Zeynep Şeyda

bir süredir kendimle savaş halindeyim, içinde bulunduğum halin getirmiş olduğu duygusal boşluğu bahane edip durdum. şımarık bir kız çocuğu gibi her türlü bahanenin arkasına saklandım. bir de bilmiyormuş gibi kalbimden geçenin bu olduğuna inandım. inanmaya çalıştım. bir adım daha atsam kalbimi kaybedecektim. zeynep’i zeynep yapan değerleri kaybedecektim. nasıl olur da kendime karşı bu kadar körleşirim? nasıl olurda duyamaz insan kendi sesini? kendinden nasıl uzaklaşır bu kadar? bir adım daha atsam geri dönemeyecektim. bir adım daha atsam yolumu kaybedecektim. yol senin, can senin, ayırma ya rab! dönülmez yollarda bırakma! istikamet üzere ayaklarımızı sabit kıl!

Allah de kalbim, Allah de!

Güzeller güzeli’nin ayağının altındaki toz olsaydım.

hangi tarafıma dönsem bir günah fakat Rabbim temizleyenlerin en güzeli sensin. ki senden başka da temizleyebilecek yok. ne olur temizle gözlerimizi, gönüller’imizi.

Rasulullah’ın özlemiyle ağlayan bir kütükte ben olsaydım