It is because it rests on nothing, because it lacks even the shadow of an argument, that we persevere in life. Death is too exact; it has all the reasons on its side. Mysterious for our instincts, it takes shape, to our reflection, limpid, without glamour, and without the false lures of the unknown. By dint of accumuluating non-mysteries and monomopolizing non-meanings, life inspires more dread than death: it is life which is the Great Unknown.

Met zijn ogen op de grond gericht stak hij zijn hand uit, weerbarstig toen ze hem naar zich tochaalde om hem een zoen te geven. Even dacht hij er over om nu toch alles maar te vertellen, -maar neen: hij wist, dat het woord in zijn keel zou blijven steken, en ook al zou hij het kunnen uitbrengen, wat dan nog? Dan konden ze weer tot diep in de nacht samen opzitten, als bij onweer, zonder een uitweg te weten, en hoe meer zijn moeder sprak, des te ongelukkiger zou hij zich voelen, omdat al van haar stem zo weinig kracht uitging...

"[...] When someone dies, their reality is snatched away, but the same is true for someone who looks on that dead person. A living being who sees his fellow die can no longer exist except outside himself."

The umpire had comical news. The congregation had been theoretically spotted from the air by a theoretical enemy. They were all theoretically dead now. The theoretical corposes laughed and ate a hearty noontime meal.

De herinneringen die me altijd, en nog, het meeste pijn hebben gedaan, waarlijk pijn, zijn de herinneringen - en helaas zijn ze nogal talrijk -aan mijn moeder die als een hoopje ellende op een stoel zit te huilen. Soms voel ik troost bij de zekerheid dat ik altijd mijn best heb gedaan om haar tranen te vergelden.

System and representation are not always separable: the languages we use to represent things often become the terms in which we can understand them.

The black guy with a lace head piece and the slimmest braids with golden ends, dressed fully in black and his white dirty slippers with little hearts embroided on them.

"They rejected the realistic tendencies that had become dominant during the nineteenth century. In a world where cameras were now capable of recording reality with surgical precision, the Symbolists preferred to view the world with closed eyes: they turned inwards."

J'écrivais des silences, des nuits. Je notais l'inexprimable, je fixais des vertiges.