Sudem

Yanında değilsem ya önünde siperimdir ya da arkasında gölgeyimdir..

uzaktan sakin gibiyiz ama kafamız darmadağın

Beni burdan kurtarıp saçlarımı okşar mısın kendimle yaşadığım bütün savaşları kaybediyorum

geçmişimin tekrarını gördüğüm her durumdan uzaklaşırım

Sonra yutkunamazsın takılır tüm heveslerin, hayallerin boğazına

biliyor musun? ben kendime küsüm. fakat öyle çocukça bir naz yapma değil bu. mesela ben kendimi güzel olan hiçbir şeye yakıştıramıyorum. güzel olan hiçbir şey de bana yakışmıyor. baksana ellerime, her tarafı yaralarla dolu. bana da ancak yaralar yakışırdı zaten. gözlerimin altındaki, bedenimdeki morlukları da kendime yakıştırıyorum. renklenmişim gibi hissettiriyor. sonra hiçbir güzel duyguya ev olamıyorum. olmuyorum. hepsinin üzerine yıkılır duvarlarım, biliyorum. bazen de şu kapının dibinde ağlayan çocukluğuma şahit oluyorum. onu yerden kaldırmak "bütün güzellikler yakışır sana." diyebilmek istiyorum. çocukluğuma uzanan parmaklarım, onun tenine her değdiğinde oluk oluk kanayan bir yara açıyor. bak, yeni yaralar açtım onun bedenine. gördün mü? ben iyi biri değilim. her güzel şeyi mahveder, her çiçeği soldurur, her şiirimi yakarım ben. güzel olan bir şeyle adımı yan yana dâhi getiremem.

"Bu hayatta sizin açıklamalarınızı en çok hak eden insan sizsiniz. Üzgün müsünüz, kırgın mısınız ya da yorgun? Acı içinde misiniz? Korkuyor musunuz? Bunları kendinizden saklamayın. 'Hayır ya ben iyiyim!' demeyin. Oturun bir köşeye. Işıklarınızı kapatın. Önce kendi sessizliğinizi dinleyin, o sessizlikte tüm acılarınızı, korkularınızı ve yorgunluklarınızı duyacaksınız. Kendinize yalan söylemeyi bırakın. Çünkü yalan söylemeye devam ederseniz kendinize yardım edemezsiniz. Başınızı kaldırın, içinizden kendinize durumunuzu açıklayın. Deyin ki, 'Bak kendim... Ben kırgınım, üzgünüm, korkuyorum ve çok yorgunum.' Ne hissediyorsanız kendinize bunları söyleyin, kendinizi artık yalan söylemeyi ve rol yapmayı bırakın. Ruhunuzun gerçekleri bilmeye ihtiyacı var. Çünkü siz iyiyim diyerek geçiştirdikçe o daha çok acı çekiyor. Anlamaya çalışıyor, eğer iyiysek neden bu haldeyiz diye soruyor size... Duymuyorsunuz. Şimdi Kendi kendinize tüm gerçekleri açıklayın, kendinize tüm durumunuzu sebepleriyle anlatın ve sonra kendi tesellinizi kendinize kendiniz verin çünkü hayatta kimsenin bize yardım edemeyeceği birçok şey yaşayabiliriz ama kendimizin kendimize yardım edemeyeceği hiçbir şey yok. Kendimiz kendimize her zaman yardım edebiliriz, her şeyin nihai çözümü biziz, her şeyin ilacı bizde... Kendimizde..."

özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. bir kokusu var, bütün çiçeklere değişmem. bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz. verdiğin bütün acılara dayanıyorsam, seni özlediğim içindir. beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; seni özlediğim içindir. yaşıyorsam; içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir. seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!

Biraz daha sarıp sarmala beni, biraz daha dokun yalnızlığıma, biraz anla ne demek istediğimi, biraz dinle duygularımın dilini, biraz daha kal da düşün yeniden, biraz anla bendeki bu hüzün neden, biraz anla, biraz dinle, biraz da sev…

seni seviyorum, ama isterdim ki bu senin ellerine bir gerçek serpsin. isterdim ki seni yanıma getirebilsin. isterdim ki bizi aynı pencerden baktırabilsin. isterdim ki bu beni incitmesin, dağıtmasın, üzmesin. isterdim ki seni sevmem her şeye yetebilsin. hatta çocukların karnını bile doyurabilsin. çünkü seni öyle çok, öyle sonsuz, öyle temiz.

"Oturdum tek başıma bir masada, herkesin hayata tutunuşunu, mutlu oluşunu izledim. Bütün güzel kapılar herkese sorunsuz açılırken, zorlasam da giremediğim tüm kapıları hatırladım. Ben dünyaya zorla evlatlık verilmiştim, burada bir fazlalıktım. Ben, yenilmiştim. En çok da kendime."

kan kokan ellerim ile uzanmıyorum artık kimseye. kirliliğim ile kirletmiyorum bedenlerini. yarım yamalak pansuman yapmaya çalıştığım kesiklerimi, gece sonunda bir bez parçasıyla sıkı sıkıya bağlıyorum. sızısını umursamıyorum. parmak uçlarıma iz yapan jileti kendime sunuyorum. aynada gördüğüm bedene küfür ediyorum. çirkinliğime biraz daha çirkinlik katıyorum. günden güne zayıflayan bedenim, eriyor. uzandığım zemin soğuk. bacağımda ve kolumda sarılı bez parçaları. söylediğim yalanların kurbanı oldum. geçmezmiş. inanma artık bana. yanında değilim. elini uzatsan tutmam. sarılsan sarılmam. ben yokum artık. girdiğim savaştan bir kez daha mağlup olarak çıktım. bu acı artık çok fazla. omuzlarımı yere değdiriyor. jileti önüme getiriyor. ölümü denetiyor. bu acı bana nefes aldırmıyor. bir şeyler yapıyor. değiştiriyor. şimdi kan kokuyor parmak uçlarım. saçlarını okşayamam. yanında bile duramam. kimsenin yanımda olmadığı, kendimde bile olmadığım saatlerdeyim. düşüncelerim sonumu getirir. yaptıklarımı ölümü sunar. evin içindeki varlıklarını umursamadan sigaramı yakıyorum. hava soğuk. bedenim kan. ellerim titrek. sana sunduğum umudu ve hayalleri kendime sunamadım. bir şeyler yaptım. ama hiçbir şekilde yaşayamadım. şimdi sustur beni. ağzımı açsam yaşlara boğulurum. şimdi elinden gelirse öldür beni. benim gücüm yetmedi.