Sound Of Silence

Hüzünle heves arası bir bakış..

“sen anlamadın belki ama, gittiğin gün yağmur benim gözlerimden yağdı.”

insanlardan haz etmiyorum ama onlara yardım etmem gerektiğinde sırtımı dönemiyorum. yalnızlıktan sıkılıyorum ama kalabalıklardan da memnun değilim. sevgi, şefkat istiyorum ama onlarla karşılaşınca gerçekliğine inanamıyorum. evdeyken dışarıyı, dışardayken evi özlüyorum. bilmiyorum. her şeyin sahtesinin piyasa olduğu; içeriğe değil ambalaja dikkat edildiği; samimiyetsizliğin hüküm sürdüğü bu dünyada, ben de sahte miyim değil miyim bilmiyorum. bunu sorgulamak neye yarar bilmiyorum. öğrendiklerimden memnun değilim, cahilliğimden şikayet ediyorum. bilmiyorum. bulunduğum yerde huzursuzum. buraya dair bi umudum, hayalim yok. yola çıkmak istiyorum ama bu huzursuz, başarısız düzende eskimeyi, yola çıkmak için almam gereken risklere tercih ediyorum. yerleşik bi düzendeyken mutsuzluk daha kabul edilebilir gibi geliyor. niye böyle bilmiyorum.

acı çekmezmiş şairler, onu severmiş.