keyfinindelisi

Birtakım rahatsızlıklar düşüncelerimi meşgul ediyor bir süredir. Mide mi bağırsak mı stres mi karın mı böbrek mi dalak mı ciğer mi o mu bu mu şu mu bla bla blaaaaa. Evet muhtemelen düşünmekten daha doğrusu çok fazla düşünmekten hastalık hastası oldum muhtemelen. Mental olarak sağlıklı bir konumda değilim, bu durum bedensel olarak da olumsuz geri dönüşlere neden oluyor ne yazıkki. İşler güçler dengesizlikler derken sanki bir telaş treninde koşuşturmacadaymışız gibi bir halin ortasında figüran gibiyiz. Ölçüyü yakalama noktasını bir türlü yakalayamıyorum. Ölçü hayatın sağlıklı akışı için müthiş bir düzen. İnsanların ölçüsüz davranışları bizim üzerimizde ölçüsüzlükler meydana getiriyor sanırım. Garip bir ikilem ölçüsüzlükten doğan ölçüsüzlükler. Önceki cümle normalmiş gibi gelse de değil. Aslında kasıt ölçüsüz insanların ölçülü olan veya olmaya çalışanları dolaylı olarak ölçüsüzlüğe itmesi. İnsanların keyfi davranışları dengesizliklerin oluşmasına zemin hazırlıyor. Adil zemine inşa edilmeyen her ilişki ölçüsüzlüğe kapı aralıyor. Her neyse burada amacımız felsefe yapmak değil bilakis içimizden bir şeyler döküp bir miktar yüklerden arınmak. Şimdilik bu kadarı kâfi gibi duruyor. Dünya her şeye rağmen hakikat için mücadele etmeye değer. Şifanın üzerimize yağması duasıyla.

Tuhaf günler geçiriyorum sanırım. Tükürüğüm kan desenleriyle örülü bir halde geldi bugün tükürdükçe kan geldi, öğürme hali geldi öğürdükçe kan geldi. Korktum hâlâ da korkuyorum, neyden korktuğumu bilmiyorum; hastalıktan mı ölümden mi? İnsan acizliğini derinlerinde hissettiğinde donup kalıyor. Doktora çıkmam gerek sanırım ama bakalım sıra bulabilirsek. Bunları yaşadığım gün içinde masaja gitmek de tuhaf günler geçirmeme neden olan bir diğer durum. Masaj yaptırdık kese köpük falan. Çok çok iyiydi diyemiyorum, masaj sonrası ağrılarım daha da arttı mı bana mı öyle geliyor yoksa masajdan önceki kan tükürmelerim nedeniyle mi böyle ağrılar içindeyim bilemiyorum. Bildiğim ve hissettiğim bişey var o da mental ve fiziksel olarak sağlığımın çok iyi durumda olmadığı. Halimize şükür elbet, yalnız ne eski neşemden eser var ne de toparlanabiliyorum. İşkolik bir hal aldım denilebilir. İnsan yaralarıyla mücadele edebilmek için mutlaka birşeylere tutunuyor, sanırım benim için de işe tutunmak oldu. Bu da sağlıklı bir yol değil, insan yaralanmayı da yaralarını kabul edip yol almayı da şifasını aramayı da şifalanmayı da bilmeli. Kendimi görmezden geldiğim uzun yılların acısı sanki şimdi çıkmaya başlıyor gibi. Umuyorum, ümit ediyorum ve duayla sığınıyorum ki korkularım yersiz çıkar ve mental yani zihinsel, ruhsal ve fiziksel olarak sağlığıma yeniden kavuşur yeniden inşa eder içimizden gelen o enerji ve heyecanı yeniden yaşayıp daha güzel hizmetlerde muvaffakiyetle bulunabilirim. Yaramıza yara açanlara dair beklentilerimiz biteli hayli olmuştur, şimdiki arzumuz yaramıza yara açanları da affedebilecek olgunluğa erişip affederek üzerimize yük olmalarından kendimizi koruyabilmektir. Derdi verenimize duamız dermanımızı ihsan buyurmasıdır vesselam. Tazelenmek ümidi ve duasıyla.

Saatler geceyi ertesi güne devirdiğinde bir değerli dosttan gelen ileti şaşırttı fakat hayr olsun dedirtti. Görüşüldü, konuşuldu; hanesinde dostlar meclisine davet için bizatihi aramış sormuş sağolsun. Hatır, gönül, vefa bilen insanlar ne güzel insanlar. Pencerelerimiz tamamen ortak diyemeyiz hatta farklılaştığını bile söyleyebiliriz ancak temel derdimiz bir sanırım. Sonradan karınca kararınca tanıdığın insanların muhabbetinde, yıllardır tanıdığın ya da tanıdığını sandığın insanların muhabbetinden daha halis bir değer ve saygı görmek ince bir sızı zarif bir tebessüm. İnsanın değer gördüğünü, saygı duyulduğunu hissetmesi insanlığını içselleştirebilmesinin yapı taşlarındandır belki. Velhasıl vefalı bir dost selamı ve kelâmı gönülleri kükretir, gönül türküleri söyletir. Selam olsun selamını ve kelâmını esirgemeyen vefalı dosta. Duayla ve muhabbetle. Selametle.

İnsanlar olarak dünyayı nasıl bir hale getirdik ona bakıyorum öylece. Durgun bir vurgunluk içindeyim sanki, diğer bir deyişle du'vurgunluk. Mutlu olmayı bekleyen, mutluluk isteyen insanlar bile isteye başka insanların hayatlarına zarar veriyorlar. Kendi yaşadıklarım olsun haberlerde sosyal mecralarda gördüklerim okuduklarım olsun oturup düşündürüyor ve içimi vuruyor. Nasıl bu hale gelebildi insanlar? Acımasızca fütursuzca başka hayatlara kıyıp can yakabiliyorlar, içlerindeki iyilikleri güzellikleri duyguları öldürebiliyorlar? Nasıl başarabiliyorlar bu insanlık dışı hali. Aklım almıyor artık. Duyarsızlaştığımı hissediyorum, içimde birşeylerin öldürüldüğünü hissediyorum. İçimden gelen bir tebessüm ya da göz yaşı hissedemiyorum çok uzun zamandır. Kalbimi, gönlümü binbir parçaya bölüp tuz buz ettikleri zamandan beri içimden birşeyler kopup gitmiş sanki. Nasıl yaşanılacağını, insanlarla hesap kitap işine girmeden nasıl iletişim kurulacağını bilmiyorum. Güvenmek istiyorum, hesap yapmadan acılarımı yaralarımı zayıf yanlarımı paylaşabilmek istiyorum fakat ellerine fırsat geçtiğinde hep oralarımdan vurduklarından eskisi kadar rahat güvenemiyorum artık insanlara. Bunun böyle olması daha da canımı yakıyor, dönüp baktığımda benden beni ben yapan şeyi insanlığımı aldıklarını görüyorum. Hâlâ mücadele edebiliyorum inandığım şeyler uğruna fakat yaptıklarımın lezzetinden mahrum kalıyorum çoğu zaman. Neden yaptınız bunu bana? Neden onulmaz yaralar açtınız insanlığıma, neden? Ne istediniz sadeliğimden? Yaşamla barışmakta güçlük çekiyorum. Kin, nefret vesaire gibi sebeplerden değil. Tam aksine insanların çıkarsız bir ilişki içinde olmadıklarını görüyorum, hissediyorum bu sebeple uzak duruyorum ve git gide yalnızlaşıyorum. Neden yaptınız bunu bana? Bu ağır yükü neden omuzlarıma yüklediniz? Siz insanlık istemiyor olabilirsiniz fakat benim insanlığımdan ne istediniz? Aşamıyorum bir türlü biraz ilerleyip tekrar tekrar yaralarımın etrafında dönüyorum. Dönüyorum ki bakıp kontrol ediyorum; yaralarımı tekrar kanatan ya da kanatanlar var mı? Bunun ne kadar ağır olduğunu umarım tatmazsınız. Ancak sosyal bir platformda rastladığım ve beğendiğim şu cümleyi de söylemeden geçemeyeceğim "sevginiz gibi insanlara denk gelesiniz!" Bu kin tutmak değil de kalbinizin ekmeğini yemeniz temennisi. Ağrılarımdan, sızılarımdan şifayla arınıp insanlığını yeniden inşa ve ihya edebileceğim günlere umutla. Hakikat üzere bir yol ve yoldaş duasıyla.

Kafamın içinde sesler ve yüzler savaşı mı var bilmiyorum. Bir neticeye vardırılamamış konuşmanın saçma ve anlamsız yükü varmış gibi zihnimde sanki. Bir süredir uykuya dalmakta sorun yaşıyorum. Çok geç saatlerde yatakla buluşuyorum, doğal olarak düzensizliğin getirdiği bir etki var tabiki. Bu durumlar neticesinde dinlenemediğimi çok daha fazla hissederken dinlenebilecek adına yaptığım her şeyden sanki daha da yorularak çıkıyorum. Zihnimde karşılaşmaktan yüzyüze gelmekten kaçtığım bir konuşma ya da herhangi bir şey mi var? Korktuğum çok şey var hayata dair ancak zihnimde yüzleşmekten kaçtığım herhangi bir şey olmadığını düşünüyorum. Biraz dinlenmeye soluk almaya ihtiyacım var. Dinlenmek için ayırdığım zamanı da sanırım yine ekran başında zayi ediyorum. Bu sebeple ne zihnim ne bedenim yüklerinden arınamıyor sanki. Muhakkak ki yanlış yaptığım şeyler var. Bu yanlışlarımın farkına varıp keşfedip daha sağlıklı doğrularla yer değiştirmem gerek sanırım. Biraz durulmak arınmak adına iç sesimden birkaç satırı buralara bırakarak yüklerimden hafiflemeyi düşündüm. Muvaffak olabilmek temennisiyle.

İnsan gönül verdiği kişiden darbe alınca çok ciddi yaralanıyormuş bunu acı ve uzun bir deneyimle tecrübe ettim. Zaman törpüsüyle daha makul hale gelmeme yardımcı oldu çok şükür. Anlamsızca şeyler hâlâ netliğe erişmemiş olsa da manası kalmamış bir vaziyette öylece temizlenip gitti artık. Gönül verdiğim kişinin önümüzdeki yıl sanırım düğünü olacakmış. Yanisi gönlüne başkası değmiş ve yol hayli ciddi noktaya evrilmiş. Hayırlısı olsun. Zaten ona dair bir beklentim de kalmadı çok şükür, ola ki bir ihtimal doğar gelmesini dahi istemem. Kalbim ve gönlüm akıl sınırlarını zorlayan derecede kırıldı. Çok şükür ki Rabbim bu kırılmışlığımı törpülemeye zamanı vesile kıldı ve sabrını ihsan eyledi. Daha güzel daha makul zamanlar da olacaktır elbet. Bildiklerini içimde birikip de vücudumu strese sıkıntıya sokmaması için, içimdekileri bir yere dökerek rahatlayabilmek için burada kelimelere döküyorum sadece. Başkaca bir anlamı da gayesi de yok bu yazının. Daha güzel, daha taze, daha sağlıklı, daha dinç olduğumuz nice günlere taze umutlarla. Güzel günler her zaman vardır. O'na sığınarak aynalarda kendimizi görebileceğimiz taze günlere umutla ve duayla. :)

Bir süredir ağrılarım var. Zaman zaman şiddetleniyor zaman zaman sızıya dönüşüveriyor. Vücudumda atmadığım, atmakta zorlandığım bir iltihap var gibi sanki. Normal koşullarda çoktan doktorun yolunu tutardım fakat bu sefer niyeyse bi inatlaştım gitmeden de geçer düşüncesine daldım. Gitmeden, ilaca bulaşmadan vücut direncimi artıracağımı düşündüm sanırım. Mide ve bağırsak yanmaları, göğüste sızı, sırtta ağrılar, boğazda düğüm düğüm ağrı. Beden ve zihin yönünden pek sağlıklı olmadığım süreçlerden geçtiğim şu zamanlarda düşüncelerimin sıhhatini korumakta da zorlanıyorum. Ağrı sızı neremdeyse orasıyla ilgili neredeyse en kötü senaryolar kafamda bir bir uçuşuyor. Bunun sonucunda zihnimi toparlamakta zorlanıyorum. Bunda öyle sanıyorum ki dünyaya biraz fazla dalmamın da etkisi var. Yapmam gereken vazifelerimden epey zamandır çok uzaktayım. Dinlenmek konusunda bir süredir zorlanıyorum zaten. Ne zihnim ne bedenim pek fazla dinginliğe ulaşmıyor. Düşünceler dünyasından bir miktar uzaklaşıp beden ve zihin sağlığım için yapmam gerekenlerin icraatine başlamak sanırım daha sağlıklı olacak. Korkularıma bir eminlik diliyorum; sağlık sıhhat afiyet esenlik şifa istiyorum Allah'ım. Kolaylıklar ihsan eyle Allah'ım. Yorgunluklarıma karşılık huzurlu sevinçler ihsan eyle Rabbim.

Dualarla umutla tazelenme temennisiyle.

Zor ve içimi O'ndan gayrısına açamadığım bir günün ardından nefes alabilmek adına yine buralara karalamaya geldim. Bir niyetim vardı bir niyetlendiğim belli ki niyetlendiğim ile niyetlerimiz kesişmiyormuş. Farklı bir dijital medya platformunda bir kareye sığdırılmış yüzler ve aşka meşke ithafen eklenmiş nağmeler gördüğüm bir sabah oldu. Canım canevimden yandı dağlandı, belli ki bir yola aynı niyetle bakmamışız. Öyle sanıyorum ki bizim mısramız çoktan bitmiş ve yeni mısralara başlanmış. Yeni bir imtihan kapısıdır, hepimiz için muvaffakiyetler dilerim. Vaktiyle bizlerle aynı karede olmaktan imtina edilirken şimdilerde ihsan edilir olmuş. Yargılamıyorum ve haddim de değil fakat ister istemez insan olmam hasebiyle zoruma ağrıma gidiyor. Tabi herkes kendi defterine istediğini yazmakta hür. Asıl canımı sıkan, yoran ve içimi yakan konu ise bir insana sevdiğinizi söylüyorsanız ve gün gelip anlaşamadığınızda yollarınızı ayırmaya karar verdiğinizde muhatabınızı insan yerine koyup da samimiyetle konuşmamanız, helalleşip yollarınıza devam etmemeniz. Bunu yapmak çok zor olmamalı. Bile isteye üstüne basa basa kalp kırıp üstüne helalleşmeden yolunu ayırıp devam etme hoyratlığı üzücü bir durum. Böyle bir hâl, tavır insani ilişkiler bağlamında olamaz, olmamalı. Her ne olursa olsun usulünce bir izah evvela insanın kendisine sonrasında muhatabına saygının emaresidir sanırım. Ne benliğimiz kalmış ne birliğimiz. Canım çok yandı, kalbim parça parça dağlandı dağıldı, gönlüm yıkıldı. Ne kadar başardım bilmiyorum fakat kırmamak dökmemek için sabra sarılıp O'na sığınarak elimden gelen gayreti göstermeye çalıştım. Umuyorum ki muvaffak olabilmişimdir. Az veya çok iyi veya kötü onca zamanın nihayetinde tabiri caizse adeta bir düşman gibi konumlandırılmak çok onur kırıcı. Bu dünyanın imtihan sahnesi olduğunu biliyoruz fakat ne yazık ki bildiğimize uygun bir yaşam sergilemiyoruz. Bu ikili yaklaşımlarımız anlayamadığım anlamlandıramadığım konumlarda istemsizce yerini alıyor. Bu dönüşüm bizi nereye doğru sürüklüyor bilmiyorum ama günden güne toplumdan soğuyorum ve artan bir uzaklaşma isteğiyle doluyorum. Lütfen ama lütfen birgün sevdiğinizle yollarınızı ayıracaksanız muhatabınıza olan saygınızı hürmetinizi koruyun ve usulünce gerekçelerinizi izah edip helalleşerek yollarınıza devam edin. Yaralayıp kenara çekilerek yıkılanı döküleni toplamasını beklemeyin. Sevgiyle çıkılan bir yoldan bahsediliyorsa karşılıklı fedakârlık, iletişim ile bu yolda birlikte mücadele edilmesi gerektiğini kabul edip yürüyün. Dağınık benliğim ve dağınık zihnimden biraz nefes alabilmek adına dökülenler şimdilik bunlar olsun.

Uzadıkça uzadı ve bütünlüğü olmayan içim kadar olmasa da darmadağın bir yazı oldu. Nihayetinde başlıkta da dediğim gibi bizim mısramız sanırım çoktan bitmiş de ben kabullenememişim, görmek istememişim düzeltmek için umudumu diri tutma gayreti göstermişim, iletişim kurmaya çalışmışım, bir ihtimal acaba demişim. Demişim de demişim işte. İnsan bazen kabullenmek istemiyor belki de, olanı değil de görmek istediğini görüyor. Bişeylerden kaçma gayreti göstersek de nihayetinde birgün kaçmaya çalıştığımız noktayla er ya da geç yüzleşme mecburiyetimiz gün yüzüne çıkacak. Bu hayatın adil bir cilvesi sanırım. O'na duam; kırılmışlıklarıma, incimişliklerime şifasını ihsan eylemesi ve bitmiş mısramızı hayırlısıyla kolaylaştırarak sıhhatli bir şekilde nihayete erdirmesi. Sığınıp isteyebileceğim tek yere sığınarak hayırlı yollarını kolaylaştırarak ihsan eylemesini niyaz ediyorum.

Üzerimdeki uzunca kırılmışlığın incinmişliğin gölgesinde şifayla tebessüm edebildiğim yarınlar umuduyla, gece yorgunluğuyla mübarek olsun.

Yeniden doğduğum umutlu yarınlara..

bir bayramı daha geride bıraktık.. ve bu evde fakat uzaktan geçen bilmem kaçıncı bayram.. yolda gördüm gönül verdiğimi, göğsümde soluduğumu.. uzun uzun bakmak istesem de bakamadım yüzüne kalabalıklar içinde.. hasret ateşi benliğimi ruhumdan bedenime baştan ayağa olanca gücüyle artarak kavuruyor.. bir bayram mesajı da gönderdim sabahı bayramın ilk günü ilan gecenin bir yarısında.. mesaj iletildi ama okundu mu silindi mi bilmiyorum, tabi geri gelen herhangi bir mesaj da olmadı.. neden bu kadar soğukluk, uzak duruş, bir selama dahi muhtaç ediş.. neden bütün bunlar anlamıyorum, anlayamıyorum.. insanlar neden konuşamıyorlar.. zor olan bu dünyayı neden daha da zorlaştırıyorlar düşündükçe çıldırıyorum.. olabilir, iki insan anlaşamayabilir yolları kesişmeyebilir farklı hayaller hedefler peşindedirler.. bunlar gayet normal ve olağan şeyler.. fakat farklılıklara rağmen konuşabilmeli insan.. hele ki sevdiğini ya da en azından bir zamanlar sevdiğini iddia ediyorsa.. usulünce iki kelam etmek usulünce yola karar vermek en temelde insana saygı, muhatabına hürmettir.. ben insanların birbirine düşmanca tavır aldığı bir dünyaya aşina değilim ve ısınamıyorum, alışamıyorum.. biz aynı dine inananlar olarak birbirimizle kavga etmek birbirimizi kırmak dökmek yaralamak için gönderilmiş olamayız bu dünyaya.. içim dışım yara bere içinde, insanların birbirleriyle ilişkilerine baktıkça kanar durur.. beceremiyorum ben bu dünyanın adapte olduğu yaşama biçimini.. sevdim, çok sevdim ve hâlâ çok seviyorum.. bu 'çok'luğun, ölçüyü aşmanın bedelini ödüyorum belli ki.. ne zaman nihayete erer bilmiyorum fakat canım çok acıyor, kanıyor.. yine yeniden sol tarafım kolum bacağım ayağım uyuşuyor.. imtihan dünyasında olduğumuzdan ve imtihanlara tabi tutulduğumuzdan zerre şüphem yok.. elimden ve dilimden gelebilen tek şey şimdilik dua.. Allah'ım yardımına muhtaç aciz bir kulunum, beni Sensiz bırakma Rabbim.. içimdeki dışındaki üzerimdeki sadece derin bir sızı mı yoksa yeniden doğumun sancıları mı bilmiyorum.. her ne olursa olsun hayırlara çıkmasını ve hayrın kolaylığını niyaz ediyorum.. yaratılmışları razı etmek için yaratılmadığımızı bilsem de beşerlik de üzerimdeki vasıflardan.. insan olabilmeyi ümit ederim.. gönlümün açıldığı masum gökyüzünün göğsüne zarif bir muhabbet tohumu ekilsin Allah'ın izni ile; hayırlısı ve kolaylığıyla.. çıkmazlarda açmazlarda olan yorgun benliğime ve senliğime duayla...

yine yeniden içimde biriken ruhsal sızıların fiziki olarak bedenimde kendisini gün yüzüne çıkardığı günlerle başbaşayız..malum sevdiğimize yaklaşamıyoruz, zaten kim yaklaşabilir ki sevdiği ve Yaradan'ı istemedikten sonra..uzaktan uzaktan, adına sosyal medya denen hesapları üzerinden takip ediyoruz işte; bir nevi kendi kendimize kurşun sıkıyoruz..tabi bunu yaparken fark edilmemek gibi bir hâl mümkün mü, elbette değil..kaldı ki zaten saklamadım ki kendimi..neyse netice itibariyle bu hesaplardan da engel yedik; insan sevdiğinin elinden bir kere değil defalarca ölürmüş..sağlık olsun, canı sağ olsun yel essin de kokusu gelsin..kimine aptallık gibi gelse de insan içindekini elleriyle söküp atamıyor..buraya neden yazıyorum, bir şikayet mi..hayır..bu sızılar sancılar sol bacağımdaki sızı görevini yerine getirirken bir taraftan da göğsümde ince derin bir sızı yapmaya başladı..insanlara anlatabileceğim bir husus değil bu..şüphesiz Rabbim halimizi bilir, bizim için en iyisini en güzelini en hayırlısını verir..şikayetlenme de değil de içimdeki taşan sancıyan sızıyı bir nebze olsun hafifletebilmek adına dışıma akıtabilmek için buraya kelimelere yüklüyorum..vardır elbet her şeyde her şerde bir hayır; ve şüphesiz ki biz bilmeyiz..sabrın cemilini niyaz ederken Rabbimden bizlere hak yolda olmayı ve hal yolda olmaya gayret gösterdiğimiz her hususta kolaylıklar ihsan etmesini niyaz ederiz..Rabbim halimiz arzımızdır, işlerimiz Sana kalmıştır; safahatını ve akıbetini hayr eyle hayr olanı da kolaylıkla nasip eyle..duamız Sanadır..duayla, duayla, duayla...

Ülkemizin başına büyük bir deprem felaketi geldi..binlerce insan vefat etti..Allah rahmet eylesin mekanları cennet olsun, geride kalanlarına sabırlar ihsan eylesin..geride kalanlar ülkenin farklı şehirlerine eş dost tanıdık tanımadık yanında bir şekilde geçici barınmak için yollara düştü..bizim yaşadığımız topraklara da gelenler oldu elbette..bi büyüğümüzün evine gelen kardeşlerimiz oldu..onca acı yaşamış insanların gelmesinde bir sorun yok gayet doğal ve olması gereken..benim zoruma giden şey biz bu insanlara yeterince el uzatmadık..dertleriyle dertlenemedik..ve bunların üstüne bir de kahvehanede tanıdıklarımızdan işittiğim sözler sinir dengemi alt üst etti.."gelmesinler abi buralara, Suriyelileri doldurdular her yere zaten, bir de deprem bölgesindekiler gelmesinler"..bu ne demek Allah aşkına..bu mu bizim insanlığımız..bu mu bizim kardeşliğimiz..emin olun onlar Batı'nın bu çirkin yüzüne hayran değiller zaten..zor durumda kalmasalar buralara da gelmezler zaten..ve batının insanları ekmeğini bölüşmekten imtina ediyor..kendi payına düşenin azalacağından korkuyor sanırım, rızkı vereni unutarak..utandım, insanlığımızdan utandım..çok şükür ki bu cümleleri deprem bölgesinden gelen kardeşlerimiz duymadı, en azından ben şahit olmadım..paranın pulun makamın kölesi olmuş böyle bir toplumun içinde yaşamaktan tiksiniyorum gerçekten..umarım bu ağır ithamlar ve kendisini dev aynasında görmelerin sonu bizler için ayrı bir imtihan kapısını aralamaz..bugün batıdan böyle bir felaket yaşamış olsaydı ve ülkemizin doğusuna geçici barınmak için gitmiş olsaydı batı insanının kurduğu cümleler kurulmazdı..evlerin kapıları açılırdı..karınlar doyurulur ihtiyaçlar sorulurdu..bizim kültürümüz irfanımız budur çünkü..şükür batıda da bunları yapanlar var elbette..ama doğu başka..doğu kültürümüzü irfanımız hem yaşıyor hem de koruyor..bugün mağdur kardeşlerimizden rahatsız olanlar umarım birgün onların kapılarına muhtaç olmazlar..

gaflete düşmekten Allah'a sığınırım..insanlığın kaybedildiği tutum, davranış ve hallere ortak olmamayı niyaz ederim..

Malum kamu hizmetinde bulunuyorum..elimden geldiğince devletime hakkını vererek hizmet etmeye ve dahi daha fazlasını yapabilmeye gayret ediyorum..öğrenmeye çalışıyorum..böyle bir düşünceyi görüşü bahşettiği Rabbime şükür ediyorum..ya devlete millete hizmet anlayışında olmasaydım..Rabbimden ömrümce bu hassasiyetimi daim eylemesini niyaz ederim..

Hâl böyleyken kamunun yosun bağlamış zihniyetlerin de görmezden gelemiyorum..gün itibariyle hizmet içi eğitim gereği gittiğimiz kurumdakilerin tutumları davranışları; şekil itibariyle kamu hizmetine ait olsa da öz itibariyle kendilerini kaf dağında gören çiğ zihniyetlere aitti ne yazık ki..her yıl aynı mevzuat aynı sistem değişen bir şey olmamasına rağmen saçma sapan eğitim için onlarca personeli bir yere toplayıp hizmetlerdeki aksaklıklara sebep olunması ayrı bir dert iken kamu kaynaklarının israfına da zemin hazırlamaktalar..elektronik ortamda çevrim içi olarak yapılabilecek eğitim için onlarca insanı bir mekana toplamanın peşindeler..zaman israfından öteye geçmeyen eğitim için söylenebilecek pek birşey yok..Devleti tanıdığı imkanları yenilikleri alternatif seçenekleri ihmal ederek suistimal eden böylesi idareci ve idareye yakın şahısların bizleri düşürdükleri, bilmedikleri o hizmetleri ifa etmek için bizlerin bulunduğu gibi kurumlara yollarının düşmesini temenni ederim..insan onuru ile oynayanların yitirdikleri onurlarını hatırlayacakları hizmet birimlerine, makamlarına yollarının düşmesini dilerim..

Çok öfkeliyim..çünkü ülkemizin içinde bulunduğu büyük felakete karşı insanlar canla başla çalışırken bu insanların saçma sapan gerekçeler arkasına sığınarak bizlere ahkam kesmesi zoruma gidiyor..insanların canını dişine takıp hizmet etmeye çalışırken buralarda afedersiniz kıçının üstüne oturup şekilden öteye geçmeyen tutumlarıyla güya eğitim verdiğini sananları dinlemek zaman israfından öteye geçmiyor..yetkim de yetersiz gücüm de..şüphesiz ki Rabbim her şeye güç yetirendir ve en iyisini bilendir..Devletimizin sırtına kene gibi yapışıp yük olmuş bu insanlara ellerindeki imkanları millete hizmet için en iyi şekilde kullanabilmek gayesiyle çalışmadıkları, mücadelesini vermedikleri sürece hakkım helal değildir..dilerim hesaplaşmaları bu dünyada karşılık bulur, ki ahiret yurdu en adil hesap görülme yeridir..

Devletimize, milletimize ve tabiki en başta inancımız olan İslâm'a hakkıyla hizmet edebildiğim, en azından mücadelesini verebildiğim bir ömür niyaz ederim..bugünün yarını var mı bilinmez fakat bu dünyanın bir de ahiret tarafı var elbet..hesabı kolay görülüp defteri sağından verilenlerden olabilmek umudu ve duasıyla..

Şubat 6 saatler gece yarısı 04.17 merkez Pazarcık/Maraş.. yazılanlar çizilenler görseller videolar vesaire.. her karede ayrı bir acı ayrı bir hüzün var.. izledikçe göğsümde ağırlık olarak yerini alıyor, ağrılarım artıyor.. dua etmekten ve maddi yardımda bulunmaktan başka hiçbir şey gelmiyor elimden.. ekran karşısında izlemekten utanıyorum zaman zaman.. evde yediğimizden içtiğimizden utanıyorum.. işimdeki vazifemi en iyi şekilde yerine getirmeye çalışıyorum, vatanıma milletime devletime insanlığa bir borç olarak inancım gereği vazifem olarak görüp gereğini yapmaya gayret ediyorum.. fakat yetmiyor, o on ile elim uzanmıyor oraların yükünü acısını hüznünü bir damla olsun hafifletemediğim için sancılarım artıyor.. gücümüz yetmez elbet ama ya mücadele.. içim sızlıyor, ince ince sızlıyor.. Allah'ım duadan gayrısı gelmezken elimizden bizleri, kardeşlerimizi bu acılarla bu sızılarla hüzünlerle uzun uzun sınama Ya Rabbi.. hayr kapılarını aç hayırlı haberler hayırlı günler ihsan eyle.. sağlık ve afiyetle huzurlu günler ihsan eyle Ya Rabbi.. canı yananlarımızın yangınlarına deva vesilesi olmayı nasip et Allah'ım.. gelişimiz Sendendir dönüşümüz Sanadır Rabbim.. bir inşirah ihsan eyle cümlemize...

zaman görevini icra ederken her geçen gün artan bir özlemle hasret kalmak hayli ağır şey..sürekli düşünmek sürekli düşünmek ve sürekli düşünmek..başım çatlarcasına düşünmek, kafamda oluşan ağırlıklar..ve göğsümde oluşan ağırlıklar..hasretin yükü sanıldığı kadar kolay değil..bekliyorum hâlâ belli belirsiz bir umuda tutunarak..neden insanlar konuşmaktan imtina ederler..kelimeler iletişimi kolay kılmak üzere kullanılırken neden insanlar iki kelam edip halini derdini tasasını sıkıntısını anlatabilmek imkanına sahipken kelimelerden uzak kalıp birbirlerine binbir türlü işkence çektirip zulüm ederler..neden, neden, neden..gerçekten neden bunca anlamsız saçmalık..dünya yeterince zor imtihan yeterince çetin değil mi zaten..üzerimizdeki bunca ağırlık belki de iki kelimeyle hafifleyecek..lütfen kelimelerinizi insanlardan saklamayın; hele ki hayatınızda değerli bir yeri olan insanlardan..insan da dünya da belirli zamana tabi varlıklar..her ne kadar inançlı olduğumuzu iddia etsek de eylemlerimiz ne yazık ki tam olarak aksini ispat eder vaziyette..umudumu yitirmedim fakat fazlasıyla yoruldum..biraz soluklanmak, tazelenmek ve kelimeleri iletebilmek temennisiyle..

Nasılım, ne haldeyim? Kim biliyor, kim merak ediyor? Sahi ben kendimle ilgili bu soruların cevaplarını biliyor muyum? Hiç sanmıyorum zira nasıl olduğum konusunda hiçbir fikrim yok. Fazlasıyla yorgun ve ağrılar, sancılar içinde hissediyorum. Evet bu kadarını hissedebiliyorum fakat nasıl olduğuma dair bir fikrim yok. Özlemin kavurucu ateşinde sükûta sarılma zorunluluğuna terk edilmiş gibiyim. Özledim, çok özledim... Bir süredir sağlıklı bir şekilde kitap dahi okuyamıyorum. Zihnim bulanık fakat duygularım değil. Bedenim, öyle sanıyorum ki ruhumun yorgunluğunu yeni yeni hissetmeye başladı. Dünya şöyle kötü böyle kötü demeyeceğim; nihayetinde dünya da yaratılmış ve dünyadaki iyilikler de kötülükler de insanların seçimlerinin neticeleri. Fakat biz insanoğlu dünyaya çok daldık! Dünya üzerindeki, içindeki nimetler uğruna kırılmadık ne kalp ne kapı bırakıldı. Hesabımız belli ki çetin geçecek, muvaffak olabilecek miyiz muamma. İnsanların bu umursamaz halleri ruhumu sızlatıyor, kendimi bu dünyadan çıkarıp atmak istiyorum. Fakat imtihan bu ya işte tüm bu zorluklarla mücadele etmek zorundayım, zorundayız. Dünyanın güzellikle süslendiğini görmek zorunda değiliz fakat güzelliklerle süslenmesi için elimizden gelen gayreti göstermek zorundayız. Elimizdeki gönlümüzdeki fidanları dikmeliyiz; birgün gelir gölgesinde soluklananlar olur. Biraz kaleme kağıda akıtmalıydım içimi yoksa içim bedenimi boğacaktı. Kısa bir soluklanma arası, tarihe düşülmüş bir not sayfası. İnancımızı tazeleyip umuda yeniden ve yeniden sarılmalı. Hasretin hârıyla selam olsun umuda...

doğum günü.. yaşam kapılarının vade dolana kadar açıldığı gün.. emekle ilmik ilmik işleyip sadelikle bir kutlama ve hayırlı temenniler, dualar.. bilmiyorum insanoğlu neyden ve neden kaçıyor da nezaketen de olsa bir teşekkürde bulunmuyor.. bir zaman canı ciğeri gördüğüne iki dünya arası kadar mesafeyi niye bile isteye koyuyor.. anlamıyorum gerçekten..! sebeplere takılıp sebepleri ve vesileleri meydana getirene teslimiyetim de mi eksiklik mevcut acaba.. insanlardan zerre kadar da olsa bir beklentiye girmemeyi öğrenebilirsem şayet işte o gün bu ağrılarım da diner.. içimde birikenler ağrılar ve sancılar olarak bana geri dönüyorlar vefalı birer dost gibi.. ah dünya ah.. imtihan sahnesisin fakat cezbene hapsettiklerinin haddi hesabı yok; cezbene kapılmaktan ber'i olmayı niyaz ederim.. her şeye rağmen kutlarım.. ve lütfen insanları insan olarak görün de oturup konuşun.. her neyse dağınık haldeki birikmişlikleri düzenli şekilde kaleme alacak değilim.. sadece içimin yüküne nefes aldırmak için biraz satırlara döküldüm, kimsenin okumaması daha da makbulüdür.. kendimi kendime davetle..

Zaman zaman yaptığım gibi yine kimseye anlatamadığım belki de daha doğrusu kimsenin dinlemediğini bildiğim için buraya püskürttüğüm hallerden bir vakit sanırım.. bir miktar yorgunluk üzerime çullanmış gibi kafamın içi sürekli düşünceler deryası.. bir süredir kitap okumakta zorlanıyorum.. daha da önemlisi ibadetlerim fazlasıyla aksaklıkta hatta yoklukta.. kendime çeki düzen vermem gerektiğinin fakındayım fakat bir türlü toparlayamıyorum, dağınlıklığın içinde dağılıyorum.. yine şu sol omuz boyun bel bacak bölgeleri kendilerini bedenimden azat etmiş gibi.. midemden mi böbreklerimden mi yoksa başka bir bölgeden mi bilemediğim sancılı bir ağrı bir süredir kıvrandırıyor.. muhtemeldir ki Allah (c.c.)'ın kulunu kendine daveti için üzerime verdiği bir güzellik fakat bunu bile görmekte sıkıntı yaşıyorum.. her yere yetişmeye çalışmak gibi bir vazifem varmış gibi sanki..! durup durulup sakinleşmem ve asli vazifelerim, borcum olan ibadetlerimi şükrümü ifade etmek için ifa etmeliyim.. düşünceleri aktarabileceğin bir eşin bir dostun olmayınca içinde birikiyor ve ağırlıklar içinde çöküyorsun.. bu sebeple zaman zaman buraya kuytu köşeye bir yere kısmen dökülüyorum ki biraz olsun yüküm hafifliyor.. insanın, yükünü paylaşabileceği biri olmalı hayatında.. özlemek de ağır bir yük, kelimeleri göğsüne hapseden tonlar çeken bir yük.. Rabbim yükümüzü kaldırabilecek güç kuvvet irade ihsan etsin, yükümüzü de hayırlısıyla hafifletsin inşeAllah.. Hakk'a sarılıp hakikat için mücadelede bulunabilmek duasıyla..