1MPERFECTA

İnsanlar bana hep aynı şeyi söyledi.

"Kimseye fazla değer verme."

"İnsanlara güvenme."

"Herkes işine geldiği kadar yanında olur."

Ben bu cümleleri ilk duyduğumda garipsedim.

Çünkü bunlar bana geç kalmış nasihatler gibi geliyordu.

Ben bunları zaten biliyordum.

Hem de hiç kimsenin anlatmasına gerek kalmadan.

Çünkü insan bazı şeyleri kitaplardan öğrenmez.

Bazı şeyleri kendi evinde öğrenir.>

Ben uzun zaman şuna inandım...

Anneyle baba, insanın yaptıklarını unutmayan iki kişidir.

Yanılmışım.

Meğer insanın en büyük yanılgısı, anne babasının hafızasını kendi kalbi kadar büyük sanmasıymış.

Ben yaptıklarımı hiçbir zaman borç olsun diye yapmadım.

Bir gün karşıma koyulsun diye de yapmadım.

Çünkü aile dediğin yerde hesap tutulmaz diye büyüdüm.

Ama zaman bana başka bir şey gösterdi

İnsan bazen yaptıklarıyla değil...

Yapmayı bıraktığı gün hatırlanıyor.

İşte o gün ilk defa kendime şu soruyu sordum:

Demek ki insanın değeri, bazen geçmişiyle değil...

Bugün ne yaptığıyla ölçülüyormuş.

Ve bunu bana sokaktaki insanlar öğretmedi.

Bunu bana, gözlerinin içine bakarak "Oğlum." diyen insanlar öğretti.

İşte o yüzden bugün dışarıdaki hiçbir davranış beni şaşırtmıyor.

Çünkü şaşırma hakkımı yıllar önce kaybettim.

Kendi anne baban bazen dün verdiğin emeği unutabiliyorsa...

Sana hiçbir bağı olmayan insanların unutması neden ağır gelsin?

Kendi evinde bazen yaptıklarının üzeri sessizce örtülüyorsa...

Sokaktaki insanlardan neden vefa bekleyeyim?

İnsanlar diyor ki:

"Herkes çıkarcı."

Olabilir.

Ama ben artık buna kızamıyorum.

Çünkü insanın en güvenli limanı dediği yerde bile bazen değerin, yaptıkların kadar sürüyormuş hissi oluşuyorsa...

Dışarıdaki dünyanın farklı olmasını beklemek saflık geliyor.

Benim meselem insanlar değil artık.

Çünkü insanlar bana hiçbir söz vermedi.

Benim meselem...

İnsanın ilk öğrendiği yerle.

Çünkü insan dünyaya inanmayı önce annesinden öğreniyor.

Değer görmeyi önce babasının bakışında arıyor.

Ve eğer o bakışlar bir gün sana, "Yaptıkların çabuk unutulabiliyor." hissini bırakıyorsa...

Hayatın geri kalanı sadece tekrar ediyor.

Bu yüzden biri işi düşünce beni aradığında kırılmıyorum.

İşi bitince uzaklaştığında da öfkelenmiyorum.

Çünkü ben bunu ilk kez yaşamıyorum.

Ben sadece...

İlk kez evimde hissettiğim duyguyu, başka insanların yüzünde yeniden görüyorum.

Ve galiba insanı en çok değiştiren şey de bu.

Yabancıların sana yaptıkları değil...

Kendi anne babanın istemeden de olsa sana hissettirdikleri.

Çünkü insan, dünyaya nasıl bakacağını okulda öğrenmiyor.

Evinde öğreniyor.

Benim evimde öğrendiğim ilk gerçek ise şuydu:

Bazı insanlar seni en çok sen olduğun için değil...

Onlara dokunduğun sürece hatırlıyor.

İşte bu yüzden artık kimseye kırgın değilim.

Çünkü kırgınlık, hâlâ beklentisi olan insanların duygusudur.

Ben beklentimi...

Vicdan ve İnanç

Bazen durup düşünüyorum. İnsan gerçekten neye inanıyor?

Bir kitap olduğunu söylüyorlar. İnsanlara yol göstermek için gönderilmiş bir kitap. “Oku” diyorlar, “anla” diyorlar. Ama sonra garip bir şey oluyor. Kitabı açtığında hemen biri çıkıyor ve diyor ki: “Dur… onu sen tek başına anlayamazsın.”

O zaman insanın aklına ilk soru geliyor: Eğer anlayamayacaksam neden bana gönderildi?

Sonra başka şeyler duyuyorsun. Birileri diyor ki: “Bunu yapmazsan gerçek bir inanan olamazsın.” Bir başkası diyor ki: “Şu şart olmadan olmaz.”

Ama insan oturup düşününce şunu fark ediyor: İnanç dediğin şey bir insanın kalbiyle ilgilidir. Başka insanların koyduğu listelerle değil.

Bir gün biri çıkıyor ve diyor ki: “Bu haram.” Başka biri diyor ki: “Hayır, o sadece mekruh.” Bir başkası diyor ki: “O aslında günah değil ama yapılmasa daha iyi.”

İnsan duruyor. Aynı şey için üç farklı cevap.

O zaman aklına şu geliyor: Eğer bir şey gerçekten bu kadar kesin olsaydı, bu kadar farklı anlatılır mıydı?

Mesela bazı şeyler var… insanlar hemen “haram” diyor. Ama başka biri çıkıp diyor ki: “Aslında o kadar kesin değil.”

Bazı şeyler var… insanlar “çok önemli değil” diyor. Ama insanın vicdanı diyor ki: “Bu zararlı.”

Ve o anda insan bir şeyi fark ediyor. Belki de mesele sadece kelimeler değil.

“Haram.” “Mekruh.” “Günah.”

Bu kelimeler insanların dilinde dolaşıyor. Ama insanın içinde başka bir şey daha var.

Vicdan.

Bir şeyi sadece “yasak olduğu için” yapmamak başka bir şeydir. Ama onun gerçekten yanlış olduğunu anlayıp yapmamak… işte o bambaşka bir şeydir.

İnsan bazen fark ediyor ki, bazı insanlar inancı anlatmıyor… inancı yönetmek istiyor.

Kurallar koyuyorlar. Sınırlar çiziyorlar. Sonra da diyorlar ki: “Bize uymazsan doğru yolda değilsin.”

Ama insan yine düşünüyor. Eğer bir insanın inancı, başka insanların onayına bağlıysa… o zaman o inanç kimin?

İnsan bir noktada şunu anlıyor: Gerçek inanç başkasının korkusuyla değil, insanın kendi içindeki dürüstlükle ayakta durur.

Çünkü bir gün herkes susar. Hocalar susar. Yorumlar susar. Tartışmalar biter.

Geriye sadece iki şey kalır. Bir kitap… ve insanın kendi vicdanı.

Ve o gün insan kendine tek bir soru sorar: “Ben gerçekten düşündüm mü… yoksa sadece bana söyleneni mi tekrar ettim?”

Bazen bir sokağın köşesinde durup etrafa bakıyorum. Her şey yerli yerinde duruyor aslında.

Aynı apartmanlar… Aynı kaldırım taşları… Aynı dar sokak…

Ama yine de içimde bir şey eksikmiş gibi hissediyorum.

Sonra fark ediyorum.

Eskiden bu sokaklar sessiz olmazdı.

Topun duvara çarpma sesi gelirdi bir yerlerden. Birinin “pas ver!” diye bağırdığını duyardın. Koşan çocukların ayak sesleri olurdu.

Bir kahkaha yükselirdi sokağın bir ucundan… Sonra başka bir kahkaha cevap verirdi diğer ucundan.

Sokak yaşardı.

Bizim çocukluğumuz sokakta büyürdü.

Okuldan eve gelir gelmez çantayı bir köşeye atardık. Annemiz “üstünü değiştir” derdi ama biz çoktan kapıya yönelmiş olurduk.

Çünkü dışarıda bizi bekleyen bir şey vardı.

Arkadaşlarımız.

Birinin elinde top varsa mesele bitmişti. İki taş koyardık yere… İşte kaleler hazırdı.

O daracık sokak bir anda dünyanın en büyük stadına dönüşürdü.

Top bazen arabanın altına kaçardı. Bazen kavga ederdik. Bazen birinin camı kırılırdı.

Ama on dakika sonra yine birlikte oynardık.

Çünkü o zamanlar kırgınlıklar uzun sürmezdi.

Sonra başka oyunlar başlardı.

Yakar top… Misket… Saklambaç…

Bir duvara yüzünü dönüp sayan bir çocuk… Ve saklanacak yer arayan küçük kalpler.

Nefesimizi tutardık.

Yakalanmamak dünyanın en önemli meselesi gibi gelirdi.

Bazen bisiklet sürerdik saatlerce. Mahallenin bütün sokaklarını ezbere bilirdik.

Dizimiz kanasa bile umurumuzda olmazdı.

Çünkü o zamanlar mutluluk çok basitti.

Mutlu olmak için sadece sokağa çıkmak yeterdi.

Sonra akşam ezanı okunurdu.

Ve balkonlardan annelerin sesi gelirdi.

“Artık eve gel!”

İşte o an oyunun bittiği andı.

Ama kimse üzülmezdi.

Çünkü bilirdik…

Yarın yine aynı sokakta buluşacağız.

Şimdi bazen o sokaklardan geçiyorum.

Ama bir şey değişmiş.

Top sesi yok.

Koşan çocuklar yok.

Kimse “bir kişi daha lazım!” diye bağırmıyor.

Sokaklar hâlâ aynı… Ama çocukluk yok.

Şimdiki çocuklara bakıyorum.

Ellerinde telefonlar var. Tabletler var.

Oyun oynuyorlar…

Ama ekranın içinde.

Belki zaman değişti. Belki dünya değişti.

Ama bazen içimden bir düşünce geçiyor.

Biz aslında o zamanlar sadece oyun oynamıyormuşuz.

Biz dostluğu öğreniyormuşuz. Paylaşmayı öğreniyormuşuz. Yenilmeyi ve tekrar ayağa kalkmayı öğreniyormuşuz.

Biz aslında…

çocukluğu yaşıyormuşuz.

Ve insan büyüdüğünde çok tuhaf bir şey fark ediyor.

O sokaklar hâlâ duruyor. O yollar hâlâ orada.

Ama o çocuklar…

büyümüş oluyor.

Bir gün fark ediyorsun ki o sokakta en hızlı koşan çocuk artık yürüyerek geçiyor.

Bir zamanlar eve girmek istemeyen o çocuk şimdi eve gitmek için acele ediyor.

Ve insan bir gün çok sessiz bir gerçeği anlıyor.

Biz çocukluğu terk etmedik.

Zaman bizi oradan aldı.

Ve galiba insanın içini en çok acıtan şey şu oluyor…

O sokakta oynayan o küçük çocuk aslında son kez oynadığını bilmiyordu.

Ve biz…

o gün eve girerken

Bazen düşünüyorum…

İnsan gerçekten ne zaman büyür?

Takvimdeki rakamlar arttığında mı?

Doğum günlerinde pastadaki mumlar çoğaldığında mı?

Yoksa insanlar sana artık “çocuk değilsin” demeyi bıraktığında mı?

Çocukken büyümek çok basit görünürdü. Sanki sadece zamanın geçmesi gerekiyordu. Birkaç yıl daha yaşayınca her şeyi anlayacak, her şeyin anlamını çözecek ve hayatın nasıl işlediğini öğrenecektik.

Ama kimse bize şunu söylemedi…

Zaman geçince insan her şeyi anlamıyor.

Sadece bazı şeylerin cevabı olmadığını öğreniyor.

Çocukken dünya çok netti.

İyi insanlar vardı, kötü insanlar vardı.

Doğru vardı, yanlış vardı.

Ve en önemlisi… herkes sonsuza kadar hayatımızda kalacakmış gibi gelirdi.

Ama büyüdükçe bir şey fark ediyorsun.

Hayatın en büyük öğretmeni zaman değil… kayıplar.

Bir gün bir arkadaşın hayatından çıkar.

Bir gün çok güvendiğin biri yabancı olur.

Bir gün en çok konuştuğun insanla artık konuşamaz hale gelirsin.

Ve işte o gün… içinde küçük bir şey kırılır.

İnsan o an biraz büyür.

Sonra başka şeyler olur.

Bir hayal gerçekleşmez.

Bir söz tutulmaz.

Bir kalp beklediği yerde karşılık bulamaz.

İnsan her kırıldığında biraz daha sessizleşir. Eskiden saatlerce anlatabileceği şeyleri artık birkaç kelimeye sığdırır. Eskiden herkese gösterdiği kalbini artık saklamayı öğrenir.

Ve bir gün fark edersin…

Eskiden seni mutlu eden şeyler artık eskisi kadar mutlu etmiyordur.

Çünkü insanın içindeki çocuk yavaş yavaş susmuştur.

Ama büyümek aslında sandığımız şey değildir. Büyümek güçlü olmak değildir. Her şeyi çözmek değildir. Hiç ağlamamak hiç değildir.

Büyümek…

Bazı şeylerin asla eskisi gibi olmayacağını kabul etmektir.

Büyümek…

Bazı insanların hayatında sadece bir hatıra olarak kalacağını anlamaktır.

Büyümek…

Bazen içinden binlerce cümle geçerken sadece “iyiyim” diyebilmektir.

Ama insanın gerçekten büyüdüğü an var ya…

O an ne ilk kalp kırıklığıdır,

ne ilk hayal kırıklığıdır,

ne de ilk yalnızlık.

İnsan aslında ilk defa şunu anladığında büyür:

Hayat kimseye sormadan değişir.

Bir gün konuştuğun biri ertesi gün susar.

Bir gün hayatının merkezinde olan biri, bir gün sadece hatıra olur.

Ve sen o gün anlıyorsun…

Bazı insanlar gitmek için gelir.

İşte o gün…

İnsan ilk defa geriye bakıp şunu düşünür:

“Ben aslında büyümek istememiştim…

Ne zaman bir insanla tanışsam, daha cümle bitmeden geliyor o soru: “Ne iş yapıyorsun?” Öyle sıcak bir meraktan değil… Bir tür tartı sanki. Kiminle konuştuğunu ölçen, biçen, sınıflandıran bir sistem.

Ben bu ülkenin en büyük ayrımcılığının ne ten rengine, ne dile, ne dine yapıldığını fark ettim. Bu ülkenin asıl ayrımı… ekonomik. Görünmez bir duvar örmüşüz birbirimize: Zengin ve diğerleri. O duvar öyle şeffaf ki, çarptığında anlıyorsun varlığını. Bir kıyafete bakışla, bir semt adıyla, bir telefon modeliyle. Ve elbette: “Ne iş yaptığınla.”

Seninle konuşmaya değer mi, ona göre karar veriyorlar. Çünkü burada insan önce “geliriyle” ölçülür. Sonra da “değeriyle.” Ama o değer, kalple değil, cüzdanla hesaplanır.

Bir flört başlar mesela... Seni değil, hayat standardını sever. Bir arkadaşlık doğar... Seninle bir yerlere gidip gidilemeyeceği tartılır önce. Bir iş görüşmesi bile değil bu; bu, bir hayat görüşmesi.

Kimse senin neler yaşadığını, nasıl bir karaktere sahip olduğunu, ne hayaller kurduğunu sormaz. Kimse demez ki “ne tür bir insansın sen?” Herkes sadece şu sorunun peşinde: “Sen bana fayda sağlar mısın?”

Bu sistemin adı konmamış bir kast sistemi. Burası Hindistan değil ama, sen hangi “iş sınıfındansın?” diye bakılıyor yüzüne. Ve eğer sen; bir esnafsan, bir kuryeysen, bir memursan, veya işsizsen — gözler küçülüyor, ses tonu değişiyor, mesafe artıyor.

Ama eğer sen; bir yazılımcıysan, bir doktor, bir mühendis, bir CEO adayıysan — o zaman kıymetli oluyorsun, daha konuşmadan bile.

Oysa ben sadece insanım. Bir meslek değilim. Sınıfım yok, sektörüm yok, departmanım yok. Yüzüm var, gözüm var, kalbim var, vicdanım var. Ama onlar bunlara bakmazlar. Çünkü CV’siz duygu, hikâyesiz beden gibidir bu topraklarda.

Ve sonra susuyorsun... Cümlelerini geri yutuyorsun… İçinden diyorsun ki: “Beni tanımak istemiyorlar. Sadece işimi bilip, ona göre yakın ya da uzak durmak istiyorlar.” Ve bu seni yaralıyor. Görünmeden yaşamak gibi… Dinlenmeden konuşmak gibi… Değerlendirilmeden yaş almak gibi…

Ama biliyor musun? Ben her şeye rağmen kendimle gurur duyuyorum. Çünkü ben hayatı kazançla değil, insanlıkla yaşıyorum. Ben birilerine kazandırmadım belki, ama kendimi kaybetmedim. Ben yükselmedim ama çürümek nedir bilmedim.

Bu dünyada işimle değil, duruşumla yer edinmek istiyorum. Ve bir gün biri bana “ne iş yapıyorsun?” diye sorduğunda… Belki şöyle cevap vereceğim:

Ben artık dizi izleyemiyorum.

Ciddi söylüyorum, midem bulanıyor.

Hepsi aynı.

Zengin oğlan, fakir kız.

Ya da tersi.

Sanki başka hayat yokmuş gibi.

Sanki başka hikâye anlatılmaya değmezmiş gibi.

Ve hep bir aldatma.

Başroldekiler asla sıradan insanlar değil.

Ya metres oluyorlar, ya eşini aldatıyorlar,

Ya da kocasının sevgilisiyle savaşıyorlar.

Kadınlar sürekli ya ağlıyor, ya soyunuyor.

Kameralar hep aynı yerde: kalçada, göğüste, dudakta.

Senaryo desen zaten “kim kiminle yattı”dan ibaret.

İzleyici neye alıştırılıyor sanıyorsun?

Ama sonra ne oluyor?

Bir rapçi çıkıp "kadını şöyle böyle" deyince

Ortam yangın yerine dönüyor.

“Kadınlar seks objesi gibi gösteriliyor!”

Evet gösteriliyor.

Ama neden sadece şarkılara yükleniyorsunuz?

Filmler daha ne yapsın?

Kadını reklam malzemesi yapmışlar,

Evlilik dışı ilişkiyi prim yapar hale getirmişler.

Ve biz hâlâ bu dizileri izleyip,

“yaşanmış gerçek olaylardan esinlenmiştir” diye yutuyoruz.

Şunu söyleyeyim:

Asıl problem şarkılar değil, o şarkıların beslendiği bataklık.

Toplumun seksle tıkıştırılmış kafası.

Kadını “kullanılan” yapınca erkek “kazanan” oluyor.

Kadını yatağa atan erkek, arkadaş grubunda puan topluyor.

Seks başarıya eşdeğer hale gelmiş.

Ve en kötüsü, bunu izleyen herkes susuyor.

Herkes “sanat” diyor.

Ama dönüp bir şarkı sözüne kafayı takıyorlar.

Şimdi buradan soruyorum:

O şarkıyı yazan çocuk dizide büyüdü, reklamla beslendi.

Onun zihnini şekillendiren o senaristlerdi, o reytinglerdi.

Peki o dizilere neden laf etmiyorsun?

Çünkü diziler süslü.

Çünkü başroldeki oyuncu yakışıklı ya da güzel.

Çünkü bir tarafı "duygusal" gibi gösteriyorlar,

ama asıl sattıkları şey sadece ten.

Ve biz hâlâ bu düzeni izliyoruz.

Beğeniyoruz.

Paylaşıyoruz.

Sonra da kalkıp müzikteki “kadın düşmanlığı”na ses çıkarıyoruz.

Yok dostum.

Şarkılara gelene kadar…

O sahte dram dizilerine,

Ahlakçılığın arkasına saklanmış yozlaşmış filmlere

Bir bakmak gerek önce.

Bazen birileri gelir. Sana, hayatına, kararlarına, hayallerine karışır. Sana doğruyu öğretmeye çalışır... Ama o doğrunun gerçekten "doğru" olduğuna hiç emin misin?

Hayır. Çünkü o, sadece kendi kafasında bir hikâye yazmıştır. Bir masal anlatır sana. Ve bu masala önce kendisi inanır. Öyle kördür ki, kendi kurduğu yalan dünyayı gerçeğin ta kendisi sanır. Öyle cahildir ki, kendi hayalini mutlak bilgi gibi savunur. Ve senin hayatına bu sahte gerçeği dayatır.

Acıyorum onlara. Gerçekten acıyorum. Çünkü kendi hayatlarında o kadar çok boşluk var ki... Kendi hayatlarında o kadar büyük bir eksiklik var ki... Başkasının hayatına tutunarak ayakta kalmaya çalışıyorlar. Başkasının hikâyesini bozarak kendi eksiklerini örtüyorlar. Ve ne yazık ki, bir yalandan inşa ettikleri dünyayı gerçekmiş gibi yaşamaya devam ediyorlar.

Benim için gerçek açık: Sen kendi hayatında mutlu değilsen, başkasının hayatına doğruyu öğretemezsin. Sen kendi hayatında yüzleşemediğin acıların varsa, başkasının hayatına adalet getiremezsin. Sen kendi kurduğun hayalin içinde kaybolmuşsan, başkasının yoluna ışık tutamazsın. Kendini akıllı sanmak, gerçekten akıllı olmak değildir. Kendi söylediklerine inanmak, onları doğru yapmaz. Gerçek, senin korkularına göre şekil değiştirmez. Gerçek, senin eksik cesaretine boyun eğmez.

O yüzden susuyorum artık. O yüzden sadece uzaktan bakıyorum. Çünkü bazı insanlar kendi yalanlarında boğulmayı seçiyor. Ve ben, kimsenin yalanıyla boğulacak kadar küçük değilim. Ben kendi gerçeklerimi yaşıyorum. Kendi hayatımı. Kendi doğrularımı.

Kendi kafasında bir dünya kurup, başkalarının hayatına müdahele edenlere ise sadece üzülüyorum. Çünkü onlar bilmiyorlar... Gerçek, ne söyledikleri... Ne inandıkları... Ne de hayal ettikleri şey değildir. Gerçek, ancak kendi içindeki aynaya bakabilenlerin hakkıdır.

Ben bir erkeğim. Ve bu ülkede kadınların nasıl doğuracağı üzerine konuşan erkeklerden biri değilim. Çünkü önce şunu soruyorum kendime: O kadın… O doğum anına kadar yaşayabilecek mi?

Gece eve dönerken ayak seslerini kısan, Metrobüste arkasına yaslanamayan, Evinde bile “bugün sıra bende mi?” diye düşünen kadınların ülkesindeyiz.

Ve biz hâlâ doğumu konuşuyoruz? Yok efendim doğal olsunmuş… Sezaryen çokmuş… Ne kadar da “konforlu” bir yerden konuşuyorsun!

Konforun olduğu yerde adalet yok bu ülkede. Kadınlar adaletin kırık terazisinde tartılıyor. Kimi kardeşiyle, kimi kocasıyla, kimi yabancı bir adamın öfkesiyle öldürülüyor.

Ve biz hâlâ doğum konuşuyoruz. Doğurmaya sıra gelmeden öldürülen kadınları unutarak.

Bu ülkede kadın olmak doğurmak değil, Her gün ölmemeye çalışmak. Ve biz erkekler — evet, biz — ya onların kalkanı olacağız Ya da onların mezar taşı olacağız. Başka yolu yok.

Ben artık susmayacağım. Çünkü susmak, bir kadının daha hayattan kopmasına ortak olmak demek. Bu yükü taşımak istemiyorum.

Doğum şekli mi? O kadının kendi kararı. Ama önce yaşamalı ki, bir karar verebilsin.

Sen doğumu konuşmadan önce, Kadının hayatta kalmasını sağla. Söz hakkını önce cana ver. Sonra bedene.

Bu ülke kadınlara yaşamak için izin vermeyen bir cehenneme dönüştü. Ve biz erkekler… Bu cehennemi sessizliğimizle büyütüyoruz.

Bu dünyaya gelirken kimse bana sormadı.

"Gelmek ister misin?" diye bir soru yöneltilmedi.

Ne bir tercih hakkım vardı, ne bir pazarlık payı.

Bir sabah, bir annenin sancısı, bir doğumhanede çığlıkla başlayan o yolculuğun başrolüne yazılmıştım.

Ama bana hiç kimse demedi ki:

"Bu hayatı yaşamak istiyor musun?

Acıya dayanabilecek misin?

Kendini zaman zaman çaresiz, anlamsız, yorgun hissettiğinde, devam etmek isteyecek misin?"

Bilmiyorum... Belki sorsalardı, cevabım ne olurdu.

Belki yine gelirdim.

Belki de… sırf meraktan kabul ederdim bu bilinmezliği.

Ama işin acı yanı, hiçbir zaman seçme hakkım olmadı.

Ne doğduğum aileyi seçtim, ne de içine düştüğüm coğrafyayı.

Hayat bana verilmiş, ama benim seçmediğim bir hediye gibi.

Paketi gösterişli, ama içi zaman zaman darmadağın.

Yaşamak...

Bunu da kimse sormadı.

"Gerçekten yaşamak istiyor musun?"

"Hayatın yüklerini sırtlayacak mısın?"

Gözlerimin önünde hayallerim yıkıldığında,

en güvendiğim insanlar sırtımı döndüğünde,

sevdiğim birini toprağa verdiğimde...

O anlarda bile kimse çıkıp da demedi ki:

"İstersen ara ver, istersen git."

Hayat devam etti.

Ben istemesem de, ben haykırsam da, ben 'yeter' desem de…

Ve şimdi…

Düşünüyorum.

Bir gün gideceğim.

Yine sormadan.

Belki bir gece uykuda,

belki bir kaza anında,

belki de ağır ağır çürüyerek bir yatağın köşesinde…

Ama hiçbir şekilde “Hazır mısın?” diye soran olmayacak.

“Daha yaşanacak şeylerin kaldı mı?” diye kimse dönüp bakmayacak yüzüme.

Gelişim gibi gidişim de benim dışımda olacak.

İrade dışı.

Sorgusuz.

Sessiz.

Bu bana haksızlık gibi geliyor bazen.

Çünkü bir yolculuğun en başı ve en sonu, yolcuya hiç danışılmadan çizilmiş.

Ve arada kalan o belirsiz çizgide,

yaşamak zorunda kalıyorum.

Hem de çoğu zaman ne için yaşadığımı bile bilmeden.

Belki de bu yüzden bu kadar çok sorguluyorum.

Kendimi, insanları, hayatı…

Çünkü kimse bana bir şey sormadı.

O zaman bari ben sorayım:

“Neden?”

“Niçin ben?”

“Ve en önemlisi… eğer hiçbir şeyi seçemiyorsak, gerçekten özgür müyüz?”

Belki de asıl mahkumiyet budur.

Bir hayatı yaşamak zorunda kalmak,

ama o hayatın hiçbir parçasını gerçekten seçememiş olmak.

Ve en sonunda, yine seçemeyeceğin bir sona doğru sürüklenmek.

Ama tüm bu düşünceler içinde,

belki de tek teselli,

şu cümlede gizlidir:

“Madem bana sorulmadı… o halde bu hayatı nasıl yaşanacağına da ben karar veririm.”

İşte bu benim isyanım.

Ben bu oyunu oynamıyorum. Kurallarını başkalarının koyduğu, kazananı olmayan, herkesin birbirine rol yaptığı bu oyunu istemiyorum.

İnsanlarla aynı odada olup da, kimsenin aslında kimseyi gerçekten görmediği ortamlarda bulunmak istemiyorum. Göz göze bakıp da gerçeği saklayan bakışlar, gülerken içten içe kıskanan yüzler, sırtını döndüğünde değişen cümleler… Ben bu sahneyi terk ediyorum.

Çünkü yoruldum. Birinin yanında başka birine dönüşen insanlardan. Cümlesinin sonunda nokta olmayanlardan. Savunduğu fikri anlamayanlardan. “Sen ne düşünüyorsun?” demeyenlerden.

Birbirini dinlemeyen insanlar arasında iletişim yoktur. Sadece ses gürültüsü vardır. Ve bu gürültü, içimdeki sessizliği bile kirletiyor.

Siyaset konuşuluyor, çünkü kendi fikrini dayatmak ego tatminidir. Din konuşuluyor, ama inanç değil üstünlük yarışı oluyor. Tüketim konuşuluyor, çünkü içi boş hayatlar dışarıdan dolu görünmek zorunda. Herkes bir şey anlatıyor, ama kimse bir şey hissetmiyor.

Ben hisseden insanları özlüyorum. Kırılgan olanları. Düşüncelerini yüksek sesle söylemeden önce bir kez daha düşünenleri. Sessizce yanında oturabileceğin, hiçbir şey demeden anlaşabileceğin insanları.

Ben o insanların dünyasında yaşamak istiyorum. O insanlar az. Ama varlar. Ve ben onlardan biri olmak için, diğerlerinden uzak duruyorum. Bu bir kaçış değil, bu bir seçim.

Evet, hayat uzun gibi görünüyor. Ama içeride zaman daha hızlı geçiyor. Dışarıdan 60 yıl gibi duran şey, içeriden bir göz açıp kapama süresi gibi. Ve bu kısa sürede, ben başkalarının kalıplarına girmeyeceğim.

Benim doğrularım cam gibi. Kırılabilir belki, ama şeffaf. Ben 1+1’in 2 ettiği bir dünyada yaşamak istiyorum. Gri yok, eğip bükmek yok, maske yok.

Bir şeyi fark ettim.

Hayat, başlangıçta zor değilmiş aslında.

Çocukken daha kolaydı her şey.

İstemek vardı…

Bir şeyi isteyince ağlamak yetiyordu.

Ağlıyordun ve biri mutlaka seni duyuyordu.

Şimdi ağlıyoruz… ama kimse duymuyor.

Çünkü artık insanlar, duymaktan çok kaçmayı seçiyor.

Şu hayat dediğimiz şey…

O kadar sade ki aslında.

Sev, paylaş, dokun, dinle…

Bu kadar.

Ama biz, her şeyin içine korku koyduk.

Seversen kaybedersin.

Paylaşırsan azalır.

Dokunursan bağlanırsın.

Dinlersen kandırılırsın.

Ve sonra, yavaş yavaş öğrendik:

“Güvende kalmak için uzak dur.”

Ama uzak durdukça soğuduk…

Soğudukça unuttuk.

Unuttukça… insanlığı yitirdik.

Birbirimizi anlamak yerine yargıladık.

Bir hata gördüğümüzde, düzeltmek yerine ifşa ettik.

Birini ağlarken gördüğümüzde, omuz olmak yerine hikâyesini merak ettik.

Empati, ansiklopedide kalan bir kelime oldu.

Merhamet, reklamlarda kullanılan bir slogan.

İyi olmak… artık “saf” olmakla karıştırılıyor.

Oysa çözüm vardı.

İnan bana, vardı.

Her şeyin çözümü vardı.

Ama biz… konuşmak yerine susmayı seçtik.

Susmak yerine bağırmayı,

Bağırmak yerine vurmayı,

Vurmak yerine yok saymayı…

Ve yok saydıkça yok olduk.

İnsanlar neden bu kadar öfkeli sanıyorsun?

Çünkü kimse sevilmiyor.

Çünkü kimse duyulmuyor.

Çünkü herkes, bir diğerinin içinden geçip gidiyor;

arkasında hiçbir iz bırakmadan.

Biz… bir zamanlar birbirimizin sığınağıydık.

Şimdi birbirimizin yüküyüz.

Ve evet, bugün hayat zor.

Ama ne yazık ki en zor kısmı doğa değil, kader değil, sistem değil…

İnsan.

Çünkü biz…

Her şeyi çözebilirdik.

Ama önce birbirimizi çöpe attık.

Her yara, biraz daha büyüyordu.

Bir kelimeyle silinebilirken, biz karanlıkta bıraktık.

İçimizdeki öfkeyle, birbirimizin yavaşça yok olmasına seyirci kaldık.

Ve her kaybedilen dostlukla, bir parçamızı da kaybettik.

Fakat hep bir umut vardı.

Hep, her şeyin düzeleceğini düşündük.

Ama… biz, sadece zamanın geçmesini bekledik.

Ve zaman, hep kaybedenin yanında oldu.

Çünkü biz, çözüm aramaktansa, sorunu büyütmeyi tercih ettik.

Ve sonunda, çözebileceğimiz en değerli şeyi kaybettik:

İnsan neden yorulur? Sevilmemekten mi? Beklemekten mi? Yanlış insanlara iyi gelmekten mi? Yoksa sadece hayal kırıklıklarını içselleştirmekten mi? Belki de hepsi birden. En kötüsü de ne biliyor musun? Bir noktadan sonra bu yorgunluk öyle sıradan hale geliyor ki, alışıyorsun. Ama kabullenemiyorsun. Hâlâ içinde bir umut kırıntısı var, hâlâ bir gün her şeyin değişebileceğine inanıyorsun. Saçma bir şekilde bekliyorsun. Ama beklediğin şeyin ne olduğunu bile bilmiyorsun.

Garip. Çoğu zaman güçlü olduğumu sanıyorum. Kimseye ihtiyacım olmadığını, tek başıma ayakta durabileceğimi söylüyorum kendime. "Sık dişini, geçecek" diyorum. Ama geceleri, uykuyla uyanıklık arasında bir yerde, zihnimde yankılanan tek bir cümle var: "İyi misin?" Ve o sorunun cevabını vermeye korkuyorum. Çünkü bir kere "hayır" dersem, içimdeki tüm duvarlar çökecek gibi hissediyorum. Kendi kendime itiraf etmekten bile kaçıyorum bazen. "İyi değilim" demek, sanki içimde tuttuğum her şeyi dışarı salacakmış gibi geliyor. Bir kere akmaya başlarsa, durduramamaktan korkuyorum.

Biliyor musun, bazı insanlar gerçekten hiç anlamıyor. "Niye bu kadar düşünüyorsun?" diye soruyorlar. "Her şeyi kafana takmak zorunda değilsin" diyorlar. Ama bilmezler ki insan düşünmekten ibarettir. Düşünmeden nasıl yaşayabilirim? Hissetmeden nasıl var olabilirim? Öyle kolay mı sanıyorlar, olanları görmezden gelmek? Belki onlar yapabiliyor. Belki bu yüzden ben daha yorgunum.

Sorun bende mi diye düşünüyorum bazen. Belki de fazla seviyorum, fazla düşünüyorum, fazla umut ediyorum. Oysa hiçbir şey beklemesem, hiçbir şey hissetmesem, her şeyi olduğu gibi kabullensem… Belki de daha az yorulurum. Ama yapamıyorum. İnsan, hissetmekten nasıl vazgeçebilir ki? İnsan, içinde kıpırdayan o duyguyu nasıl öldürebilir? Ben öldüremiyorum.

Ve en çok bu yoruyor işte. Bir şeyleri önemsemeye devam etmek. Değeri bilinmeyecek şeylere, insanlara, anılara hâlâ tutunmak. Hâlâ bir gün bir şeylerin değişeceğine inanmak. Biliyorum, geçecek. Bir gün tüm bunlar önemini yitirecek. Ama ne zaman? Ne zaman bu yorgunluk gerçekten geçecek?

Ve belki de asıl sorun, yorgunluk değil. Asıl sorun, her şeye rağmen hâlâ güçlü görünmek zorunda olmak. Hâlâ hiçbir şey olmamış gibi gülümsemek, hâlâ “iyiyim” diyerek kendini kandırmak. Biliyor musun? Bazen yorulmak değil, kimseye yorulduğunu belli edememek insanı daha çok bitiriyor.

Ayşenur Halil olayı da bunun en acı örneklerinden biri. Genç bir kadın, sırf bir erkeğin hastalıklı kıskançlığı yüzünden katledildi ve onunla birlikte başka bir kadın da aynı kişi tarafından öldürüldü. Bu canice eylemlerin arkasındaki kişi bir insan değil, bir cani! Peki bu katiller ceza indirimi mi alacak, serbest mi bırakılacak? Bizim adalet sistemimiz nasıl böyle işlemez hale geldi?

Kadınların öldürülmesi sadece bir bireysel suç değil, toplumsal bir travma. Bu cinayetler, kadınları sistematik olarak güçsüzleştiren ataerkil yapının sonuçlarıdır. Ancak asıl üzücü olan, suçluların yeterince ağır cezalara çarptırılmaması. Adaletin yerini bulmaması, kadın cinayetlerini durdurmak yerine daha fazla kadın için ölüm fermanı anlamına geliyor. Haksız tahrik ve iyi hal indirimi gibi saçmalıklara son verilmedikçe, toplumda gerçek bir güvenlik sağlanamaz.

Kadınlar ne kadar daha katledilecek? Daha kaç Ayşenur, İkbal ya da başka bir isim kurban gidecek? Bizim adalet sistemimiz ne zaman kadınların hayatlarını koruyacak?