olric'le konuşmalar

Yine aynıydı her şey her zamanki gibi güneşle açtı gözlerini, dikti karanlığa gözlerini ve tavana baktı. Bir halka gördü ve uzunca onu seyretti. Aradan saatler geçtiğinde anca sıyrıldı karanlık, ölüme sürükleyen düşüncelerinden. Sonra yavaşça kalkıp günlük rutinine başladı. Önce kahvaltı, mide bulantısı, bolca kahve, birkaç tutam sinir ve birkaç tutam iç kriz sonrası artık başlayabildi sayfalar dolusu saçmalık dolan onlarca kitaplara çalışmaya. sonra bolca kahve, bolca mide bulantısı (yanlış anlaşılmasın her bulantı gözle görülüp bedende gerçekleşen değildi kimisi ezberlenen yaşantının bir eseri) ,birkaç tutam işitsel hırpalanma, sonra yine akşam. yine aynıydı her şey her zamanki gibi sürekli değiştirmek zorunda olduğu çarşaf ve yorganına esir olmuştu gün doğana kadar (bedenine yansıyan rahatsızlık ayaklarında yaralara neden olduğundan sürekli değiştirmesi gerekiyordu yoksa korktuğu olacak ve bedeninde farklı yerlere nüfuz edecekti yaralar). yine aynıydı her şey her zamanki gibi dikti gözlerini tavana ve karanlıkta uykunun bu gece onu pışpışlamasını bekledi.gün doğana kadar.

bir gece sabaha karşı boğulduğum, nefessiz kaldığımı gördüm, ertesi gün yine sabaha karşı yine birini kaybettim.dinlenmek dahası zihnini susturmak için zorla daldığın uykunın her gece seni daha da yoracağını nereden bilebilirdin ki.

“...ve işte artık tüm çiçekler açtı, düşen yaprak dalına heri döndü, sonbahar ebedi bir şekilde son buldu ve eylül ayı takvimlerden silindi. işte artık özgürüm ve burada değilim.”

“bu gece parmak uçlarımdan saç tellerime kadar cam kırıklarıyla doluyum olric, tüm uzuvlarım acı içinde.”

"kendimden nefret ediyorum olric, öyle bir duygu ki tüm bedenimi tüm uzuvlarımı sarıyor. kendime dair ufacık bir değer ve sevgi kırıntısı bulamıyorum. bırakamadığım ve vazgeçemediğim mecbur kaldığım şeyler var olric. bir de birkaç güzel düşünce ve hayal ama ben bunların arasında sıkışıp kalıyorum. her gün aynı şeyi düşünüyorum ve kendime öylesine eziyet ediyorum, aynı şeyleri tekrar ediyorum ve zihnimde sadece aynı kelime nakarat kuruyor tüm gün. midem bulanıyor, uyanmak bile kendime eziyet etmek için bir sebep, su içmek bile. mutlu olmak bile kendime eziyet etmek için bir sebep oluveriyor. ne kadar farklı şeyler düşünmeye farklı şeyler yapmaya çalışsam da ya da düşüncelerimi koparmak istercesine saçlarımı kökünden koparmaya çalışsam da hiç geçmiyor. düşüncelerim acıyor olric, düşüncelerim acıyor. olric, canım olric! ölemiyorum, kurtulamıyorum,yaşayamıyorum. günlerim birbirinden farklı olmaksızın aynı işkenceyle geçiyor."

"Size ait değilim artık, içinizden biri değilim ama yükseklerde ama diplerde dışınızda bir yerdeyim."

“İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. Bana acımayın. Ben kötüyüm; sizlere karşı kötü duygular besledim içimden. Beceriksizliğimden uygulayamadım kötü düşüncelerimi. Sizleri kıskandım, küçük gördüm, bayağı buldum; ana yapılmasını istemediğim kötülükleri sizlere yapmak istedim, fırsat bulunca da yaptım. Dün gece rüyamda biri beni öldürdü.”

“Korkuyorum. Belirsizliklerden, yarınlardan. En çok da yaşamaktan, yaşamın getirilerini bilememekten. Sonlardan. Terk edilmekten. Karanlıkta kaybolmaktan, bu boşluğa düşmekten. Zamanın işleyişinden, güneşin doğmasından. Uçurumlara sürüklenmekten, güneşin doğmasından.”

bugün bir mum yakmadım bunları yazarken, uzundur dinlemediğim bazı şarkıları dinliyorum. arada içim üşüyor arada bir de sıcaklıyorum ağustos gecesinin bana sunduğu bunlar. bu aralar hiç rüya görmüyorum olric, sanıyorum ki düş kapanı işe yaradı. düş kapanı kötü rüyalardan korumak içinmiş eğer öyleyse de bak artık uyuduğum zamanlar rüyasız kalıyor. ne bir deniz görüyorum, ne bir fırtına, ne bir ölüm, rüya görmüyorum ya kimse de gidemiyor.hoş bu aralar sende yoksun canım olric, konuşmuyorsun son zamanlar da, iyice sessizleştin. vakit öyle ya da böyle geçip gidiyor bak az kaldı eylüle ağustosun sonlarına geliyoruz, hala sessizsin olric. ağustos bile artık bana yaprakları hatırlatıyor. biricik olric, canım olric! senin sessizliğin boğuyor beni!

bugün zihnimde nakarat kuran kelime yalnız ölüm idi. nedenini bilmiyorum, sık sık cevapsız sualler yankılandı zihnimde, ya da cevapları zaten var mıydı?

şu mum gibi eriye eriye önünüzde eğiliyorum bugün, yarın çoktan bitmiş olacağım.

bugün gözlerime kar tanesi düştü olric gördün mü, sonra içime sirayet etti oradan kalbime kondu ve tüm bedenimi kar taneleri kapladı. bugün kar tanesinin kışı geldi olric, gördün mü sende. dudaklarım dondu olric, ellerim dondu, tüm bedenimde hissettim mi olric. bugün benim dünyamda kar yağdı, karın anlamını biliyorsun değil mi olric, biliyorum efendimiz. sen nasıl dayanabildin bu soğuğa olric, ölüm güzel şey efendimiz artık çiçeklerle doldurursunuz karın üstünü. artık çiçek ekmeyelim olric bu dünyada, sonra kalemden akan mürekkep ellerimi üşütüyor. ekmeyelim o halde efendimiz, zaten az kaldı dediniz birkaç ay sonrası kar da erir zaten. erimez olric, en son sardunyalarda solmuşlar. bugün bu güneşli havada kar yağdı olric, dudaklarım üşüdü, ellerim üşüdü. bugün kar yağdı gözlerimden içeriye olric. özür dilerim efendimiz, size demiştim bu dünyada ancak kör ve sağır olmalı, başka türlüsü güç. bugün kar yağdı olric, bir yaprak daha düştü gözlerimden içeriye.

boşluk

söylesene olric, niçin sevdiğimiz insanlar canımızı yakmak zorunda, niçin gitmem diyenler gidiyorlar. arasıra rüya görüyorum olric, rüyalar görüyorum.bir deniz örüyorum bir insan görüyorum. deniz karışıyor hep geceme ya da yol uçsuz bucaksız bir deniz ve uçsuz bucaksız bir yol.biliyorsun ya tüm insanlar gitti rüyamda,bu ikisini çok görüyorum ya rüyamda olric ya birisi gidiyor ya deniz geliyor bana. daha da anlatmayalım rüyamızı olric. yoruldum olric, hergün yüzlerce kez kendimden de her şeyden de özür dilemekten mübalağ etmiyorum lütfen inan iki dudağımın arasından dökülen bu özür dilerim sözcükleri neden bu kadar çok çıkıyor? biraz iyi hissetsem dönüp kendime diyorum ki, özür dilerim. uyanıyorum ve diyorum ki özür dilerim. gülünçleşiyorum ve diyorum ki evet özür dilerim sonra bir gün şöyle devam etti "sorun değil olric sorun değil, ama bir gün sorun olacak efendimiz, onu o zaman düşünürüz olric, özür dilerim efendimiz, özür dilerim olric." deliriyor muyuz olric, belki biraz ama biraz delirmek iyidir olric iyidir yoksa nasıl kalınır hala daha hayatta, delirmek insanı uyandırır ve hayatta tutar gibi geliyor ilkinden emin değilim. başa dönüyoruz olric başa, kendimize dönelim biraz ne diyorsun olric başa çıktık mı bugün olanlarla, belki biraz, belki biraz delirdik, olsun biraz delirmek iyidir efendimiz ama biraz delirirseniz iyidir insanı hayatta tutar tamamiyle delirmeyin o zaman sizle bende yok olurum, peki olric, biraz da kriz geçirdik, sorun değil efendimiz yüzünüzde izleri var, kalbimde de izleri var olric kalbimde de yüzümü bırak şimdi, beynim zonkluyor olric, zihninizdeki gürültüden efendimiz. şimdi fevkalade bir haldeyim olric, biliyorum efendimiz bu hal için çok savaş verdik, biz verdik değil mi olric, biz. biz verdik efendimiz biz, sizi yalnız bırakır mıyım.ama ben seni bırakırım olric, biliyorum efendimiz, nereden olric, size bunun sözünü verenlerde öyle yaptı siz de onlardan öğrendiniz. her şeyi biliyorsun olric. solunum çalışıyorum olric, nasıl olduğunu öğreniyorum ama kendime uygulayamıyorum okuduğum şeylerde soluğun ciğerlere batmasına dair bir şey yazmıyor demek ki normal olmamalı, sevdiğiniz insanların eseri efendimiz. hayır olric bu benim eserim sevdiğim insanlar bana ne düşkündür bilmez misin ayağıma taş deysin istemezler o yüzden kendilerini mahvetmekle meşguller. sizde kendinizi mahvetmiyor musunuz,sus olric sus. kör ve sağır olsanız hiç bir sorun kalmaz gibi ne diyorsunuz, sen git diyorsun olric, hayır efendimiz sadece siz ve zihniniz kalsın diyorum, öl diyorsun yani olric, mübalağ ediyorsunuz efendimiz, seninle müthiş sohbet ediliyor ancak şimdi gidip solunum okumam gerekiyor belki bir şey bulurum. siz nasıl isterseniz efendimiz.