KENDİME AĞIT

ve papağan araya giriyor: “Bence de”.

Aşikar bir aşkla şakırlar evrene…

Biliyorum ki heybetiniz gökyüzünü imzalayan dallarınıza hapis değildir; çünkü ben köklerinizi görüyorum.

Anlam kendini gösterdiğinde; yani ölü kostümlerimizi, yılların üstümüzde biriktirdiği tozlara aldırmaksızın çekip aldığımızda-İşte tam orada donakalıyorum ben, ve tozlar ağır ama yakın çekim asılıyorlar havada; geçip gidiyorlar yanımdan yöremden. Toz tutmuyor derim, ve belki de ben böylelikle başarıyorum anlamsızlık nehirlerinde boğulmamayı.

leave it like it is

Dünyaya hapsolmuşluğun daraltılmış hali:Koca bir kıtaya hapsolmak nedir bilir misin? Idealar dünyamız da olmasaydı; duygularımızı nereye kaldırırdık bilmiyorum... neyse ki yok etmiyor, sadece paketleyip kaldırıyoruz.. belki bir başka zamanda ve zamanlarda özgürlüklerinin tadına varmalık yer buluyorlardır; hiç burada bir yere sızma kaygısı gütmeden. aynı anda her yerde olabilme; varolma çabası gütmez. Biz ise şimdilik evrene fırlatılmışlığımızda, iki ayak üstüne modife edilmiş sırtımızda taşıyabildiğimiz dünyada, o paketlere yer bulamamaya devam ediyoruz; çünkü zihin zamana kendini yediremeyip mekanda yer kaplamaya devam ediyor. Evrenin sonsuzluğu an' larda evrilen duygulara bahşedilmişse, o sonsuzluğu tadamamak insanın yeteneksizliğidir. Bir yerlerde hapsolduğunu hissettiğin an, o duyguyu dönüştürebiliyorsan herhangi bir şeye; sonsuza kadar özgürsün demektir. Bir nokta kadar küçük ve bir kara delik kadar sonsuz. Ve aslında bilmiyoruz ki, o paketler de boş... ruhun ele avuca sığdığı nerede görülmüş. Zihin nefesle eğitilebilir olduğunda 24 saatin ne kadar da uzun olduğunu görecek insan. Çünkü saliseler saatleri döver :)