Blog

Twee weken geleden dronk ik mijn laatste kopje koffie. Zoals veel ideeën bij mij beginnen op een weekend dag met iets te lezen, begon deze tijdens het lezen van een Volkskrant Magazine artikel. Het was een profiel van schrijven Jelmer Jepsen wiens lichaam ophield met slapen van de ene op de andere dag. Insomnia. Na jaren van alles geprobeerd te hebben had hij een balans gevonden in sterke koffie overdag en een wijntje of wat in de avond om te landen van al die koffie. En vervolgens volgde er vier tot zes uur slaap. Een arts raadde hem aan te stoppen met koffie, wijn, slaappillen en dutjes. En ja hoor, na enige tijd ging hij weer min of meer normale nachten maken.

Ik slaap al zo lang als ik me kan herinneren regelmatig niet goed. Wat slaap betreft blijk ik opeens zeer sensitief te zijn afgesteld. Dat ene koffietje in de late middag of niet-slaap thee in de avond brengt me van slag. Als mijn vrouw vlak voor het slapen iets zegt over het huis, onze relatie of de politiek, dan kan ik nog twee uur lang wakker liggen en daaraan denken.

Wat me het meest raakte was de ervaring van Jepsen dat overdag chagrijnig kon zijn, introvert, en geen zin had in dingen. Hij zocht zijn heil in cafeïne, nicotine, slaappillen en alcohol (en weet ik nog wat allemaal). Maar dat hielp natuurlijk niet. Hij schroefde zijn sociale contacten terug om die tijd te gebruiken om uit te rusten. Hij zocht snel ruzie en vond andermans problemen maar gezeur. Voor het eerst realiseerde ik mij dat die acute introverte aanvallen van mij wellicht een relatie met slaap hadden. Hoewel, dat riep ik op mijn 20e ook al. Maar ik was er mee opgehouden om iedereen maar te zeggen dat ik moe was en slecht geslapen heb.

Afijn, die maandag dronk ik geen koffie. Gelukkig werkte ik thuis want ik was die dag niet te genieten. Die nacht heb ik elf uur geslapen. Elf uur!? Hoewel ik uitgeruster was dan ooit waren de weken erop pittig. Wauw, wat rook die koffie lekker. De eerste week dronk ik nog wel cafeïne houdende thee. De tweede week stopte ik met alle cafeïne. En ja, ik ging inderdaad beter slapen.

Het is geen wondermiddel. Maar betere slaap zorgt wel voor meer regelmaat en misschien was ik daarom zo consistent de afgelopen periode in de dingen die ik belangrijk vind (mediteren, sporten, gezond koken en eten, dankboek, Duolingo, je kent ze wel, hobby’s van een millenial). Je wil natuurlijk weten of ik inderdaad minder introvert ben nu ik geen koffie meer drink en slaaptekort heb. Dat valt moeilijk te zeggen in deze Covid tijd, maar ik ben na een hele lang tijd wel weer gaan schrijven. Dat is mij zeker iets waard.

Hoe zou het zijn soms, voor haar. Die mooie vrouw met haar rode haren die elke dag naast mij wakker wil worden.

Wat vindt zij van het ongeleide projectiel dat ik ben, als ik me open. Die gewoonte heb ik bij haar namelijk opgebouwd: mezelf helemaal laten zien. En dat is heerlijk, bevrijdend, maar ook wrijvend. Want zo prettig is die ongefilterde-ik niet perse.

Als ik opsta ben ik chagrijnig en lusteloos. Dan ben ik opeens weer actief en gepassioneerd, wil ik (te) graag helpen en heb ik overal een mening over. Alle losse eindjes aan elkaar pratend, hoe ver die ook van elkaar liggen.

Maar zij, zij heeft het geduld van een reiger. Haar grote kastanje ogen zijn een spiegel voor m’n ziel. En haar moment van twijfel is mijn zekerheid. En pak ik mezelf weer op.