Best Diy ideas

Bir varmış bir yokmuş, bir zamanlar kulübede yaşan, Sevgi adında küçük bir kız çocuğu varmış. Henüz 5 yaşında olan Sevgi, ailesiyle birlikte televizyon izlemeye bayılıyormuş. Televizyonda başka ülkelerdeki insanları, onların neler yaptıklarını gördükçe her seferinde bir kez daha şaşırıyormuş. En çok da kar yağdığını gördüğünde seviniyor, hiç kar görmediği için üzülüyor, ‘Keşke burada da yağsa da kardan adamlar yapabilsem’’ diyormuş.

O gece rüyasında her yerin bembeyaz karla örtüldüğünü görmüş Sevgi. Sabah uyanır uyanmaz annesinin yanına koşmuş, anlatmış olanları. Rüyasında yumuşacık eldivenler giyiyor, kalın atkılar kuşanıyor, karların içinde doyasıya oynuyormuş. Arkadaşlarıyla rüyada bile olsa kardan adam yapmış sonunda. Ama o kadar heyecanlı anlatıyor, o kadar neşeli sesler çıkarıyormuş ki bir başkası duysa anlattıklarını gerçek sanarmış. O sırada kahvaltısını yapmış bitirmiş Sevgi. Hala rüyanın etkisinde olduğundan kahvaltı sofrasından kalkar kalkmaz koşup pencerenin yanı başına gitmiş. Orada başlamış karın yağmasını beklemeye. Başını dışarı çıkarmış, bulutlara seslenmiş ‘Ey güzel, beyaz bulutlar! Keşke burada da kar yağsa da oynasam!’’ Sevgi’nin bu içten isteğini ve umut dolu sesini duyan bir bulut geri seslenmiş ona: ‘Gerçekten bu kadar çok mu istedin karların yağmasını?’’

Bir anda şaşkına dönen Sevgi sesin nereden geldiğini anlayamamış elbette. Başını biraz daha dışarı çıkarınca tam tepesindeki küçük beyaz bulutun onunla konuştuğunu fark etmiş. Yine rüya gördüğünü düşünerek gözlerini kırpıştırmaya, ovalamaya başlamış. ‘Hey’’ diye yine seslenmiş küçük bulut, ‘Tekrar soruyorum, gerçekten de kar yağmasını mı istiyorsun?’’ Şaşkınlık içerisindeki Sevgi ‘Evet’’ demiş, ‘Hem de her şeyden çok istiyorum kar yağmasını.’’ Bulut da o halde beklemesi gerektiğini, rüzgarla konuşup hemen geleceğini söylemiş. Sevgi’nin kafası iyiden iyiye karışırken bulut yeniden görünmüş, ‘Arkadaşım rüzgarla konuştum, senin kar görmeyi ne kadar istediğini anlattım, o da kabul etti, şanslı günündesin küçük kız’’ demiş. Sevgi bir anda mutluluktan zıplamaya kahkahalar atmaya başlamış. Bulut ise yakında yeniden geleceğini, ancak şu an için gitmesi gerektiğini söylemiş.

‘Peki ne zaman kar yağacak?’’ diye seslenmiş Sevgi ve tam o sırada pencereden soğuk rüzgarlar girmeye başlamış içeriye. Bir anda üşümeye başlayan Sevgi, ‘Bu ne soğuk böyle!’’ diyerek hemen pencereyi kapatmış. Pencerenin önünde soğuğun geçmesini beklerken uyuyakalan Sevgi, kısa süre sonra uyanmış. Gözlerini açtığında ise ne görsün, her yer bembeyaz karlarla kaplanmış, herkes dışarıda kar topu oynuyor, birbirine karlar atıyormuş!

Hemen en kalın giysilerini üzerine geçiren Sevgi de katılmış aralarına. Doyasıya yuvarlanmış karların üzerinde, oyunlar oynamış, kardan adam bile yapmış! ‘Hayal ettiğim her şey şimdi gerçek oldu işte’’ demiş. Gece olup oyunlar oynamaktan yorgun düşünce üstündekileri çıkarıp yatağına girmiş Sevgi. Son bir kez penceresini açtığında rüzgarı görmüş karşısında. ‘Buluta selam söyle, dileğimi yerine getirdiğiniz için çok sevinçliyim, çok teşekkürler’’ demiş ve yeniden dalmış uykuya.

Sabah olup uyanan Sevgi yeniden karlara doğru koşmaya hazırlanıyormuş ki birden yerde hiç kar olmadığını görmüş. Annesinin yanına gidip onca karın nereye kaybolduğunu soracakmış. Gördükleri rüya mıydı gerçek miydi bir türlü emin olamamış. Sonra anlamış ki rüya da olsa çok eğlenmiş ve artık karın nasıl bir şey olduğunu biliyormuş, önemli olan da buymuş.

Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur zaman içinde ormanların bir tanesinde kendi halinde yaşayan bir güzel mi güzel bir zürafa varmış. Bu zürafa uzun boynu, ince ve parlak tüyleri, daha da önemlisi iyi ve temiz kalbiyle ormanın en güzel hayvanlarından biriymiş. Bu zürafa o kadar iyiymiş ki çevresindeki kimseyi kırmaz, üzmez, herkesle yakın arkadaş olurmuş. Ormanda ayıdan aslana, geyikten zebraya pek çok hayvan olsa da en çok zürafa sevilir, en çok onunla vakit geçirilirmiş. Zürafanınsa tek derdi her gün okuluna gitmek, güzelce derslerini dinleyip öğrenmek, evde anne babasıyla oyunlar oynayıp ödevlerini yapmakmış. Akşam olunca da kendi başına odasına çekilip bir güzel uyku çekermiş.

Günlerden bir gün bizim iyi kalpli zürafa yine okulundan dönmüş, ödevlerini bitirip anne babasıyla oyunlar oynamış. Saatler geçmiş akşam olmuş, uyku vakti gelip çatmış. İyi kalpli zürafa gece yatmadan önce annesinden bir bardak süt ve bir parça kurabiye istemiş. Annesi çocuğunun isteklerini getirince bizim zürafa da sütünü içip kurabiyesini yiyip dişlerini de fırçalayıp yatağına girmiş. Pijamalarının içinde, sıcacık yatağında pek bir rahatmış zürafa. Ancak bir aksilik varmış, gözlerini kapatmış, tam uykuya dalacakmış ki bir türlü uykusu gelmiyor, bir türlü rüyalar görmeye başlayamıyormuş. Biraz zaman geçmiş, beklemiş, beklemiş, ne kadar beklediyse uykusu gelmemiş. Yatağında bir sağa bir sola dönüyor, güzel şeyler düşünmeye çalışıyor, gözlerini kapatıp bekliyor ama bir türlü uykuya dalamıyormuş. Belki, demiş; koyunları sayarsam uyurum. Başlamış haliyle saymaya: bir, iki, üç, dört.. Ta ki 150 koyun olana dek sabırla devam etmiş, ancak koyunların da ona hiç yardımı olmamış.

Tam huzursuzlanmaya başlayacakmış ki bir anda fark etmiş neyin yanlış olduğunu. Her gece yatmadan önce odasını derleyip toplayan zürafa, bu gece doğrudan yatağına girmiş. Odasındaki oyuncaklar yerlere dağılmış halde oracıkta duruyorlarmış. Zürafa odanın dağınıklığından rahatsız olmuş, bu nedenle bir türlü uykuya dalamıyormuş. Hemen kalkmış sessiz sedasız dağılan oyuncaklarını, etrafa saçılan kitaplarını, boyalarını toplayıp yerine koymuş. Sonra da bir güzel uykuya dalıp rüyalar görmüş. Buradan da anlamış ki çevreyi, odamızı, evimizi her zaman düzenli tutmak çok önemli ve gerekliymiş.

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde diyarlardan en uzak diyarların birinde bir kral varmış. Uzak diyardaki herkes bu kralı konuşuyor, ona çok imreniyormuş. Kralın süslü giysileri, gösterişli eşyaları, pahalı ayakkabıları herkesin dilindeymiş. Ancak yalnızca zenginliği ile bilinmekle kalmayan bu kral, aynı zamanda çok da iyi kalpliymiş. Hayatta tek dileği bir çocuk sahibi olmakmış. Çocukları çok seviyor, hep onlarla vakit geçirmeye çalışıyor, ancak yaşı ilerlese de yıllar geçerken hala çocuğu olmadan yaşayıp gidiyormuş. Kralın günler, haftalar, yıllar boyunca çocuk isteği hiç azalmamış. Kralın sadece kendisi değil, çevresi de bu duruma üzülüyor, özellikle hiç yanından ayırmadığı, ona danıştığı bir bilge de kralın artık çocuk sahibi olmasını diliyormuş.

Bilge kişi bir gün kralın yanına gidip ‘Kralım ben sizin neye üzüldüğünüzü pek iyi bilirim, izin verin ben derdinize derman bulayım’ demiş. Kral bu lafın karşısında hem çok şaşırmış hem de çok meraklanmış. Bilge kişi krala güzeller güzeli, çiçeklerle, hayvanlarla, değerli taşlarla dolu, herkesin diline dolanacak bir bahçe yaptırmasını söylemiş. Kral ise bu tavsiye karşısında daha da şaşırmış. Ancak bilgenin sözlerine çok güvendiği için bir bildiği vardır, diyerek güzeller güzeli bir bahçe hazırlatmış.

Bahçeyi gören herkesin dili tutuluyor, diyarın her köşesinde bu bahçe konuşuluyormuş. Bahçe sarayları gölgede bırakacak kadar güzelmiş ama yine de kralın bir türlü çocuğu olmuyormuş. En sonunda bahçeyi boşuna yaptırdığını düşünerek sinirlenen kral bilge kişiyi yanına çağırtmış, başlamış kızmaya. Sinirinden çiçekleri koparıp koparıp bir kenara atıyor, avazı çıktığı kadar bağırıyormuş. Kralın karısı sesleri duyunca koşup gelmiş, kralı sakinleştirmeye çalışmış ama nafile. Kralın karısı da bu bahçeyi pek bir sevmiş, gününün tamamını bahçedeki çiçeklerin ağaçların arasında geçiriyor, onlarla konuşarak derdini anlatıyormuş. Kral eninde sonunda sakinleşmiş, karısının bahçeyi ne de çok sevdiğini hatırlamış.

Kral sakinleşip sarayındaki odasına çekilince karısı ise yine derdini anlatmak, huzur bulmak için bahçedeki ağaçlarla zaman geçirmeye koyulmuş. Çocuğu olmadığı için de eşi üzüldüğü için de ne kadar kederli olduğunu anlatıyormuş ağaçlara. ‘Bir tek siz dinliyorsunuz beni, bir tek siz ses etmeden kaldırırsınız derdimi’ diyormuş. Tam o sırada üzüntüden dile gelen bir vişne ağacı seslenmiş ‘Ey hanım, derdinizin çaresi doğadadır, topraktadır.’’ demiş. Duyduğu ses karşısında şaşkına dönen kralın karısı vişne ağacının yanına gitmiş ‘Ne yapmalıyım, hemen söyle’’ demiş. Ağaç ona kendi tohumlarından alıp başka bir yere dikmesini, o ağaç da büyüyüp meyve verince kocasıyla birlikte yemelerini söylemiş. Kralın karısı bu duruma inanamasa da başka çaresi olmadığından almış tohumları, dikmiş bir başka köşeye.

Kısa sürede vişneler vermiş bu yeni ve genç ağaç. Kralın karısı bir tane kendine bir tane krala yedirmiş vişnelerden. Bundan tam 9 ay 10 gün sonra ise kucaklarına almışlar bebeklerini kral ve karısı. Yalnızca onlar değil tüm diyar anlamış ağaçların ne kadar bereketli, ne kadar kıymetli olduğunu. Tüm dünyaya yıllar boyu ağaçlar dikerek mutlu mesut yaşamış karı koca ve çocukları.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman adı Nazlı olan çok çalışkan bir uğur böceği varmış. Nazlı adeta bir kitap kurduymuş, elinden romanlar, ders kitapları hiç düşmüyormuş. Çok meraklı bir uğur böceği olan Nazlı, sürekli araştırmalar yapıyor, yeni bilgiler edinmeye ise bayılıyormuş. Ancak diğer böcekler onunla sürekli dalga geçiyor, bu kadar okuyup ne yapacağını soruyorlarmış. Nazlı ise onlara aldırış etmeden çalışmalarına ve okumalarına devam ediyormuş.

Bir gün Nazlı okuldan çıkıp evine doğru ilerlerken yolda arkadaşlarıyla karşılaşmış. Arkadaşları oyun oynuyor, Nazlı’yı da çağırıyorlarmış. Ancak Nazlı ‘Öğretmenim çok ödev verdi, onları yapmam lazım, sonra oynarız’ diyerek reddetmiş. Bu lafın üzerine arkadaşları başlamışlar Nazlı ile dalga geçmeye, ‘Yakında gözlerin bozulacak, çok okumaktan gözlüklü bir böcek olacaksın’ demişler. Nazlı ise onları duymazdan gelerek yoluna devam etmiş. Eve varınca tüm gün ödevlerini yapmış, akşam olduğunda ise başlamış kitaplarını okumaya. Yeni bilgiler edinmeyi bir hayli seven Nazlı’nın pek çok kitabı varmış, ancak o içlerinde en çok tarih kitaplarını seviyormuş. Geçmişte yaşanan olayların çok ders verici ve öğretici olduğunu düşünüyormuş. Tarih boyunca hangi ormanda hangi hayvanların neler yaşadığını öğrenen Nazlı, tarihin içinde adeta kaybolup gidiyormuş.

Günlerden bir gün tüm ormana bir panik yayılmış, haberi duyan herkes korkmaya başlamış. Çok uzaklardan başka bir ormanda yaşayan böcekler Nazlı’nın yaşadığı yere saldırıyor, geceleri tüm erzakları çalıp kaçıyorlarmış. Birkaç kez nöbet tutmayı denemişler ancak başarılı olamamışlar. Yalnızca Nazlı’nın değil, ormandaki tüm hayvanların bin bir emekle biriktirdiği tüm yemişler yiyecekler bir bir azalıp bitiyormuş. Orman halkı bir araya gelmiş, nasıl bir tuzak kurmak gerektiği konusunda konuşmaya başlamışlar ki tam o sırada Nazlı bağırmış: ‘Ben ne yapılması gerektiğini biliyorum!’

Meğer Nazlı’nın okuduğu bir tarih kitabında daha önce bire bir aynı olayın yaşandığı anlatılıyormuş. Geçmiş zamanlarda diğer ormanların bu sorunu nasıl çözdüğünü, erzakları çalanları nasıl yakaladıklarını okuyarak öğrenen Nazlı, tüm bildiklerini orada anlatmış. Ne yapılacağını bilemeyen büyükler bile bu bilgiler karşısında şaşırıp kalmış. Hepsi Nazlı’nın anlattığı bu tuzakları dinleyince ikna olmuş ve hemen işe koyulmuşlar. Akşam olunca Nazlı’nın anlattıklarını bir bir yerine getiren orman sakinleri erzaklarını kurtarmayı, hırsızları da yakalamayı başarmışlar.

Tüm uğur böcekleri başta olmak üzere ormandaki herkes Nazlı’dan tek tek özür dilemiş. Bir daha onun kitap sevgisiyle dalga geçmeyeceklerini, kitaptaki bilgilerin ne kadar önemli ve değerli olduğunu anladıklarını söylemişler. Hatta o günden sonra ormandaki herkesin elinde bir kitap bulunur hale gelmiş. Bu hikayede mutlulukla burada sona ermiş.

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken, diyarların birinde bir karı koca varmış. Zaman içinde bu karı kocanın bir kızları olmuş, ikisi bu kızı el bebek gül bebek bakarak büyütmüş. Kızın elini sıcak sudan soğuk suya daldırmıyor, hiçbir iş yapmasına izin vermiyorlarmış. Haliyle kız da her işi anne babasına emrediyor, kendisi hiç yerinden bile kımıldamıyormuş. Kızın adı kısa zamanda tembel kız olarak duyulmaya başlamış. Annesiyle babası ise kızları yerinden hiç kalkmadığı için oturduğu yerden iş yapabilsin diye ona bir kürek vermişler.

Gel zaman git zaman kız büyümüş, evlenme yaşına gelmiş. Tembel kız, anne babasının rızasıyla bir avcı ile evlenmiş. Avcı her gün ava gidiyor, ördekleri yakalıyor, onları bir güzel temizleyip ateşin önüne koyuyor, ertesi gün yeniden ava çıkıyormuş. Bir gün ava gitmek için hazırlanmış avcı. Karısına da yakaladığı ördeği ateşin üzerine koyduğunu, yanmaması için dikkatli olmasını söylemiş. Tembel kız da ‘Olur’ demiş, ‘Dikkat eder, ördeği zamanı gelince kalkar alırım.’’ Ancak tembellik bu ya, evet dese de kalkmamış kız yerinden. Aradan uzun bir zaman geçmiş, evin kapısının önüne bir dilenci gelmiş. Kapıdan eğilip seslenmiş dilenci ‘Ne olursunuz bana bir lokma yiyecek verin, çok açım.’’ Kız da yerinden kalkmadan seslenmiş geri: ‘Mutfakta ekmek var, gir içeri kendin al.’’ Dilenci girmiş mutfağa, bir de ne görsün, nar gibi kızarmış bir ördek karşısında. Çantasına atmış ördeği dilenci, ‘Ekmeği aldım hanımefendi, çok sağol’’ demiş, çıkıp gitmiş evden.

Akşam olmuş, hava kararmış, kocası eli boş dönmüş eve tembel kızın. ‘Bugün hiç ördek yoktu, iyi ki dün bereketli geçti, yoksa aç kalırdık, halimiz nice olurdu’’ demiş avcı. Çok acıkan avcı ördeği tabağa koymak üzere mutfağa girmiş. Ancak ördeğin olduğu yerde yeller esiyor, mutfakta ara tara ördeği bir türlü bulamıyormuş. Karısına seslenmiş hemen, ördeğin yerini sormuş. Tembel kız ise dilenciyi anlatmış, ikisi de anlamışlar tüm olan biteni. Avcı karnı aç halde hem dilenciye hem de karısına kızıyormuş. Çok utanan tembel kız anlamış hatasını. Zor zamanlara hazır olmak için asla tembellik yapmamak gerektiğini öğrenmiş o gün. O günden sonra hep evinin işlerine koşturan kıza bir daha kimse tembel diyememiş. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

Bir zamanlar ormanların birinde annesiyle birlikte yaşayan üç küçük sevimli yavru keçi varmış. Bu keçiler annelerini pek sever, bir arada çok mutlu zamanlar geçirirlermiş. Sık sık ormanda kendi başlarına oyunlar oynayan bu keçileri bir gün uzaktan aç bir kurt görmüş. Kurdu fark eden yavru keçiler ve anneleri hemen yuvalarına kaçıp yuvalarına koşmuşlar. Sonunda kurttan kurtulduklarını düşünmüşler, oysa kurt onları sinsice takip etmiş ve bu sevimli keçilerin nerede yaşadıklarını öğrenmiş. Zaten anne keçi de yavrular da o kadar korkmuşlar ki gece olunca da korkuları geçmemiş ve bir türlü uyuyamamışlar. Kurt ya saldırırsa diye endişe ederlerken gece ilerleyince birbirlerine sıkıca sarılıp uykuya dalmışlar. Anne keçinin korkusu günlerce hiç dinmemiş. Hep kurdun onları takip ettiğini düşünüyor, uykuları kaçıyor, kurdun kendisi yokken yuvaya gelmesinden korkup yavruları bir an olsun yalnız bırakmıyormuş.

Günler geçip giderken kötü niyetli hain kurt ise onları izlemeye devam ediyormuş. Çok aç olduğu ve başka yerde yiyecek bulamadığı için dönüp dolaşıp keçilerin yuvasına geliyor, ancak anne keçi yavruların yanında olduğu için onlara yanaşamıyormuş. Ancak yeterince zaman geçtiğinde anne keçinin kendisini unutacağını biliyor, sabırla beklemeye devam ediyormuş. Aradan çok zaman geçmeden beklediği de olmuş, oyunlar geziler derken yavru keçiler kendisini takip eden kurt tehlikesini unutmuş.

Günlerden bir gün tüm yiyecekleri bittiği için anne keçi yavruları yuvada bırakarak yiyecek bir şeyler bakmaya gitmiş. Yuvadan ayrılırken aklı yavrularında kalsa da bu gezi biraz uzun ve zorlu geçeceği için onları yanına almak da istemiyormuş. Ayrılırken yavrulara sıkı sıkı kapıyı kilitlemelerini ve her ne olursa olsun, kim gelirse gelsin açmamalarını tembihleyerek oradan ayrılmış. Aradan birkaç dakika geçmiş, yavrular yuvada beklerken kapıyı biri çalmış. Yavrular annelerine verdikleri sözü hatırlayarak kapıyı açmamışlar, ancak kapıdan ‘Ben sizin annenizim, ben geldim, açın kapıyı’ diye bir ses gelmiş.

Yavrular ise kapının altından başlarını uzatıp bakmışlar, bir de ne görsünler, kurdun simsiyah tüylü ayakları! ‘Sana inanmıyoruz’ demişler, ‘Sen bizim annemiz değilsin!’. Durumu fark eden hain kurt hemen gitmiş bir yakındaki bir değirmene, ayaklarını un çuvallarına sokup geri gelmiş. Tekrar çalmış yavruların kapısını ve yeniden seslenmiş: ‘Açın kapıyı yavrularım, anneniz geldi.’ Kapının altından bembeyaz ayaklar gören yavrular bu defa inanmış ve kapıyı açmışlar.

Tam o anda atlamış kurt yavru keçilerin üzerine. Bir tane yavru saklanabilmiş ama diğer iki yavruyu kurt yutuvermiş. Çok geçmeden anne keçi eve gelmiş, olanları görünce başlamış üzüntü ve çaresizlik içinde ağlamaya. Tek başına kalan yavru keçi ise annesinin ağlamasını duyunca çıkmış saklandığı yerden, anlatmış tüm olan biteni. Anne keçi ümitlenmiş bir anda ‘İki yavruyu birden yutan bir kurt fazla uzağa gidemez.’ deyip geri düşmüş yollara. Çok geçmeden karşınıza çıkmış kurt, karnı şiş mi şiş halde bir ağacın altında yatıyormuş. Karnı o kadar doluymuş ki ne uyanması ne kımıldaması mümkün değilmiş. Anne keçi hemen karnını yarmış kurdun, yavrularını sağ salim çıkarmış oradan. Kurdun karnını ise taşlarla doldurup yeniden dikmiş. Uyanında su içmek için derenin kenarına giden kurt, karnındaki taşlarla birlikte dereyi boylamış. Yavru keçiler ve güzel anneleri ise bir ömür mutlulukla yaşamış.

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, diyarlardan uzak bir diyarda bir orman varmış. Bu ormanda pek çok ağaç olsa da bolca elma ağacı olduğu bilinirmiş. Bu ağaçlarda yetişen elmalar öyle güzelmiş ki elmaların ününü duyan herkes ağaçların yanına gelir, orada eğlenip kutlama yapmayı tercih ederlermiş. Ancak başka bir köyden olacak ki yabancının biri bir gün gelip bu elma ağaçlarını tek tek kesmiş. Geriye sadece tek bir üzgün elma ağacı kalmış.

Zavallı yalnız elma ağacı arkadaşlarının birer birer kesilip yere düştüğünü gördükçe kahroluyor, ancak elinden hiçbir şey gelmiyormuş. En sonunda bu elma ağacı da kahırdan kederden küçücük kalmış, yaprakları, dalları solup dökülmüş, artık elma veremez olmuş. Bir zamanlar sulu elmaların dallarından sarktığı, mis gibi koktuğu ağaç, şimdi görenin yüzüne bakmayacağı haldeymiş. Günlerden bir gün güzel sesli bir bülbül uçup bizim yalnız elma ağacının üzerine konmuş. Aslında ilk başta bu küçük ve cılız ağacı es geçip gidecekmiş ama onun üzüntüsünü görünce bir derdi olduğunu anlamış, dayanamayıp yanına gelmiş.

‘Merhaba’ demiş bülbül, ‘Bir derdin mi var senin?’. Elma ağacı uzun zaman sonra ilk kez birinin kendisiyle konuştuğunu fark edince bir hayli şaşırmış. ‘Tüm arkadaşlarımı bir bir kestiler güzel bülbül’ demiş, ‘Eskiden buralarda çok dostum vardı, şimdi kimsem de yok konuşma arzum da.’ demiş. Bülbül sormuş elma ağacına ‘Peki mutlu musun bu yalnız halinden?’’ Ağaç ise öfkelenmiş bu soruya, bülbüle başlamış kızmaya: ‘Nasıl mutlu olayım, eskiden herkes yanıma gelir, kutlamalar, şölenler yapardı. Şimdi ne onlara verecek elmam kaldı, ne de onlarla geçirdiğimiz güzel günler. Ben mutsuz olmayayım da kim olsun!’’

Bülbül sakinlikle yanıt vermiş elma ağacına, ‘Olur mu öyle şey, güzelleşmek de mutluluk da senin elinde’’ demiş.  Daha da kızmış ağaç bu yanıta: ‘Saçmalama, nasıl benim elimde olsun, bu durumda ben ne yapabilirim?’’ diyerek bağırmış. Bülbül ise hala sakinliğini koruyormuş. ‘Evet, belki dostlarını geri getiremeyiz. Ancak senin neşelendiğini, yeniden yapraklarının yeşerdiğini, meyveler verdiğini bir düşünsene. Herkesin eski günlerde gelip de yapraklarının altında gölgelere uzandığını hatırla hadi. Mutlu hissedersen o günlere dönmek mümkün.’’ demiş.

Bir an durup düşünen elma ağacı önce kızdığı bülbülün bu sözlerine hak vermiş. Eski güzel günleri düşünmüş. O zamanlar neşeli olduğu için meyve veriyor, meyve verdikçe daha da neşeleniyor, başkalarını da mutlu edebiliyormuş. Bu düşünceyle umutlanmış elma ağacı, kendini mutlu etmek için iyi günleri düşünmüş, içinde umudun sıcaklığını hissetmiş. Hissettikçe yeniden neşelenmiş. Baharın da yaklaşmasıyla havalar ısınıyor, onun da mutluluğu gün geçtikçe artıyormuş. En sonunda yeniden meyveler vermiş elma ağacı, büyümüş, uzamış, yeşillenmiş, serpilmiş adeta. Yaz da gelince insanlar pikniğe gelir olmuş elma ağacının yanına. Onun gölgesinde dinlenen çocuklar, onun sulu elmalarıyla karınlarını doyuruyormuş artık. Ağaç o yaz anlamış bülbülün ne kadar haklı olduğunu. Artık biliyormuş ki nasıl hissediyorsak hayat da öyle gelişir, umut varsa sonunda mutluluk da vardır.

Zamanın birinde uzak bir diyarda bir kemancı yaşarmış. Bu kemancı ormanda yalnız başına gezmeye çıkar, yürürken hep “Burada canım çok sıkılıyor, bir arkadaşım olsa karşıma çıkıverse ne de güzel olurdu” diye iç geçirirmiş. Eline kemanını alan kemancı başlamış bir şarkı çalmaya, aradan biraz zaman geçmiş, bir kurt çıkmış karşısına. Kemancı birden korkuyla bağırmış: “Ben arkadaş istedim, kurt değil, eyvah eyvah!” demiş korkuyla. Kurt ise sakince yanına gelmiş kemancının. “Korkma” demiş, “Pek güzel keman çalıyordun, yeteneğini duyup da geldim. Ne olursun bana da böyle keman çalmayı öğret” demiş. Kemancı şaşkınlık içinde “Tamam ama sana ne öğretirsem, senden ne istersem yapman lazım. Bu öyle kolay bir iş değildir, anlaştık mı?” demiş. Onaylamış kurt, söz vermiş her söyleneni yapacağına.

Birlikte yürümeye başlamışlar ormanda, bir süre sonra karşılarına bir meşe ağacı çıkmış. Bu meşenin gövdesinde bir yarık varmış. “Bak” demiş kemancı, “Keman çalmayı öğrenmek için önce ayaklarını bu yarığa koyman gerekir.” Kurt derhal sözünü tutup kemancının söylediğini yapmış. Ancak yapar yapmaz kemancı kurdun ayaklarına kocaman taşlarla vurmaya başlamış. “Şimdi” demiş kemancı, “Ben gidiyorum ama dönene kadar sakın bir yere ayrılma, burada kal.”

Yoluna devam eden kemancı bir süre sonra yeniden sıkılmış. “Keşke” demiş, “Bir arkadaşım olsa, bana eşlik etse ama bu defa bir kurt olmasa.” Bu sözleri der demez bir tilki çıkıvermiş karşısına. Kemancı sinirlenmiş bu defa “Ben kurt da istemedim tilki de istemedim, sen de kimsin şimdi!” demiş öfkeyle. Tilki ise “Kemanının sesini duydum geldim kemancı. Lütfen bana da böyle keman çalmayı öğret, karşılığında ne istersen yaparım” demiş. İkisi birlikte yürümeye başlamışlar bu defa. Bir süre sonra iki yanında boylu boyunca ağaçlar uzanan bir patikaya varmışlar. Ağaçlara uzanan kemancı bir yanındaki ağacın dalını eğmiş yere, “Uzat bakalım ayağını” demiş tilkiye. Ağacın çektiği dalına tilkinin ayağını bağlamış kemancı. Dalı bırakır bırakmaz zavallı tilki uçuvermiş ağacın tepesine. “Madem” demiş, “Her istediğimi yapacaksın, keman çalmayı öğrenmek istiyorsan ben dönene kadar kal burada.”

Kemancı ormanda yürümeye devam ederken yine canı sıkılmış. Yine kendi kendine konuşmaya başlamış: “Ne olurdu sanki karşıma bir dost, bir arkadaş çıksa ama bu defa tilki veya kurt olmasa.” Kemancı bunu der demez karşısında bir tavşan belirivermiş. Tavşan ona seslenmiş “Kemanının sesine geldim kemancı, her istediğini yaparım. Yeter ki bana da böyle keman çalmayı öğret.” Kemancı artık iyiden iyiye sinirlenmişti. Cebinden bir ip çıkardı. “Gel bakalım o halde” dedi tavşana. “Yanıma gelip bu ipi boynuna dolarsan sana keman çalmayı gösteririm.” Tavşan ipi geçirdi boynuna, “O kadar çabuk değil ama” dedi kemancı, “Şimdi de bu ağacın etrafında koşmaya başla.” İpin boşta kalan ucunu tavşanın etrafında dolandığı ağaca geçirdi kemancı. Zavallı tavşan ağaca dolandıkça dolandı, ip düğüm oldu, sıkışıp kaldı.

Kemancı yoluna devam etmeye başladı. Şarkılarını çalmaya devam etti, aç susuz yollarda kaybolana dek kemanını çalmayı sürdürdü. Ancak ne kemanını duyan vardı, ne de ona arkadaşlık eden biri. O zaman anladı beğenmeyip canını yaktığı yeni arkadaşlarına ne kadar kötü davrandığını. Ona nazik davranan dostlarına burun kıvırdığı için artık yapayalnızdı. Ancak geri dönüp onları bulacak gücü kalmadığı için ormanda kaybolup gitti. Kim bilir, belki karşısına başka dostlar çıkmıştır.

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde diyarların birinde küçük bir köy varmış. Bu köyde tek başına yaşayan yaşlı bir teyze ve teyzenin de küçük bir bahçeli evi varmış. Ayşe Teyze’nin eşi bir zaman önce bu diyarlardan göçüp gitmiş, evlatları ise evlenip uzak memleketlere taşınmış. Haliyle kimsesi olmayan Ayşe Teyze bir başına kalmış. Kadıncağız o kadar yalnızmış ki sokağında yaşayan kedilerle sohbet ediyor, onun bu halini görenler ise deli sanarak korkup kaçıyormuş.

Mahallenin sakinlerinden Can ise Ayşe Teyze’yi uzaktan uzağa izliyor, onun yalnızlığını anlayıp üzülüyormuş. Can kendi okulunda pek başarılı, derslerini dinleyen uslu bir çocukmuş. Öğretmenleri Can’ı çok seviyor ama herkes ona sanki kocaman bir yetişkinmiş gibi davranıyormuş. Herkes Can’a ders çalışmasını söylüyor, kimse bir an olsun oyun oynamasına izin vermiyormuş. Bu nedenle yalnızlığın ne demek olduğunu çok iyi bilen Can, Ayşe Teyze’ye pekala hak veriyor, onun gibi mutlu olmayı hayal ediyormuş.

Derslerini çalışıp yeni bilgiler edindikçe mutlu olan Can, bir gün merakına yenik düşüp Ayşe Teyze’nin kedilerle konuşmasına kulak kesilmiş. Bunun yanlış olduğunu ve başkalarının konuşmalarını gizli gizli dinlememesi gerektiğini biliyormuş. Ancak merakına yenik düşmesinin geçerli bir nedeni varmış, çünkü Ayşe Teyze’nin bir kediyle konuşması çok sıra dışı, akıl almaz bir olaymış.

Ayşe Teyze ve kedinin konuşmalarını dinleyen Can duydukları karşısında şaşkına dönmüş. Çünkü Ayşe Teyze konuşuyor, karşısındaki de yanıt veriyormuş. Bu bir insan olmalıymış ama değil, bir kediymiş. Peki bu nasıl mümkün olabilirmiş ki! Ses etmeden onları dinlemeye devam etmiş Can. Ayşe Teyze kedilere yalnızlığından dert yanıyor, onları artık bahçesinde yaşamaya ve her zaman birlikte kalmaya davet ediyormuş. Ayşe Teyze’nin bahçesinde eski zamanlardan kalma çeşit çeşit oyuncaklar varmış: salıncaklar, tahterevalliler, toplar ve daha neler neler… Kediler bahçeye girer girmez pek sevmişler bu oyun alanını, hemen alışmışlar yeni yuvalarına. Ayşe Teyze gün geçtikçe onlara daha çok bağlanıyor, kediler ise kendilerine sevgiyle bakan bu kadının yanında mutluluktan dört dönüyorlarmış.

Onları uzaktan uzağa izlemeye devam eden Can ise fark ettiği gerçeği aklından atamıyormuş. Aslında Ayşe Teyze’nin ailesi gibi olan sevgi dolu, arkadaş canlısı kedilerin hepsi kendi başına bırakılmış, kimsenin bakmadığı, istenmeyen sokak kedileriymiş. Aslında kediler hem konuşuyor hem arkadaşlık edebiliyor ancak yeterince dikkatle bakmayan, ilgiyle dinlemeyen kimse bunu fark edemiyormuş. Sadece kedilerin sevgiye ihtiyacı olduğunu bilenler onlarla konuşabiliyormuş. Can da bundan sonra gördüğü her kediye mama veriyor, onların başını okşayıp muhabbet etmeye çalışıyormuş. Artık sokaktaki tüm kedilerin karnı tok, kalpleri sevgi doluymuş. Ayşe Teyze’nin bahçesi de bir daha hiç boş, Can da hiçbir zaman oyun arkadaşsız kalmamış.

Zamanın birinde okyanusun dibinde birbirinden farklı deniz canlıları yaşarmış. Bu canlılar arasında devasa balinalar, neşeli yunuslar, rengarenk balıklar ve bir de sevimli bir deniz kızı varmış. Aslında okyanusun görülmeyen karanlık yerlerinde deniz erkekleri ve denizkızları yaşar, ancak evleri çok derinlerde olduğu için kimse onları bilmezmiş. Kralın kızı olan küçük denizkızı da 6 ablası ve bir de büyükannesiyle birlikte sarayında yaşıyormuş. Babaannesi ona hep insanları, kasabaları anlatıyor, küçük deniz kızı ise dinledikçe meraklanıyormuş. Suyun üzerinde neler olup bittiğini düşündükçe heyecanlanan denizkızı kral babasına yalvarıyor, ancak kral onun karaya çıkmasına izin vermiyormuş. Küçük denizkızının suyun üzerine çıkabilmesi için kraldan tacını alıp kraliçe olacak kadar büyümesi gerekiyormuş. Babasından bir türlü izin alamayan denizkızı arkadaşı balinaya gidip yalvarmış. Onun merakını ve üzüntüsünü gören balina ise denizkızını ağzının içine almış ve onu suyun üzerine götürmeye söz vermiş. Suyun yüzeyine vardıklarında balina ağzını açmış ve denizkızı dışarı çıkıvermiş.

Dalgaların arasında yüzmeye başlayan denizkızı büyük bir hayranlıkla gökyüzünü izlerken birden çok güzel bir flüt sesi duymuş. Flüt sesi bir gemiden geliyormuş. Bu gemide yeryüzü krallığının prensi doğum gününü kutluyor, partide flütler çalınıyormuş. Denizkızı çok beğendiği flüt sesine şarkı söyleyerek eşlik etmiş. Bu sırada prens sesini duymuş ve hayran olduğu bu sesin sahibine aşık olmuş. Tam sesin nereden geldiğini görecekken denizkızı korkmuş ve ürküp suya geri dalmış.

Tüm bunlar olup biterken okyanusun en karanlık yerinde yaşan cadı ise denizkızını sihirli cam küreden izliyormuş. Onların mutluluğunu bozmak isteyen cadı aniden suyun üzerinde bir fırtına çıkarmış. Bu fırtına o kadar güçlüymüş ki prensin gemisini batırmış. Prens fırtınanın içinde suya düşüp sürüklenmeye başlamış. Denizkızı bunu görünce hemen prensi kurtarıp karaya çıkarmış. Gözlerini açan prens gördüklerine inanamamış, ona karaya bırakıp giden bir kız ufuk çizgisinde yüzerek denizin derinliklerine doğru gidiyormuş.

Küçük denizkızı eve döndüğünde babası durumu anlamış ve öfkeden deliye dönmüş. Bir daha insanlarla konuşmasının yasak olduğunu söylemiş ve ona okyanustan asla ayrılmamasını tembihlemiş. Bu duruma üzülüp kederlenen denizkızı suyun altına öylece yüzerken aklına cadı gelmiş. Cadıya gidip prensi bir daha görmek için ne gerekiyorsa yapacağını söyleyecekmiş. Cadı ise bu iyiliği karşılıksız yapmayacakmış. Küçük denizkızından güzel sesini istemiş. ‘Sana bir büyü yapacağım. Sesin benim olacak, ancak şimdi suyun üzerine çıkarsan tam 3 gün boyunca ayakların olacak. Bir insana dönüşüp prensi onu sevdiğine ikna edebilirsin ama sesin benim.’’ demiş. 3 günün sonunda prensi ikna edemezse sonsuza kadar okyanusa hapsolacağını söylemiş.

Denizkızı suyun üstüne çıkıp prensi bulmuş ama sesi olmadığı için ona bir türlü gerçekleri anlatamıyormuş. 3 gün boyunca uğraşmış, didinmiş, prens ise sesine aşık olduğu denizkızını arıyor, ayakları olan bu sıradan insanın aşık olduğu kız olmasına ihtimal dahi vermiyormuş. Tam 3 günün sonunda okyanuslar kralı çıkıp gelmiş. Kızının aşkı için ne kadar uğraştığını görünce büyüyü bozmuş ve onu sonsuza kadar sesi olan bir insana çevirmiş. Cadıyı da cezalandırmayı unutmamış. Denizkızı ve prens ise evlenerek karadaki saraylarında sonsuza kadar mutlu mesut yaşamışlar.

İki yuvarlak biri büyük biri küçük onlar olmasa bize dünya kapkara.

Göz ve Göz bebeği

En çok kardeşi olan meyve hangi meyvedir?

Üzüm

Yer altında sakallı kök

Pırasa

Kuyruğu var, at değil. Kanadı var, kuş değil.

Balık

Dışı var, içi yok; Tekme yer, suçu yok.

Top

Akşam baktım çok idi, Sabah baktım yok idi.

Yıldız

Çarşıdan aldım bir tane, eve geldim bin tane.

Nar

Bir sapı var, yüz topu var.

Üzüm

Bilgi verir herkese, En güzel dosttur bize.

Kitap

Benim bir hayvanım var kuyruğundan uzun burnu var.

Fil

Gökte durur paslanmaz, suya düşer ıslanmaz.

Güneş

Bir küçük fıçıcık, içi dolu turşucuk.

Limon

Gökte gördüm köprü, rengi yedi türlü.

Gökkuşağı

Yarım kaşık duvara yapışık.

Kulak

Ne kanı var ne canı, beş tanedir parmağı.

Eldiven

Dereler tepeler, şık şık küpeler.

Kiraz

Çocukların yuvası, bilgi doludur orası.

Okul

Kümeslerin efesi, her sabah çınlar sesi, uyandırır herkesi.

Horoz

Dal üstünde al yanak. İnanmazsan ye de bak.

Elma

Sarı mendil mavi denize düşerse ne olur?

Islanır

Daldan dala kırmızı pala.

Sincap

Arşın ayaklı burma bıyıklı.

Tavşan

Elemeden yoğurur, gün aşırı doğurur.

Tavuk

Ay varken uçar, gün varken kaçar.

Yarasa

Altından su içerim, üstünde çayır biçerim.

Koyun

Yeraltında yağlı kayış.

Yılan

Kanadı var, kuş değil. Boynuzu var, koç değil.

Kelebek

Çiçek onun, dal onun yediğimiz bal onun iğnesi var batırır kanadı var götürür.

Arı

Gelişi aslan gibi, duruşu kaplan gibi, yayılır hasır gibi, sürünür esir gibi.

Kedi

Karşıdan baktım hiç yok yanına vardım pek çok.

Karınca

Karşıdan gördüm bir taş yanına vardım dört ayak bir baş.

Kaplumbağa

Yer altında yuvası var, fırça gibi dikeni var.

Kirpi

Alçacık dallı yemesi ballı.

Çilek

Tavan üstü takır takır zannedersin halı dokur.

Fare

Üstü mermer altı mermer, içinde gelin oynar.

Dil

Evi sırtında, ayağı karnında. İzi yıldız, gözleri boynuz.

Salyangoz

Hangi kalemle yazı yazılmaz?

Kontrol Kalemiyle

İnim inim inler, cümle alem dinler.

Davul

Dalda durur, elde durmaz.

Kuş

Kat kat çiçek, yemeği yenecek.

Karnabahar

Bir kızım var, kat kat çeyizi var.

Lahana

Kat kat katmer değil, yenir ama meyve değil.

Soğan

Yer altında sakallı dede.

Pırasa

Alçacık boyu var, mor kadifeden donu var.

Patlıcan

Arabadan atladı, pantolonu patladı.

Karpuz

Altı deri, üstü deri, içinde bir avuç darı.

İncir

Hanım içerde, saçı dışarıda.

Mısır

İki çubuk, bir makas, hokkabaz mı hokkabaz.

Leylek

Daldan dala atlarım, kuyruğumdan sarkarım.

Maymun

Dağdan gelir arık arık, ayağın da demir çarık.

At

O odanın içinde, oda onun içinde.

Ayna

Deniz üstünde, yufka açar.

Dalga

Yarım kaşık, duvara yapışık.

Kulak

İki yuvarlak biri büyük biri küçük onlar olmasa bize dünya kapkara.

Göz ve Göz bebeği

En çok kardeşi olan meyve hangi meyvedir?

Üzüm

Yer altında sakallı kök

Pırasa

Kuyruğu var, at değil. Kanadı var, kuş değil.

Balık

Dışı var, içi yok; Tekme yer, suçu yok.

Top

Akşam baktım çok idi, Sabah baktım yok idi.

Yıldız

Çarşıdan aldım bir tane, eve geldim bin tane.

Nar

Bir sapı var, yüz topu var.

Üzüm

Bilgi verir herkese, En güzel dosttur bize.

Kitap

Benim bir hayvanım var kuyruğundan uzun burnu var.

Fil

Gökte durur paslanmaz, suya düşer ıslanmaz.

Güneş

Bir küçük fıçıcık, içi dolu turşucuk.

Limon

Gökte gördüm köprü, rengi yedi türlü.

Gökkuşağı

Yarım kaşık duvara yapışık.

Kulak

Ne kanı var ne canı, beş tanedir parmağı.

Eldiven

Dereler tepeler, şık şık küpeler.

Kiraz

Çocukların yuvası, bilgi doludur orası.

Okul

Kümeslerin efesi, her sabah çınlar sesi, uyandırır herkesi.

Horoz

Dal üstünde al yanak. İnanmazsan ye de bak.

Elma

Sarı mendil mavi denize düşerse ne olur?

Islanır

Daldan dala kırmızı pala.

Sincap

Arşın ayaklı burma bıyıklı.

Tavşan

Elemeden yoğurur, gün aşırı doğurur.

Tavuk

Ay varken uçar, gün varken kaçar.

Yarasa

Altından su içerim, üstünde çayır biçerim.

Koyun

Yeraltında yağlı kayış.

Yılan

Kanadı var, kuş değil. Boynuzu var, koç değil.

Kelebek

Çiçek onun, dal onun yediğimiz bal onun iğnesi var batırır kanadı var götürür.

Arı

Gelişi aslan gibi, duruşu kaplan gibi, yayılır hasır gibi, sürünür esir gibi.

Kedi

Karşıdan baktım hiç yok yanına vardım pek çok.

Karınca

Karşıdan gördüm bir taş yanına vardım dört ayak bir baş.

Kaplumbağa

Yer altında yuvası var, fırça gibi dikeni var.

Kirpi

Alçacık dallı yemesi ballı.

Çilek

Tavan üstü takır takır zannedersin halı dokur.

Fare

Üstü mermer altı mermer, içinde gelin oynar.

Dil

Evi sırtında, ayağı karnında. İzi yıldız, gözleri boynuz.

Salyangoz

Hangi kalemle yazı yazılmaz?

Kontrol Kalemiyle

İnim inim inler, cümle alem dinler.

Davul

Dalda durur, elde durmaz.

Kuş

Kat kat çiçek, yemeği yenecek.

Karnabahar

Bir kızım var, kat kat çeyizi var.

Lahana

Kat kat katmer değil, yenir ama meyve değil.

Soğan

Yer altında sakallı dede.

Pırasa

Alçacık boyu var, mor kadifeden donu var.

Patlıcan

Arabadan atladı, pantolonu patladı.

Karpuz

Altı deri, üstü deri, içinde bir avuç darı.

İncir

Hanım içerde, saçı dışarıda.

Mısır

İki çubuk, bir makas, hokkabaz mı hokkabaz.

Leylek

Daldan dala atlarım, kuyruğumdan sarkarım.

Maymun

Dağdan gelir arık arık, ayağın da demir çarık.

At

O odanın içinde, oda onun içinde.

Ayna

Deniz üstünde, yufka açar.

Dalga

Yarım kaşık, duvara yapışık.

Kulak

Eski ülkelerin birinde bir tarla faresi bir de şehir faresi dost olmuşlar. İki dost birbirini çok sever, arkadaşlıklarına çok önem verirlermiş. Şehir faresi ara sıra tarla faresini ziyaret ediyor, iki arkadaş birlikte kırlarda doğasıya zaman geçiriyorlarmış. Şehir faresi arkadaşıyla doğada zaman geçirmeyi çok seviyor, ikili tarlalarda diledikleri gibi koşup oynuyorlarmış.

Günlerden bir gün şehir faresi tarla faresini akşam yemeğine davet etmiş. ‘Hep ben senin yaşadığın tarlaya geliyorum, biraz da benim yaşadığım yerde zaman geçirelim. Sana mis kokan leziz yemeklerle dolu bir sofra hazırlayayım. Biraz yemek yiyelim, midelerimiz bayram etsin.’’ demiş. Daha önce hiç şehre gitmemiş olan tarla faresi bu davete çok sevinmiş. İlk kez şehir hayatını göreceği için çok heyecanlanmış, yemekleri düşündükçe merakı daha da artmış. Daveti aldığı andan itibaren leziz yemekler aklından çıkmıyor, gündüzleri düşünü kurduğu peynirler, pastalar, ekmekler, zeytinler, pastalar ve daha niceleri geceleri de rüyasına giriyormuş. Şehir faresi ise yakın arkadaşını ilk kez ağırlayacağı için bir hayli heyecanlıymış. Tüm gün evde koşuşturuyor, leziz yiyecekler sunmak için sabırsızlanıyormuş.

O büyük gün gelmiş, tarla faresi düşmüş yola, varmış şehre. Arkadaşının evine girer girmez kocaman bir sofra karşılamış tarla faresini. Masada en ufak eksik yokmuş. Hayal ettiğinden bile daha güzelmiş bu sofra. İki arkadaş hemen masaya oturmuş ve neşeli mi neşeli bir ziyafet başlamış. Tarla faresi çatalını eline almış, pastaya daldırmış ve tam ilk lokmasını ağzına götürecekken dışarıdan gürültüler gelmeye başlamış. Şehir faresi bu gürültünün anlamını bildiği için hemen koşarak deliğine kaçmış, tarla faresi de onu takip etmiş delikten girmiş. Kalpleri küt küt atıyor, ikisi de korkudan ölüyormuş. Şehir faresi ‘Sanırım evin kedisiydi. Ama o da geri gitti. Hadi yemeğe devam edelim.’’ demiş.

Delikten çıkıp masa başına geçmişler yine. Tarla faresi böreklere uzanmış, tam eline bir lokma almış ki yeniden sesler duymaya başlamışlar. İkisi de korkudan tir tir titreyerek yeniden deliğe kaçmışlar. Tarla faresi sormuş: ‘Bu defa da evin hanımı geldi herhalde, olabilir mi?’’ Şehir faresi yanıt vermiş: ‘Belki de öyledir, kim bilir.’’ Devam etmiş sözlerine şehir faresi: ‘Hadi çıkıp yemeğimize devam edelim.’’ Tarla faresi ise ‘Bu kadar yeterli’’ demiş, ‘Bu korku ne iştah bıraktı ne başka bir şey. En iyisi yine sen bana gel, belki güzel yemeklerimiz olsa, bir kuru ekmek yeriz ama en azından kimse bizi korkutup rahatsız edemez.’’

Eski zamanların birinde göklerde özgürce uçan çok mutlu bir kuş varmış. Bu özgür kuş gün boyunca dilediği gibi uçar, göğe yükselir, sonra evine geri gelirmiş. Ağaçların arasında gezmeyi pek seven özgür kuş minik solucan ve böcekler bulur, onları kovalayarak eğlenirmiş.

Bir gün özgür kuşun yuva yaptığı ağacın hemen altına bir aile gelmiş. Aile piknik yapmak için önce yere örtülerini sermiş, sonra da sepetlerindeki yiyecekleri çıkarmış, bir güzel güneşin keyfini çıkarıyorlarmış. Özgür kış ise merakla ağacın tepesinden izliyormuş onları. Ailenin yanında getirdiği yemeklerin mis kokusunu alan özgür kuşun karnı acıkmış. Birden dayanamayıp aşağı doğru uçmaya başlamış. Ailenin yere döktüğü kırıntıları yemek isterken bir anda yiyecek sepetinin içinde bulmuş kendini. Sepetin içine girmiş ama bir türlü çıkamıyormuş. Saatler geçmiş, uğraşmış da uğraşmış, artık akşam olmuş ama kuş yiyecek sepetinden çıkamıyormuş. Pikniğe gelen aile ise toparlamış eşyalarını, tutmuş evin yolunu.

Eve gelince sepeti mutfağa bırakmış aile. Evin küçük kızı kazara çarpmış masanın üzerinde duran sepete, birden yere düşüp kapağı açılan sepetin içinden fırlayıvermiş özgür kuş. Sepetten kuş çıktığını gören küçük kız çok şaşırmış, hemen annesiyle babasını çağırmış. Sepetten çıkan özgür kuş ise bütün gün çırpınmaktan o kadar yorulmuş ki uçamıyor, sürekli yere düşüyormuş.Aile kuşu yerden alıp sepetin içine geri yerleştirmiş, onun uçamayacak durumda olduğunu fark ettikleri için kuşa yuva olmak istemişler. Sepetin içine yumuşacık pamuklar serip yatak yapmış, bin bir çeşit yem döküp onu beslemişler.

Gel zaman git zaman kuş iyiden iyiye sepetin içinde yaşar hale gelmiş. Ancak çok mutsuzmuş, çünkü onun evi ormanlarmış. Artık özgürce uçamıyormuş. Rahatı yerindeymiş, aile ona çok iyi bakıyormuş ama özgürlüğün ve asıl yuvanın yerini hiçbir şey tutmamış. Bir gün küçük kız kuşun üzgün olduğunu fark etmiş; ‘Ne oldu? Neden bu kadar üzgünsün?’’ demiş. Özgür kuş anlatmış ona. ‘Benim’’ demiş, ‘Evim buradan çok uzaklarda. Ben bir kafeste büyümedim, o yüzden bir sepette mutlu olamam. Hem benim ağaçların tepesinde annem babam var, onlar da bekler beni’’ demiş. Küçük kız bunun üzerine açmış sepetin kapağını sonuna kadar, pencerenin önüne gelmiş ‘Uç’’ demiş, ‘Hadi uçup evine git ama ara sıra bizi ziyarete gel nolur.’’ demiş. Küçük kuş yeniden özgürce uçuyor, ailesinin yanına giderken yeniden gökyüzüne kadar çıkabiliyormuş. Artık yemek ararken veya yabancılara yaklaşırken daha dikkatli olması gerektiğini biliyormuş.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde kocaman bir çiftlik varmış. Bu çiftlik adeta büyülüymüş, çünkü burada yaşayan tüm hayvanlar birbiriyle konuşabilirmiş. Çiftlikteki tavuklar, inekler, fareler, ördekler ve daha pek çok hayvan bir arada mutluluk içinde yaşar gidermiş. Çiftlikte yaşayan bir de küçük kırmızı bir tavuk varmış. Hem boyu biraz kısa olduğu hem de kıpkırmızı tüyleri olduğu için herkes ona küçük kırmızı tavuk diye sesleniyormuş. Bu tavuğun marifeti kendi yiyeceklerini kendisi bulabilmesiymiş. Bu nedenle diğer tavuklara, hatta çiftlikteki diğer tüm hayvanlara göre hem daha besili hem de daha sağlıklıymış. Ayrıca tavuğun yemeğini kendi kendine üretmesi sayesinde pek de gezinip yorulmasına gerek kalmıyormuş.

Küçük kırmızı tavuk bir gün yemeğini yerken yerde birden büyük bir buğday tanesi görmüş. Buğday tanelerinin çok doyurucu olduğunu bilen tavuk bu buğday tanesinin büyüklüğünü görünce çok heyecanlanmış. Daha önce çok yemek yemiş ama hiç buğday tanesi bulamamış, bu nedenle buğdayın nasıl ekildiğini, ne yapması gerektiğini bilmezmiş. Çiftliğin tüm hayvanlarına seslenmiş, toplamış onları başına. Ördeklerden farelere kadar herkes koşmuş gelmiş küçük kırmızı tavuğun yanına. ‘Bakın ne buldum, kocaman bir buğday tanesi! Ben bunu yetiştirip çoğaltmak isterim, ama nasıl yapacağımı bilmiyorum. Bana yardım eder misiniz?’’ demiş tavuk.

Çokbilmiş ördek atlamış lafa, ‘Ben buğday yetiştirmeyi bilmem ama kahve nasıl yetiştirilir anlatırım, sen de onları satıp bu buğdaydan daha fazla alırsın.’’ Domuz ise ‘Ördek haklı’’ demiş, ‘Kahve daha pahalı, sen kahve yetiştir, ben senden alırım, sen de gidip bir sürü buğday alırsın.’’ Fare ise destek çıkmış onlara, hatta tavuğun kahve alabilmesi için ona borç vermeyi teklif etmiş. Küçük kırmızı tavuk nasıl ki çiftçilikten anlamıyorsa ticaretten de anlamıyormuş. Bu nedenle arkadaşlarına güvenip onları dinlemeye karar vermiş. Ördek gübre vermeyi teklif etmiş, inek ise böcek ilacı vermeyi, domuz ise hem gübre hem ilaç alabilmesi için borç verecekmiş.

Küçük kırmızı tavuk hiç bıkmadan usanmadan ekmiş kahve tanelerini. Uğraşmış, çabalamış, sonunda büyütmüş onları. Arkadaşlarının yanına koşmuş: ‘Dostlar, kahveler sonunda hazır, hadi onları satıp buğday alalım!’’ Fare çıkmış demiş ki ‘Herkes kahve ekip biçiyor artık, onların satılması pek zor.’’  Ördek ise ‘Paketlemeden o kahveler nasıl satılacak ki? Senin paketlerin yok, o iş olmaz.’’ Demiş. Domuz ise hemen karışmış lafa ‘Ben bilmem, borçlarını ödeme vaktin geldi, borçlar birikti de birikti,  haberin olsun.’’ demiş.

Tam o anda hata ettiğini anlamış küçük kırmızı tavuk. Kimseyi dinlemeyip kendi bildiğini yapsa, bulduğu buğday tanesini ekse, şimdi hem karnı tok olacak hem de bir sürü buğday yetiştirecekmiş. Elinde kahvelerle kalakalan tavuk gün geçtikçe daha çok acıkmış. Ördeğe gidip yemek istemiş ama ördek parası olmadığı için terslemiş onu. Domuza gitmiş ama domuz da borçlarını istemiş tavuktan. En sonunda fareye gitmiş küçük kırmızı tavuk. ‘Tarlanda çalışırsam bana bir lokma ekmek verir misin?’’ demiş.  Fare teklifi kabul edince başlamış bir kuru ekmek kırıntısı için çalışmaya. Küçük kırmızı tavuk kime güvenmesi gerektiğine daha çok dikkat ediyormuş artık. Başkalarının aklına uyduğu zaman aç kaldığını pek iyi öğrenmiş.

Bir varmış bir yokmuş, evlerin birinde sevgi dolu bir aile yaşar, bu ailenin Kıtır isimli sevimli mi sevimli bir köpekleri bulunurmuş. Sahipleri Kıtır’ı her şeyden çok sever, sürekli onunla oyunlar oynayıp tüylerini okşarlarmış. Haliyle Kıtır da halinden pek memnun, çok mutlu bir köpekmiş.

Bir gün Kıtır ve ailesi bahçede bir arada oyunlar oynuyorlar, sahipleri top atıyor, Kıtır topu geri getiriyormuş. Saatler süren oyunların ardından herkes yorgun düşmüş ve eve geri girmişler. Tam evin kapısının önüne gelmişler ki bir yerden bir miyavlama sesi duyulmuş. Bir de ne görsünler annesiz, küçücük, mini minnacık bir kedi yavrusu kapının kenarında öylece duruyormuş. Ailenin çocukları biraz beklemiş orada ve sonra biraz daha. Ancak yavrunun annesi gelmeyince minik kediyi de alıp eve girmek zorunda kalmışlar. Tabi Kıtır bu durumdan pek de hoşlanmamış, çünkü artık tüm ailenin ilgisi yavru kedinin üzerindeymiş. Artık kediyi okşuyorlar, onunla oynuyorlarmış. Kıtır içten içe çok kıskanmış kediyi. Durumu fark eden aile Kıtır’a anlatmış durumu: ‘Bak o daha çok küçük, onun yemek yemeye ve uykuya ihtiyacı var.’’ Kıtır ise onları duymuyor, artık sevilmediğini düşünerek kızıyormuş. Dikkat çekmek için başlamış havlamaya. Ancak bu defa da Kıtır’a kızmışlar tüm mahalleyi uyandırdığı için. Kıtır amacına ulaşamadığı gibi kediyi daha da çok kıskanmaya başlamış.

Bir gün yavru kedi Kıtır’ın en sevdiği oyuncağı bulup oynamaya başlamış. Bunu gören Kıtır ise artık dayanamamış, kedinin ardından koşup onu kovalamaya başlamış. Onu yakaladığında da kuyruğunu ısırıp canını yakmış. Aile kedinin çığlıklarını duyunca koşup gelmiş, ne olduğunu anlayınca Kıtır’a çok kızıp onu cezalandırmışlar. ‘Kıtır’’ diye bağırmışlar, ‘Cezalısın, hemen bahçeye git, orada tek başına kalacaksın.’’

Kıtır bu cezaya çok üzülmüş. Zaman geçsin diye bir yere kıvrılıp uyumaya, sonra da rüya görmeye başlamış. Kıtır rüyasında bilmediği bir sokakta bulmuş kendini. Bu sokak karanlık ve ıssızmış, kimsecikler yokmuş, hava da pek soğukmuş. Kıtır bağırıyor, uluyor, havlıyor ama kimseler gelmiyormuş. Susadığını hissetmiş, bir de üstüne acıkmış. En sonunda yorgun düşüp bir eve sığınacak olmuş, kapıyı çalmış, bir de ne görsün! Kapıyı devasa bir kedi açmış. Kıtır içeri girmeye çalışmış ama dev kedi buna izin vermiyormuş. İçeri giremeyen Kıtır arkasını dönmüş sokaklarda yürüyerek yemek arayacakmış. Tam o sırada yavru bir kedi seslenmiş ona. ‘Gel demiş, sana yemek ve su vereyim, yuvamı paylaşalım, ısınırsın.’’

Tam o esnada uyanmış Kıtır. Yavru kedi Kıtır’ın hemen yanı başında masum masum uyuyormuş. Onun o halini gören Kıtır rüyanın da etkisiyle yavru kediye ne kadar haksızlık ettiğini anlamış. Kıtır artık yavru kediyle birlikte yaşıyor, onunla çok iyi geçiniyormuş.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kabul saman içinde bir ormanda şakacı mı şakacı bir fil yaşarmış. Bu fil çevresine şakalar yapmaya bayılır, hortumuna aldığı suyu arkadaşlarına püskürür, sonra ıslanan arkadaşlarıyla dalga geçerek eğlenirmiş. Ancak arkadaşları onun bu davranışına çok kızıyormuş. Şakacı fil ise bu görüntüyü o kadar komik buluyormuş ki kendisine kızmalarına hiç aldırmıyormuş.

Artık tüm orman şakacı filin bu halinden bıkmış usanmış ve en sonunda ona bir ders vererek bu şakaların hiç de komik olmadığını gösterme kararı almışlar. Şakacı fil uyurken arkadaşları onun hortumuna bir tıkaç takmışlar. Nefes alamayarak korkuyla uykusundan uyanan şakacı fil birden tıkacı fark etmiş. Ellerini kullanamadığı için tıkacı çıkarmak üzere burnundan nefesini vermeye başlamış. Üfledikçe üflemiş, üfledikçe üflemiş ama bu defa da hava içinden çıkamadığı için şişmeye başlamış. Hava dolmuş, dolmuş, en sonunda şişen şakacı fil gökyüzüne doğru tıpkı bir balon gibi havalanmaya başlamış. Tam bulutlara gelmek üzereyken bir anda hapşıran fil, burnundaki tıkaçtan kurtulmuş. Hava yavaş yavaş çıkmış burnundan, bizim fil de yavaşça inmiş aşağı.

Onun bu haliyle merakla izleyen arkadaşları ise yere iner inmez üşüşmüşler filin başına. ‘Bize neler çektirdiğini anla istedik. Sen eğleniyor olabilirsin ama başkalarını rahatsız ediyorsan bu komik değildir. Şimdi bizi anladın mı?’’ demişler.

Fil hem çok korkmuş hem de çok pişman olmuş. Arkadaşlarına yaptığı şakaları düşünmeye başlamış fil, kendisi eğlenirken onların ne kadar kızdığını hatırlamış. Aslında anne ve babası uyarmışlar onu ama o başkalarının ne kadar rahatsız olduğunu hiç umursamamış. Ama şimdi onları ne kadar kızdırdığını ve kırdığını anlıyor, çevresinde ne kadar kötü anıldığını fark ediyormuş. İyi ki arkadaşları ona tamamen sırtını çevirmek yerine ona dertlerini anlatmaya çalışmışlar da fil gerçeği görmüş.

Hatasını anlayan fil pişmanlıkla özür dilemiş. Bir daha aynı hataya düşmeyecek, çevresindekilere kendi eğlencesi için rahatsızlık vermeyecekmiş. Ailesinin ve arkadaşlarının uyarılarına kulak veren şakacı fil, artık akıllı fil olmuş. Arkadaşlarıyla bundan sonra hep çok güzel zaman geçiren akıllı fili herkes çok seviyormuş.