bazen sarılma isteğimi bastıramıyorum sana çok ihtiyaç duyuyorum, sigaram biti sana geliyorum.

Ben bu hayata sığamıyorum helin, kafam patlıyor seslerden. Koşup sana geliyorum biraz olsun nefeslenmek için yetmiyor kollarını sesini yüzünü gülümsemeni seni istiyorum anlıyor musun çünkü kimse senin gibi değil sen bana kıyamazken herkes şimdi param parça ediyor. Tanrım lütfen bana kızma isyan etmiyorum ama neden helin?.

Helin senin sevgini de kaybetim...

Güya sigarayı bırakır yokluğuna da alışırdım. Geldiğim duruma bak sigarayı bırakmadım, yokluğuna da alışamadım.

Sigarada boş tek sakinleştiricimdin. Bir asır daha devirdin içimde, yokluğun nasır tutu gözlerimde. Özlediğim kadar da öldüm içimde..

Sen yaşıyor olsaydın canımın acımasına kıyamaz gelir öperdin sarılmayı sevmediğim halde gelip zorlada olsa sarılırdın, kendi ellerinle yemek bile yedirirdin, senin bana karşı olan kıyamamazlığını çok özlüyorum üstüme titreyişini.. Biliyorum böyle yapmam daha çok can acıtıcı ama elimde değil seni özlediğim zamanlar bir yere çöküp kalıyorum, kalkamıyorum... Seni gün geçtikçe daha çok özlüyorum bu benim boyumu aşıyor...

Helin sana içimi son kez döküp susacağım. Bilirsin beni çok katı kurallarım var. Kendime karşı hiç insaflı olmadım kendime hiç birşey vermedim hep çulsuzdum, yoksuldum ben hep buydum, herkese çok cömert davranırken kendime hiçtim çünkü ben yaşamıştım görüştüm taşımıştım fakat kimse görsün taşısın istememiştim  bu hep böyleydi kafamın bir köşesinde durup büyüdü bu kendimi birşeye layık görmemek bu çok ağırdı ama ben bunu kalbime bir çiviyle çakmıştım biliyorum çok aptalca. Sonra neler oldu neler biti bilmeden görmeden tartmadan yürüdüm yorgunum, yorulmuştum. Biri beni sevince okadar çok istiyordum ki o sevgiyi senin içimde bıraktığın burukluğu gidersin istedim hep fazlası olursa geçer diye düşündüm sonra çok hatalar yaptım daha çok isterken birşeye layık olmadığım hatırlatıldı bana ben çok mu günah işledim tanrı bana bunları reva görüyordu? Helin'im ben çok mu bana hep çok mu bir tebesüm etmek ilerisine gitmiyor çünkü. Biliyorum onların bana olan az sevgisini de tüketim şüphelerimle, kıyaslamalarımla bir yerde var olmaya çalışmakla birkez öncelik olmak isterken... Aslında biliyorum senden başka kimsenin önceliği olmadım elim kesilince kimse pansuman yapmadı işe yaramayacağını bildiği halde belki ileştirir diye kırem sürülmedi yaralarıma... Biliyorum dünya bu 5 kuruş etmeyen insanların 3 buçukluk merhametlerine sevgilerine teslim etim kendimi çok acizce değil mi? Çünkü ben kendime her o açıdan bakarken acizce aptalca görüyorum kendimi. Biliyorum kendime hakaret etmek ruhumu incitir sahi ruhumda toza dönmeyen bir uvzum kaldı mı? Artık hissetmiyorum bak gerçekten yani ilk başta biraz kalbim sızlıyor ama olsun sonra hemen geçiyor biliyorsun ben hemen geçmesini istiyorsam hemen geçerdi herşey... Çok şey istemiyordum ya biri gözlerimdeki görültüyü anlasın senin gibi ama herkeste sen değil... Beni ağlarken görürsen üzülme lütfen geçiyor sonra zaten herşey geçiyor inan bana ileştiriyorum kendimi yani öyle umuyorum. Çok karışık ama herşey çözülür artık çözemesemde kalsın diyorum iyi mi yapıyorum bilmiyorum ama şu son zamanlar hafif bir hüzün var, gırtlağımda acı bir his bırakıyor, fakat hiç bilmediğim daha önce tatmadığım bir dinginlik huzur da var içimde... Artık erken uyuyorum çoğu gece. Çok çalışıyor çok yoruluyorum ama biliyorum birgün bende herşeyi hakedeceğim bir insana belki senden sonra ev gözüyle bakacağım zaman ya beni öldürecek yada yanmış bir evden sağ çıkaracak.

Keşke şu beyaz çiçekleri mezarında değil de elinde taşıyor olsaydın...

Kolyende yetmiyor, boynumda hasret yükü taşıyorum. Bana hiçbirşey yetmiyor insan canını kaybedince nasıl olur nasıl yaşar kendime bakınca bile çözemiyorum ben nasıl yaşıyorum insan canı acıyınca nereye gider benim benim gidecek sarılacak bir evim yok avucumda toprağın sesimde sesizliğin keşke içimde sana sarılma isteğimi yok edebilsem kolarım kopuyor ellerim parçalanıyor ama şu sana sarılıp ağlama isteğim hiç geçmiyor. Helin özlemek benim lügatımda senin adın..

Kalbimi delip geçen bir ağrısınız... Özlemek kalp odacığımda 3 parçaya bölündü. Birinde kimsesiz hissetim, diğerinde saçlarıma kıydım en sonunda sesimden vazgeçtim...

Artık içimdekileri dökebilecek kelimelerim bile kalmadı yazmakta geçirmiyor baş ucuna gelip ağlamakta...

Yokluğuna cümle kuramıyorum artık. En güzel, en huzurlu uykular öpsün gözlerini canımın içi.

sevginin ne olduğunu bilmeyen adama sevgiyi öğretmeye çalışmak gibi hatalar yaptım. bazı insanların karanlık kalbi aydınlığı hak etmiyor.

yaşamak ağrısı, bak tam şuramda.

misal, bugün çok zor bir gündü. insan istiyor ki biri zorunu alsın, avucunda şekil versin, küçültsün, desin ki 'zorun yok oldu.'

Öldüğün gün tarayacak kadar saçların yoktu..

bunun gerçekliği her yıl bu günde içimdeki terkedilmiş şehri ateşe veriyor.

Dünyanın en güzel çiçeklerini toplayıp saçlarına taç yapıp taksaydım da yine o çiçekleri güzeleştiren sen olurdun.

bazı yaralar vardır ne cümleleri nede gözyaşları vardır...

Bazı yaralar sessizdir, kimsesizdir.

Bazı yaralar toprak kokar..

şimdi 25 yaşında yorgun bir bedensin oysa sen 18 yaşında tüm hayallerini gerçekleştirmeye söz vermiş bi kızdın.

şu an bana iyi gelebilecek tek yer senin yanın fakat gelemeyeceğim tek yer de senin yanın