O halde “beni anlamıyorlar” diye üzülmek niye?

Olmak istediği esas kişi olamamış birisi ; başka bir olamamış ile ilişki içerisine giriyor. Sıradaki şarkı bile armağan edilmeyecek iki sıradan insan birbirinin ne kadar özel biri olduğunu hatırlatıp duruyor. Aralarından biri hatırlatmayınca da ilişkiyi kesip, başka bir sıradana hatırlatması için arayışa giriliyor. Uzun süre hatırlatanlar belli bir süre sonra sıkılıp evleniyor, baktılar ki ikisi de birbirine bunu hatırlatmaktan çok sıkılmış e bari çocuk yapalım da onu dünyanın en özeli kılalım diyorlar. Seçildiği için, anasının babasının sıradanlığını aşmakla görevlendiriliyor. İstediği gibi biri olmak yerine ana babanın kafasında olmak istediği ama olamadığı insan olmak zorunda ve hayır demesi neredeyse imkansız. Bu hayır diyemeyenler de büyüyüp çabalıyor ; olmuyor. Birini buluyor , sıkılıyor, çocuk yapıyor.. Kısır döngünün kilidi kırılmadan böyle sürüp gidiyor, gittikçe artıyoruz.

Credit: @moonphacecollective