saye

bu sefer blokta hiç yer almayan birine yazıyorum. en yazılmaya deger insanlardan birine. yol arkadaşım, yollarımızın sonu nereye çıkar bilmiyorum ama seninle ilerledigim her yol için dünya şanslısıyım. sonu uçurumada cıksa seninle vakit geçirdiğim icin Tanrıya minnettar olurdum. yollarımı her daim aydınlattığın için tesekkür ederim. seni seviyorum. iyi ki varsın.. canımsın.

bakma sustuguma; sessizligim vedalasmaya gücüm olmayısından, erteleyislerim gidicegini bile bile biraz daha kal isteyisimdendi. gittiginden beri kalbim bedenime asılı tugla gibi. gittiginden beri herkes susumdan sikayetci. sen olsan ne cok konusurdum oysa, simdi agzımdan cıkıcak tek kelime bogazımı parcalicak gibi.

odamda siirleri var, resimleri var koselerde. o oturdugunuz taburede, hayaller kurmuslugumuz var. bakmayın kapıyı acınca duraksamamama o koridorda bizim birbirimize siirler okudugumuz gunler var.

kızı gibi sevdigi günlerin, sefkatine yeniğim.

gögsüme bastım ben onu, gögsümde sakladım. ona gelicek en ufak zarar, benim gogus kafesimi parçalar.

aslında hikaye aynıydı. lore güldesteyle ahuyu yazdı, ben kendimi okudum.

gozlerimi bosluga dikiyorum, o boslugun icinde yaşayıp ölüyorum. saatler gece saatlerine vuruyor. balkondayım, fanus gibi oksijensiz gibi. boguluyorum. basımı duvara yaslıyorum. ellerim titremezse gecicegine inaniyorum. ellerimi sıkıstırıyorum. gecmiyor. hayata yenilmissim. sarkı degisiyor. ne dinledigimi bilmedigimi fark ediyorum. rüzgar esiyor. saclarım düsüyor yüzüme. saclar anıları saklarmıs. kesiyorum. gecmiyor. duvarları gecmek istiyorum. altında kalıyorum. basım dik olsun istiyorum. basımın en son ne zaman dik oldugunu hatirlayamiyorum. yokluguna sahip cikarken kendime cıkamıyorum. kendimde kendime dair hic bisey kalmadıgını fark ediyorum. senden sonra ise kendimi ozluyorum.

eğer başarabilirsem yaşamak istiyorum. yaşamam gerektiği gibi değil ama yaşamak istediğim gibi. rüzgari yüzümde, güneşi tenimde hissetmek istiyorum. eger başarabilirsem eğlenmek istiyorum. gülmekten çenem ağrıyana kadar, sesim kısılana kadar bir şarkıya eşlik etmek istiyorum. eğer başarabilirsem faydalı biri olmak istiyorum. görmezden gelerek geçmek istemiyorum artık kimsenin yanından. herkesi kendi hayatına, kendi savaşına terk eden insanlardan olmak istemiyorum. kendi de kalkabilir dizlerinin kanadığı yerden ama ben elini uzatabilen kişi olmak istiyorum. eger başarabilirsem sevmek istiyorum birini. cok sevmek. sadece varlığını bile sevmek. istiyorum ki iki göğsümün arasındaki kalbim panikten, korkudan, endişeden değil heyecandan terk etsin artık yerini. mutluluktan delsin göğsümü, dayatılan bu hisler. eger başarabilirsem en güzel şarkıları sana dinletmek istiyorum; en sevdiğim kitabı sana okumak, çok ağladığım o filmi bir de seninle izlemek...

sevdigim benim, cok sevdigim benim, bir ömür sevdicegim benim..’

cok sevdigim biriyle aram bozuldu. öyle “cok sevdigim” dedigime bakmayin “cok” az kalır bir sacının telini dahi herseyden cokca sevdigim biri. ben cok yazarımda konu canınız olunca el ayaga dolaniyorda kelimeler yok oluyor sanki. o yüzden onu anlatmak ona yazmaktan kolay geliyor suan. ben bu hayatta en cok onun kızı olmayı sevdim. tüm yollarının kapandığı noktada belki caresizligin sınırında ve binbir noktada hep onun kızı olmaya tutundum. yol oldu cozum oldu care oldu tek kelime. ben bir kelimeye sımsıkı tutundum ve o tek kelime elimden kaydıgı andan beri avuclarıma baktıgımda sanki tüm dünyam elimden kayıp gitmis gibi. bazen insanin cani cıkarda sesi cikmaz ya oyle bir noktadayım. sanırım bu hayatta sahip oldugum en güzel şeydi onun kızı olmak ve her daim oyle kalicak.

“Ben, seni düşündükçe yok oluyorum. Uzun bir uykunun ortasındayım. Şayet uyanırsam gözlerimi araladığımda tüm imkansızlıkların yok olduğu gözlerini görmek istiyorum. Öte türlüsünü, yani senin gözlerinde son bulmayacak bir uykudan uyanmaktansa sonsuza kadar uyumayı diliyorum.''

Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin? Hep böyle içinde uzak bir işik mi yanar? Bakışlarinda beni dinlendiren bir şey var; Kiyisindaymiş gibi en sakin denizlerin... Bir yelkenliyim şimdi ben senin limaninda Firtinalardan geldim sende dinleniyorum. Bu huzur, bu sessizlik hiç bitmesin diyorum; En eşsiz dakikalar sürsün senin yaninda... Hiç yumma gözlerini, işigin eksilmesin, Gündüzüm aydinligim, ipek böcegim benim! Güz bahçemde açilmiş o son çiçegim benim! Yorgun kalbim seninle elem nedir bilmesin; Ayirma gözlerimden çocuksu gözlerini, O sakin o yalansiz, o kuytu gözlerini.

“Bak ben yaşıyorum, dinle kalbim atıyor, olurum ben senin ailen. Olurum kaybettiğin herşey”

"Ona bakmak gerçekten bir okyanusa bakmak gibiydi. Ürkütücü, merak dolu ama büyüklenmemek elde değildi."

"Ve sen nasıl oluyor da bu kadar tanıdıksın. Neden sana bakarken mest oluyorum, neden kokun bile sanki ezbere bildiğim bir öz gibi geliyor burnuma. Ailem kadar güvenilir arkadaşım kadar yakın çok sevdiğim o şehir kadar hayranlık uyandırıcı"