gökyüzündekiyıldızım

Bir kere daha suçsuz yere yargılandım. Tanımadığım, bilmediğim ama o sanıldığım biri yüzünden delirdim. Tekrar biriyle kendim oldum diye sonu ellerimin titremesine, kalbimin yerinden çıkacakmış gibi atmasına sebep oldu işte. Deli gibi duvara bakıyorum yine. kimseyle tanışmayacağım artık , kimseyle muhattap olmayacağım. Susmak en iyisi.. Tek dileğim umarım keşke demezler. Bundan sonra asla kimseye insan kavramı dışında bir kelime biçmeyecem sadece bir insan arkadaş bile değil insan.

İnsanlar değişmez derlerdi, oysa mesele değişmek değilmiş; mesele ne zaman ve kime göre değiştikleriymiş. Kendilerine uymayan en küçük durumda bile bir anda başka birine dönüşebilen, dün savunduğunu bugün sessizce yok sayan, başkasında eleştirdiği ne varsa ilk fırsatta kendi üzerinde taşıyan insanlar… Üstelik bunu yaparken ne bir mahcubiyet ne de bir farkındalık var; çünkü insan en çok kendine kör oluyor. Sözleri büyük ama duruşları geçici, hisleri derin gibi ama aslında şartlara bağlı. Ve insan en çok da burada yoruluyor; birini tanıdığını sanırken aslında sadece o anki hâline şahit olduğunu fark ettiğinde. Çünkü bazı insanlar gerçekten değişmiyor, sadece işlerine geldiği gibi davranıyor.

Bazen insanı bir şehir değil, küçücük bir detay yakalıyor. Bir şarkının içindeki tek bir kelime, bir cümlenin yarısı, ya da hiç ummadığım bir anda karşıma çıkan sıradan bir şey… ve birden her şey sana çıkıyor. Kalbim o an neye uğradığını şaşırıyor sanki; nefesim kısa kesiliyor, gözlerim bir anlığına başka bir zamana kayıyor. Unuttum sandığım değil aslında… sadece üstünü örtmeyi öğrenmişim. Ama sen, en küçük şeylerin içinden bile kendini hatırlatmayı biliyorsun. Ve işin en zor yanı şu; seni hatırlatan şeyler ne büyük ne de nadir… tam aksine, hayatın her yerine dağılmış gibi. Bir an iyiyim diyorum, sonra bir bakıyorum, içimde yine o tanıdık sızı. Geçmediğini kabullenmek ağır, ama en çok da böyle ansızın gelmen yoruyor beni. Çünkü ben seni değil, seni hatırlatan o küçük şeyleri durduramıyorum. #türkçe #türk #türkçe blog #türk blogger #gece

Bazen insanın hayatı, bitmek bilmeyen bir yokuşu tırmanmak gibidir; adım atarsın ama yol kısalmaz, nefes alırsın ama göğsündeki ağırlık hafiflemez. Omuzlarında görünmeyen yükler vardır ve kimse onları görmese de sen her adımda biraz daha ağırlaştığını hissedersin. İnsan böyle zamanlarda kendine aynı soruyu tekrar tekrar sorar: Daha kaç yük taşıyacağım, daha kaç kez kaybedeceğim, daha kaç kere yanacağım? Çünkü bazı acılar vardır, bir kez yaşandığında bile insanın içini yakmaya yeter ama hayat bazen aynı kalbi defalarca sınar. Bir şeyleri kaybetmenin ne demek olduğunu bilen bir insan için her yeni gün, biraz da eski korkuların gölgesinde başlar. İnsan gülümser belki, konuşur, yürür, hayatın içinde görünür ama kalbinin içinde sessiz bir savaş sürer. Bazı yaralar vardır ki zaman geçtikçe kapanmaz; sadece insan onları saklamayı öğrenir. Dışarıdan bakıldığında güçlü görünürsün ama geceleri sessizlik çöktüğünde içindeki yorgunluk yavaşça ortaya çıkar, düşünceler ağırlaşır ve kalp sanki kendi yükünü taşımaktan bile yorulmuş gibi atar. İşte o an insan kendini dünyanın en kalabalık yerinde bile yalnız hissedebilir, çünkü kimse içindeki yangını tam olarak göremez. Kaybetmiş bir kalp, ateşi çok iyi tanır; bu yüzden bazen en küçük umut bile insanı korkutabilir. Çünkü umut güzeldir ama kırıldığında en çok acıtan şeylerden biridir. Yine de insan garip bir varlıktır; ne kadar kırılırsa kırılsın içinde küçücük bir direnme gücü saklar. Her şey bitti sandığın anda bile kalbinin bir köşesinde sönmemiş bir kıvılcım kalır. Belki o kıvılcım çok küçük, çok zayıf görünür ama insan bazen sadece onun sayesinde ayağa kalkar. Çünkü insan tamamen karanlıkta bile bir ışık arayan bir varlıktır. Hayatın yükleri ağır olabilir, bazı insanlar gerçekten diğerlerinden daha fazla kayıp yaşayabilir, daha fazla yanabilir, daha fazla yorulabilir; fakat insanın hikâyesi sadece acılardan ibaret değildir. Çünkü en çok yanan kalpler bile bir gün yeniden ısınmayı öğrenir, en yorgun ruhlar bile bir gün dinlenecek bir yer bulabilir. Belki bugün yol uzun, yük ağır ve kalp yorgundur; ama insanın en büyük gücü tam da burada saklıdır: defalarca kırılmasına rağmen hâlâ yürüyebilmesinde, her şeye rağmen sabaha uyanabilmesinde ve içindeki bütün yorgunluğa rağmen hayata tamamen sırtını dönmemesinde. Çünkü bazen insanın hayatta kalması bile sessiz ama çok büyük bir cesarettir. #keşfet #yorgunkalp #içimdekiyangın #kaybetmek #yenidenyanmak #hayatınyükü #sessizacı #kırılmışkalp #yorulmuşruh #derinduygular #içsesim #geceninağırlığı #acıvehayat #kalbinhikayesi #yalnızdüşünceler #kayıplar #yanmışkalpler #hüzünlüsatırlar #duygusalmetin #hayatınizleri #yazıdanhisler #Türk #türkçe #Türk blogger # türkçe blog #keşfetteyiz #keşfetedüş #keşfetal #kesfet #kesfetteyiz #fyp #foryou #foryoupage #edebiyat #duygusalyazılar

Bazen insan, hayatın sahnesinde rol yapmaya mecbur kalır. Kimimiz bunu farkında olarak yapar, kimimizse fark etmeden. Bir söz söyleriz ama içimizden başka bir cümle geçer; birine gülümseriz ama kalbimizin içinde küçük bir sızı saklıdır. Aslında hepimiz biraz oyuncuyuz. Bazen sevgisizlikten, bazen kırgınlıktan, bazen de içimizde biriken o tarifsiz sinirden… İnsan kalbi hassastır; kırıldıkça kendini korumak için küçük oyunlar öğrenir. Çünkü insan, en çok da incindiği yerden saklanmayı öğrenir. Bir süre sonra bu oyunlar alışkanlığa dönüşür. Kendimizi koruduğumuzu sanırken içimizden bir şeyler eksilmeye başlar. Sanki ruhumuzdan küçük parçalar kopup sessizce bir yerlere düşer. Eskiden içten gelen bir gülüş varken, şimdi ölçülü bir tebessüm vardır. Eskiden gözlerimizle konuşurken, şimdi kelimelerimizi dikkatle seçeriz. Çünkü kalp bir kez kırıldığında, aynı cümleyi aynı saflıkla kuramaz. Sonra maskeler girer hayatımıza. Öyle büyük maskeler değil; küçük, zararsız görünen, günlük maskeler… “İyiyim” maskesi, “umurumda değil” maskesi, “çok güçlüyüm” maskesi. Oysa gecenin sessizliğinde insan aynaya baktığında şunu fark eder: Maskeler yüzü saklar ama kalbi susturamaz. İçimizde hâlâ bir yer, sevilmek için sabırla bekler. Hâlâ bir yanımız, birinin gelip o maskeleri nazikçe indirmesini ister. Belki de mesele hiç oyun oynamamak değildir. Belki mesele, bir gün biriyle karşılaşıp tüm oyunları bırakabilmektir. Çünkü insan bazen yüzünü değil, kalbini tanıyacak birini arar. Ve o biri geldiğinde maskeler ağırlaşır, roller anlamsızlaşır… Geriye sadece gerçek kalır. Biraz kırılmış, biraz yorulmuş ama hâlâ sevebilen o gerçek yüz. #duygular #melankoli #insanhalleri #kalpyorgunluğu #maskeler #edebiyatyazıları #keşfet #keşfetteyiz #duygusalyazılar #anlamlısözler #geceyazıları #ruhhali #hüzün #içses #kalemden #yazmakiyileştirir #keşfetteyim #türk #türkçe #türk blogger #türkçe blog✨

Bazı gerçekler vardır, insanın diline değmez; söylese dağılacakmış gibi susar. Gidenin arkasından “bitti” diyemez mesela, çünkü o kelimeyi telaffuz ettiği an içindeki son ışık da sönecek sanır. O yüzden susar. O yüzden kendine yalan olmayan ama tam da doğru sayılmayan cümleler kurar. “Zamanı değildi belki” der, “şartlar” der, “yorgunduk” der. Asıl demediği şey şudur: İçimde hâlâ bir yer seni bırakmıyor. İnsan bazen kaybettiğini değil, kaybettiğini kabul edişini erteler. Çünkü bir şeyi yitirmek can acıtır ama onu gerçekten bitti diye mühürlemek… işte o, kalbin en savunmasız hâlidir. Gece olunca daha çok konuşur bu duygu. Yastığa başını koyduğunda, gündüz güçlü duran yanın geri çekilir; yerine o inatçı umut çıkar. Belki bir mesaj, belki bir tesadüf, belki küçük bir işaret… Küçücük ihtimaller koca acıları ayakta tutar. İnsan en çok da o ihtimallere sarılırken yorulur. Ama tuhaf olan şu ki, tam da bu dirençte bir güzellik saklıdır. Çünkü vazgeçemeyen kalp hâlâ seviyor demektir. Hâlâ inanıyordur bir şeylerin değişebileceğine. Ve belki bir sabah, içindeki o sert düğüm usulca gevşer. Fırtına dinmez belki ama şiddeti azalır. O zaman anlarsın; sen aslında yıkılmamışsındır, sadece içindeki gerçeğe yavaş yavaş yaklaşmışsındır. Ve her şeye rağmen, kalbinde minicik de olsa bir ışık kalmıştır. İşte insanı hayatta tutan tam olarak o ışıktır. #kabullenememek #hüzün #umut #duygusal #içses #kalpyarası #geceyazısı #blogyazısı #keşfet #edebiyat #hisler #yazıpaylaşımı#keşfet #keşfetteyiz #keşfetedüş #keşfetbeni #keşfette #kesfetteyiz #kesfetedus #kesfet #viral #trend #trendpaylaşım #keşfetal #oneçıkar #öneçıkar #dahaçokkişiyeulaş #blogger #yazarkafası #edebipaylaşım #duygusalpost #içsesim #türk #türkçe #türk blogger #türkçe blog

✉ Sessiz Mektuplar #1. Sana hâlâ “gittin” diyemiyorum. Sanki bir yerde görevdesin de birazdan kapıyı çalıp içeri girecekmişsin gibi bekliyorum. Beklemek bazen umuttan değil, kabullenememekten olurmuş; bunu senden sonra öğrendim. Herkes zamanın iyi geleceğini söylüyor ama zaman sadece takvimi değiştiriyor, içimdeki seni değil. Sesin hâlâ en sakin yerimde yankılanıyor. Adını duyduğumda kalbim hâlâ ilk günkü gibi ürperiyor. Birine ait olmanın en saf, en korkusuz halini seninle tattım ben. Şimdi o aitlik gökyüzüne emanet gibi; nereye baksam biraz sen varsın. Sana kızgın değilim, kırgın da değilim. Gideceğini bilerek sevmedim seni ama sevmenin cesaret olduğunu sen öğrettin bana. Şimdi yokluğunla sınanıyorum. Bazen uzun uzun gökyüzüne bakıyorum; insan sevdiğini toprağa değil, göğe yakıştırıyor. Çünkü sen yere sığacak biri değildin, kalbime sığdığın gibi dünyaya da sığmadın belki. Kabullenemiyorum, evet. Çünkü kabul etmek sanki senden vazgeçmekmiş gibi geliyor. Oysa ben vazgeçmedim. Vazgeçmeye niyetim de yok. Sadece seni kalbimin en sessiz yerine koydum. Orada yaşıyorsun. Gürültüsüz ama çok derin. Eksik değil, yarım değil; sadece özlemle sarılmış bir sevda olarak. Ve bil ki… seni sevmek hâlâ en gururlu, en kırılgan yanım. #SessizMektuplar #Mektup #BitmeyenAşk #GökyüzüneEmanet #Özlem #KalbiminSahibi #Vazgeçmedim #GururluHüzün #SonsuzSevda #yazı #türk #türkçe #türk blogger #türkçe blog #sevgi #aşk #gece #keşfet #keşfet beni öne çıkar

Bazen insanın içinde kimsenin görmediği bir oda oluyor. Kapısı kilitli değil aslında, ama kimse çalmıyor. Ben de o odaya sık sık giriyorum. Gürültüsüz, loş ve biraz dağınık. İçimde biriken cümleleri sandıklara koymuşum; bazıları yarım kalmış, bazıları söylenememiş. Gün içinde güçlü görünmek kolay. Gülmek, başını sallamak, “iyiyim” demek… Hepsi pratikleşiyor zamanla. Ama gece olunca sesler değişiyor. O sandıklar açılıyor. İçinden kırgınlıklar, bekleyişler, biraz da hayal kırıklıkları çıkıyor. İnsan en çok da anlatamadıklarına üzülüyor galiba. Birine içini dökmek istiyorsun ama ya yanlış anlaşılmaktan korkuyorsun ya da hafife alınmaktan. O yüzden susuyorsun. Susmak bazen asaletten değil, yorgunluktan oluyor. Kendini açıklamaktan yorulmuş bir kalbin sessizliği bu. Yine de biliyorum, içimdeki o oda karanlık değil aslında. Sadece ışığı ben açmayı unutuyorum. Çünkü iç dökmek zayıflık değil; insanın kendine dürüst kalma cesareti. Her şey yolundaymış gibi yapmak yerine “canım acıyor” diyebilmek, insanı hafifletiyor. Belki bugün biri kapımı çalmaz. Belki yine tek başıma o odaya gireceğim. Ama artık korkmadan bakıyorum etrafa. Çünkü orada biriken her şey bana ait. Kırıldığım yerler de, iyileştiğim yerler de. Ve biliyorum… insan en çok kendi kalbini dinlediğinde büyüyor. #içdökme #geceyazıları #kalemimden #duygusalmetin #sessizlik #kırgınlık #iyileşme #kendimlebaşbaşa #anlatamadıklarım #yorgunkalp #ruhhali #satırarasında #yazı #edebiyat #gece #türk #türkçe #türk blogger #türkçe blog #keşfet #keşfet beni öne çıkar

Bazı bekleyişler takvimle ölçülmez. Günler geçer, saatler ilerler ama insanın içindeki zaman aynı yerde kalır. Sanki hayat devam ederken kalbin bir peronda durmuş, tek bir adım sesini dinliyordur. Gelecek olanın yüzünü hayal eder, cümlelerini önceden kurar, hatta olası gülüşüne bile hazırlanırsın. Ama o an bir türlü gelmez. Beklemek sadece birini ya da bir haberi değil; bazen eski bir hissi, eski bir sıcaklığı beklemektir. İnsan en çok da geri dönmeyecek olanın yolunu gözler. Çünkü umut, gerçekle inatlaşmayı sever. Her telefon titreşiminde kalp hızlanır, her kapı sesinde gözler kapıya döner. Sonra hiçbir şey olmaz. O küçücük hayal kırıklıkları birikir; yine de vazgeçilmez. Beklemek biraz da inat etmektir. “Belki bugün” diyerek kendini kandırmak değil, kendini avutmak… İçinde sönmeyen o küçük ışığı korumaya çalışmak. Fakat zaman geçtikçe insan şunu fark eder: Beklenen şey gelmese bile bekleyen yan yorulur. Yine de kalbin bir köşesi hep açık kalır. Çünkü bazı duygular gelmeyeceklerini bilsek bile kapılarını kapatamayacağımız kadar derindir. #türk #edebiyat #edebiyatyazıları #duygusalyazılar #denemeyazısı #blogyazısı #yazarlık #kalemden #keşfet #bekleyiş #gelmeyenhaber #türkçe #Türk Blogger #türkçe blog #yazı

Bazen insan en çok kendi hayatının içinde misafir gibi hisseder. Odaların yerini bilir, aynadaki yüzü tanır ama yine de bir tuhaflık vardır; sanki her şey biraz uzaktan yaşanıyordur. Sabah uyanır, aynı yolları yürür, aynı insanlara selam verir ama içindeki ses “buraya ait değilim” diye fısıldar. En ürkütücüsü de budur: Her şey yerli yerindeyken bile içinin yerinden oynaması. Bir zamanlar sevdiğin şeylere bakarsın; eskisi gibi heyecanlanmadığını fark edersin. Şarkılar çalar ama içine değmez, kalabalıklar konuşur ama sesler boğuk gelir. İnsan bazen başkalarına değil, kendi eski hâline uzaklaşır. “Ben ne zaman değiştim?” sorusu, cevapsız bir yankı gibi dolaşır zihninde. Yabancı hissetmek sadece mekânla ilgili değildir; insan kendi kalbine de uzak düşebilir. Aynaya bakarken gördüğün yüz sana ait ama içindeki duygular sanki başkasının. İşte o an anlıyorsun: Uzaklık kilometrelerle ölçülmez. Bazen en büyük mesafe, insanın kendisiyle arasındadır. #edebiyat #edebiyatyazıları #duygusalyazılar #denemeyazısı #blogyazısı #yazarlık #kalemden #keşfet #yarımkalan #eksikhikâyeler #Türk #türkçe #Türk Blogger #türkçe blog #yazı

Bazı anlar vardır, insan kalbinin hızına yetişemez. İçinde büyüyen cümleler, dudaklarına varana kadar cesaretini kaybeder. Söylenecek olan, tam söyleneceği sırada susar; gidilecek olan, tam adım atılacakken ertelenir. Ve o küçücük tereddüt, koskoca bir ömre gölge düşürür. İnsan çoğu şeyi kaybetmez aslında; sadece tam vaktinde tutamaz. Parmaklarının arasından kayan şey bir insan değildir bazen, bir ihtimaldir. O ihtimal, gerçekleşmemiş haliyle zihinde yaşamaya devam eder. “Ya o gün…” diye başlayan cümleler geceleri daha çok çoğalır. Zaman kimseye kızmaz, kimseyi beklemez; sessizce ilerler. Sen hazır olduğunda ise bazı kapılar çoktan kapanmış olur. Tokmağı çalsan da içeriden bir ses gelmez. İşte o sessizlik insanın içine çöker. Çünkü bazı duygular geç söylenince anlamını yitirir; bazı özürler, ulaşması gereken kalbe varamaz. Cesaret birkaç saniye erken gelse bambaşka bir hikâye yazılacakken, şimdi elde sadece ihtimaller kalır. En çok da insan kendine kırılır. “Neden sustum, neden bekledim?” diye. Oysa bazen korku, bazen gurur, bazen de ne olduğunu bile anlayamadığımız bir çekingenlik tutar elimizi. Ve o an geçer. Sonra ne kadar istesen de aynı anı aynı yerden yakalayamazsın. Çünkü hayat geri sarılmaz; sadece ileri akar. İçinde taşınan o ince sızı, kayıptan değil, zamanında yaşanamamışlıktan doğar. Bir şeyin tamamen bitmiş olması daha kolaydır belki; ama yarım kalmış ihtimaller insanın ruhunda uzun süre dolaşır. Ne tam silinirler ne de tamamen var olurlar. Sadece gölge gibi eşlik ederler; her mutlu ana hafif bir “acaba” bırakırlar. #yazı #blog #Blogger #Türk Blogger #türkçe blog #türk #türkçe #söz #yazı #gece#edebiyat #edebiyatyazıları #duygusalyazılar #denemeyazısı #blogyazısı #yazarlık #kalemden #keşfet #yarımkalan #eksikhikâyeler