Lâin o acı bana dokuz köyü yaktırırdı balkonda oturup kendimi yaktırdı

sırtımda çocukluğumdan kalma izler

dönüp dolaşıp bu enkaza geleceğimi biliyorum

beni bu dibi bulunmayan kuyudan kimse çıkarmak istemedi. artık ben de çıkmak istemiyorum.

Bu acı sana avuç içlerini yoldurtur.

Düzeni bozmadım, bana denk düşen tüm düzenler bozuktu.

ağlamaktan kan çanağına dönmüş gözlerle dilini kesen kelimeleri nasıl yuttun be kızım.

allah'ım beni bu evden kurtar

Amin

çocukluğum boğazımda yumru ne kusabiliyorum ne yutabiliyorum.

bana karşı yapılan her şeyi unuturum ama benim için yapılmayan hiçbir şeyi unutmam.

ufacık şeylere bu kadar anlam yüklersen tabii üzülürsün salak.

Mal.

Ama biliyorsun. çirkin çocuklar sevilmez, başlarını yaslayacakları bir göğüs bulamazlar, şaçları okşanmaz, elleri tutulmaz, başında masallar okunmaz. anlıyor musun? bu böyledir, bu her zaman böyledir.

"

İçine kazınıyor sevdiklerinin gidişi, sen bir gecede bin kez ölüyorsun. kimse de sesini çıkartmıyor, kimse de kızmıyor ölüyorsun diye.

sen kendine ev olmayı bilmiyorsun.

dert değil dediğim ne varsa dağ olup boyumu aştı.

ben ki soğuksam, duvarım varsa kendimi geçemediğimden. sevmediğimden değil.

Ne kadar silsem de geçmedi bu geçmişin izi.