Efşan

Umut uyanık insanların rüyasıdır.

İşte: şu güneşten düşen ateşte milyonlarla kırmızı yürek yanıyor! Sen de çıkar göğsünün kafesinden yüreğini; şu güneşten düşen ateşe fırlat; yüreğini yüreklerimizin yanına at! Nazım Hikmet

Ne yaşıyorsam, içimde yaşıyorum. Hüznümü de, öfkemi de, aşkımı da, acımı da. Ne yaşıyorsam içimde, ne yapıyorsam hep kendime.

Ne kadar yazım yanlışları olsada ufacık ellerden dökülen umut dolu satırlar. Ah be çocuk! Dünya iyi bir yer olabilir diye ümit veriyorsun bana. Bundan daha güzel ne olabilir ki 😊😍

K ı r m a. Kalbimiz her an durabilecek yaşta.

Bütün keşkelere, bir bardak çay içme vakti şimdi. Kanadı kırık, bütün umutlara el sallama vakti. Herşeyi, hiçbir şeye tercih etme vakti. . .

Neden ben insanlara güvenmemeyi öğrenip ruhumu kirleteyim. Onlar güvenilir olmayı öğrensinler. Kızılderili Atasözü

Sevgili Dost, Solmayan heyecanı nerede aramalıyız? Yalnız bağırarak değil, kısık bir sesle bile duyacağımız heyecanı. Kulağıma öyle bir kelime fısıldamalısın ki, o kelime önce beni, sonra bütün yeryüzünü aydınlatsın. Aydınlatsın ki, havai fişekler yerini güneşe bıraksın Yine, yeniden, bıkmadan, usanmadan defalarca okuyor insan.

Ah be MU'SAB! Sabırla, harama bulaşmadan bekleyebilmekti marifet. Gel de anlat¡

"İçimde olması gereken bir şeyin kaybından hangi mağaraların ücrasına saklandığımı, oradan hiç çıkmamak üzere kendime davalar aradığımı anlıyorum. Her şeyi tamamlayacak olan o şey. Ancak onunla var olabilirim. Irmak bir başlangıç. Bir düş. Ama bir yol ve yoldaş. Ne tabiat parçası, ne çiftlik hayali. Ne kaçıp gitmek, ne ekip biçmek. Sefer de içimde, tahammül de. | Ya Tahammül Ya Sefer'den

İnsanları anlamakta güçlük çektiğim anlarda, aklıma her zaman Dostoyevski' nin şu cümleleri gelir : İnsan başkalarının kusurlarını bulmaya çalışırken kendi kusurlarının farkına varamıyor. Size inciler vermek isterdim ama verebildiğim sadece çakıl taşları..

Müthiş sıkılıyorum. Daha kötüsü, insanlardan soğuyorum galiba… Oysa ben onlarsız, onlara güvenmeden edemem. Ama elimden ne gelir ? Sevgiden, yakınlıktan, insanca davranmaktan anlayanlar o kadar az ki. Büsbütün kabalaşmaktansa, uzaklara gitmek daha iyi… Edip Cansever

Büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle bir küçüldüm ki içimde taşacak bir şey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim. Emrah Serbes

Ne kadar harika bir gün. Çay mı demlesem kendimi mi assam karar veremiyorum. Anton Pavloviç Çehov

Epeyce göçebe yaşadım, sadece iki valizim oldu. Bir yığın insan tanıdım. Ama hep yalnızdım.. Didem Madak