A p p e l k l i e k
Part 836020125782608
Hoe had ze kunnen vermoeden dat een nachtmerrie van morele krankzinnigheid pas aan het opstarten was en niet zou overwaaien. Economisch kapitaal zette zich af tegen persoonlijke belang, een involutionair schaduwproces dat taktisch met tentakels om zich heen greep. De trend van cocoonen gaf knappe koppen met focus op effectiviteit 'n openbaring. Het moet tijdens een yogasessie zijn geweest, in de lunchpauze, om even te ontladen of tijdens een weekendje kleiduifschieten voor de teamspirit dat de piramide van Maslow zich begon te ontdoen van een stoffig imago. Hem wist het al, het signaal werd opgepikt. De zelfontplooing, de betere mens die iedereen immers wilde worden was pure marketing. Produkten waren geen dingen maar identiteit. Als de aarde beschermd moest worden, moeten ook de mensen beschermd worden. Veiligheid en geborgenheid werd getransformeerd tot produkten en niet alleen om je huis mee te decoreren. Ze waren doorgeslagen...het hield niet op bij soepele leningen, spaarhypotheken en gegarandeerd eindkapitaal. Het werd makkelijk bedrijfjes te starten, de zzp'er werd geboren en er stond een leger klaar om zorg te bieden waar niemand nog om had gevraagd. En zo werden zelfs kinderen, als doelgroep, ineens stelselmatig uit de comfortzone van gehechte gezinsstructuren gesleept voor 'veiligheid' en rust.
Achter de gesloten deurtjes van al die huiselijke cocons schuilde namelijk een dreigend individualisme en 'Toekomst Vóór' was koploper om in deze digitale snelkookpan naar verbinding te zoeken, een gezamenlijk kompas. Of het nu ging over koffie, kappers of milieubeleid. Het collectief geheugen werd door de digitalisering bewust opnieuw uitgevonden en een mondiaal evenement. Niemand overzag het en dat gaf de strategen een galactische voorsprong op de burger die ineens veel meer rollen kreeg dan consument vanuit z'n micro-economische zelfaangestuurde cocon. De burger werd behalve consument en kijkcijfer nu cliënt. Er moest geld verdiend worden, geen kruimels. Gedeprimeerdheid werd depressie, therapeutisering, de prozac generatie maakte er nog grapjes over. Melancholie werd ziekte-marketing of een toegangspoort tot de plotselinge partydrugs markt, met alle dips en stemmingsstoornissen vandien.
Nee, die nieuwkomer ging gouden bergen verdienen want succes is de norm bij Maslow. Als je niet gelukkig bent dan ben je ziek. Succes is namelijk een keuze. De rol als schuldenaar, niet van zondaar. De zeven zonden werden de vleugels voor commercie, humanistiek verkocht aan de reklamewereld. De banken stimuleerden burgers om schulden aan te gaan, de burger werd kredietkoper, belegger van brood èn aandelen. Aandelen, voorheen nog redelijk elitair, nu ineens wist iedere burger de weg naar de beurs te vinden. Iedereen wilde een stuk van de taart. En zo kwamen er nog meer cliënten met schulden en nog meer bedrijfjes om deze burgers uit hun cocon te halen om ze te beschermen tegen de grote boze buitenwereld maar in feite was het precies andersom. De grote boze buitenwereld zocht bescherming bij 'n sleutelfiguur, een geldloper om geld terug te halen. Uiteindelijk is de kloof in geldverdeling sinds de jaren '20 van de vorige eeuw nog nooit zo groot geweest. En dat heeft niets met ongelijkheid te maken behalve dan het ontkennen van ongelijkheid. Iedereen wilde alles. Weekendjes Rome, Londen, skiën, festivals, reizen, auto van de zaak, de nieuwste modetrends, interieurtrends...iedereen wilde alles. Maar dat is nog lang niet àlles. De burger moest beseffen dat die veilige cocon niet vanzelfsprekend was, hij diende zich met politiek te bemoeien. Het kon zomaar afgelopen zijn met die zelfaangestuurde cocon. Politiek werd een arenagevecht. Eerst zeiden ze, het gras bij de buren is groener, nu het gras bij de buren is populairder. Zelden had iemand het over politiek. Nu werd van de burger activisme verwacht, een donateurschap voor goeie doelen. Doelen waar je geen 'nee' tegen kunt zeggen, emotionele chantage en massamedia dat het hele TV podium en muziekpodium vanuit de tv of radio studio's wist te domineren met popidolen als rolmodellen. Een totale kapitaalverschuiving. Rolmodellen waren voorheen geen reklamezuilen. Een onderhoudende gedachtenpolitie die letterlijk en figuurlijk de nanny werd van iedereen die een beter mens wilde worden. Er moest een nieuw collectief geheugen worden geëtst, een collectiviteit dat zich kon laten vertalen naar markt. Wie controle op het geheugen heeft, kan confabuleren, heeft ontiegelijke macht. En de nieuwe technische mogelijkheden voor dataverwerking bood hallucinatie vergezichten. 'Loyaliteit is populisme. Onze zorg is dat mensen de keuze voor onze evolutie gaan maken.', had Hem gezegd.
'Oh papa, we gaan zaterdag naar Mops&Mows. We zagen jou op een poster in de etalage daar !', riepen de kinderen ineens tussendoor. Hoe hadden ze dat belangrijke nieuws nou kunnen vergeten ?! Mop, zich als journaliste voorgesteld, en in de etalage op een poster met hun vader; het voelde eerst best wel vreemd maar nu hun vader weer thuis was, veilig aan hun zijde leek de lucht geklaard. Voor hen was die reusachtige foto in de etalage van de hippe conceptstore geen schandpaal, maar een erepodium. Hun vader in de etalage bij de meest gewilde kapper van het dorp. Hij was uitgekozen voor de Moop aktie waar iedereen het op school over had, en met kinderlijke onschuld stonden ze te popelen van opwinding voor 'n bezoek aan diezelfde hippe kapper.
'Zo, zo. Heeft mama dat ook al zomaar geregeld.', grinnikte ie jongensachtig naar Ruben. D hoefde blijkbaar niet eens te vragen aan Tory wat Mops&Mows was, het had toch net zo goed een podoloog kunnen zijn ?! Of...welke poster ze in vredesnaam bedoelden. En dat sprak onbewust boekdelen. Er was een dubbelleven gaande. Geruisloos ging die ondertoon aan de kinderen in het onbewaakt ogenblik van enthousiasme voorbij maar Tory, ongewild alert, werd er door overvallen met een vlaag van misselijkheid en koud zweet.
De fluisterende woorden die Mop, leunend over de tafel vervolgens naar Mars toeblies, met 'n hand voor d'r mond, kon niemand horen, uitgezonderd cupido dan weer, die vlijmscherp en boosaardig de gemoederen wist te betoveren met 'n list die aan totale waanzin grenste.
'Ze gaan naar Mops&Mows zaterdag...voor de 'trendy' coupe..maar Tory heeft dit geregeld...dus kan jij 's bellen met die kapper....als je snapt wat ik bedoel.'
'Verknippen dus.' knikte Mars articulerend. De verstandhouding werd snel bezegeld met een paar luchtkusjes over en weer, nog nèt voordat de ober weer aan tafel verscheen met vers tapwater, gekoeld in een waterkaraf met een vlies van drijvende ijsklontjes. 'Alles naar wens ?', vroeg de ober. Hij begon de vuile borden op te stapelen maar aarzelde plotseling. Tory had nauwelijks iets gegeten. 'Heeft 't u niet gesmaakt, mevrouw ?!' 'Voortreffelijk.', zei Tory vriendelijk. De ober zweeg beleefd, volgde vervolgens ontegenzeggelijk de code van het schrijlings bestek op het bord en ruimde af.
Ondertussen serveerde een tweede ober het geliefd gecaramelliseerd dessert, voor het gemak al verdeeld in zes gelijke parten. Alleen de befaamde gastronomie van de Kas wist indertijd zoiets als de kingsize tarte tatin glanzend op te vrolijken met eetbare bloemetjes uit eigen tuin. Niet van dat mierzoet suikerwerk maar echte plukbloemen zoals violet of dieppaarse viooltjes en goudsbloem met zonnig geeloranje blaadjes. Bij dit piece de resistance kwam een porseleine soepterrine, in de vorm van een schuit, gevuld met kokosslagroom; maar haar eetlust was verdwenen.
'Heb je al nieuwe vrienden gemaakt op het schoolplein, vroeg Mars aan Tory. Mars leunde ontspannen achterover en trommelde met d'r gelakte nagels op de tafel. Over de rand van haar glas water, straalde een oogopslag pure, onversneden controle uit. Het was geen gewone vraag uit interesse maar een triomfantelijke overwinningskreet en Tory voelde dat misplaatste superioriteitsgevoel haarfijn aan.
We zijn je in de grote mensenwereld echt niet vergeten, Tory. Heeft ons grote kind al vrienden gemaakt op school ?!, hoorde ze Mars zeggen. De brutaliteit ! Dat 'wij-gevoel' begon Mars 'n beetje naar d'r hoofd te stijgen. Wie was die vrouw eigenlijk en hoorde D niet wat ze zei ?! Er speelde zich nog iets heel anders af in de gedachten van Mars dat Tory nog niet kon weten en dat was 'Mae'. Mae, de moeder die Tory mee getroond had naar de Smederij in het dorp, om 'r vervolgens daar sociaal kompleet buiten spel te zetten met leugens en bedrog. Mae die d'r kind beschuldigde van diefstal maar zelf de knikkerzak van Martijn had weggesnaaid. Tory zweeg. Het scenario dat Mars voor ogen had kon alleen raken als de prooi in de valstrik trapt en de beheersing verliest uit ergernis. Anders kon Mars helemaal niet de 'rechtvaardige' uithangen met, 'Ik probeerde alleen maar te vragen of je al een beetje gesettled bent op het schooltje van de kinderen.' De totale rolomkering van onschuld. Geërgerd was ze weldegelijk maar toch lukte het om gebiologeerd naar de Tarte Tatin te blijven kijken die de tweede ober uitserveerde, zonder zich te verliezen in gekift. Onzichtbaar werd 'n bijna onbedwingbare neiging om de slagroomlepel van de ober over te nemen en klodders kokosslagroom naar Mop en Mars te smijten door d'r ratio onderdrukt. 'Jaha..de grote mensenwereld heeft 'n sneeuwballengevecht gemist, hier ...flatsch !!!' Nee, Tory was niet behept met 'n opvliegend karakter. Dat wist D ook wel. Temperamentvol, maar om Tory tegen het plafond te krijgen...was 'n uitdaging voor gevorderden. Hoe zou een voedselgevecht zijn afgelopen ?! Werd er teruggesmeten ?! Ja, het was D, himself ! Een perfect gemikte, kapotgeslagen kokosroomtoef droop in een traag dik spoor van d'r kin op d'r kleren. Ze wreef de smurrie weg met d'r vingers die ze een voor een in d'r mond stopte om schoon te likken. Mop knikte afkeurend, 'Foei...heb je niet geleerd op dat schooltje om met een slabbetje te eten !' 'En wie moet al die vlekken er straks weer uit gaan wassen ?!', beaamde Mars met moreel overwicht. Waarop Mop dan D lichtjes tegen z'n zij aanstootte, 'D, zeg jij er 's iets van ! Het is jouw vrouw ! Je kan haar toch niet zo onopgevoed bij ons aan tafel laten zitten ?!'
Nou, geloof me...Tory hoorde die onzichtbare frequentie loepzuiver toen D, vanuit het 'wij-kamp', daadwerkelijk zei, 'Ik heb ook zó vaak gezegd dat ze meer met de andere moeders op het schoolplein 's 'n praatje moet maken, Mars.'
'Voor 'n affaire heeft ze waarschijnlijk weinig tijd, D. Die romantische foto's logen er anders niet om.'
Nu ontplofte ze bijna. Het verzwakte gestel zond signalen uit om tegen het plafond aan te vliegen maar de geestelijke afmatting die ze met Chardonnay had willen wegspoelen stond geen noemenswaardig vecht- of vluchtgedrag meer toe. Het waren slechts nog stuiptrekkingen, oprispingen die net zo snel weer verdwenen als ze gekomen waren.
'Die foto's zijn nep !', ze ze verbolgen. Martijn keek op van de tarte tatin, gevolgd door Ruben. Waarom was ze zo kribbig ?! De schelle toon van z'n moeder had plotseling het geroezemoes doorbroken en hij keek ontdaan naar de verbeten spanning op z'n moeders gezicht. Daarna naar z'n vader; maar die smikkelde onverstoord van het dessert. Ruben had tot dan zowiezo niet bijzonder oplettend zitten luisteren. Net als z'n vader, meer belangstelling voor de eetbare bloemen en de kleverige caramel die een tarte tatin zo smeuïg maakt. Dat zijn vader in de etalage van Mops & Mows werd geprezen met een rekamecampagne geflankeerd door een mooie dame die zei journaliste te zijn, gaf op dat moment meer dan voldoende gekoesterde houvast om geen prangende vragen te stellen bij 't toch wel flirterig gedrag van z'n vader want eerlijkgezegd zo druk kende ie 'm helemaal niet. In onbevangenheid moet ie gedacht hebben dat papa net zo blij is met Mops&Mows als hijzelf totdat op dát ene moment zijn adem stokte en een golf van schaamte 'm opnieuw overspoelde.
'Die foto's zijn nep !'
De klassefoto in het schoollokaal doemde op en de kille naaktheid van duizenden vreemde ogen die ineens op 'm neerkeken. Niet de daders schamen zich maar het object van volwassen spot. Luidruchtig gekwek rondom maar niemand die naar 'm keek. Geen duizenden ogen op hem gefocussed. Onbewust maakte ie een diepe zucht van opluchting. Tory zag 't vanuit 'n ooghoek en realiseerde zich dat onbedoeld die opmerking bij 'm iets had losgemaakt, die afschuwelijke herinnering. 'Jongens, smaakt 't ?!' zei ze haastig met 'n steelse blik en gaf 'n knipoogje richting Ruben, die flauwtjes teruglachte. 'Het was okay, 't was veilig', zei het knipoogje. Helemaal niemand sprak over de vernedering in het klaslokaal. Zijn nervositeit verdween en weliswaar nog een beetje houterig, nam ie voorzichtig 'n hap van de lekkernij waar ie zoeven nog zonder na te denken gretig zijn vork in had gezet.
Ook D negeerde Tory volledig. Ogenschijnlijk al met Mars in gesprek over iets dat veel importanter moest worden gevonden dan 'n trivialiteit als Tory,
Gedeelde waarden, gedeelde toekomst met waardevolle mensen, daar draaide het om. Met berekende efficiëntie op zelfverzekerd luid stemgeluid trok Mars D's aandacht naar zich toe met heel andere toekomstplannen, de promotie van milieuvriendelijke luchtvaart; zijn eigen vakgebied tenslotte. Een roes van opwinding sleurde 'm mee. Je kon horen dat ze tot over d'r oren in 't marketingverhaal van Hem meeging en legde uit, van professional tot professional, dat ze van Mop en Mops&Mows 'n officieel handelsmerk wilden maken, een wereldwijde trend, ook voor de luchtvaart. Dat het niet eenvoudig is om de magische uitstraling van Mop te claimen als moedermodel voor de revolutie... '...Want er zijn uiteraard meer vrouwen met soortgelijk uiterlijk....', zuchtte Mars. D had verstand van luchtvaart maar niet van marketing. De vliegende start van deze hippe marketingstrategie deed 'n vermeende spruitjeslucht in vergetelheid verdwijnen. 'Kijk 't zit zo, D...wannabe's willen we natuurlijk maar al te graag...mensen die de hype gaan volgen, dat is fantastische reklame en geeft ons produkt een fanzone, een cultstatus maar je hebt natuurlijk altijd copycats die zeggen het oermodel te zijn en dat kan juridisch 'n lastige conflict worden.' D knikte gewichtig, geen sjoege van copycats maar dat was ook niet relevant van professional tot professional. Je accepteerde elkaars expertise blindelings.
'......met empathy marketing en subliminale boodschappen in de reclame en muziek zijn we al begonnen, proost !' Ze hief lachend 't glas spa rood naar D. Mop zat er vreemdgenoeg minder lacherig bij achter d'r witte huiswijn. Op oorlogspad, zoals alleen vrouwen dat plachten te doen, naast de trophy man van d'r dromen notabene en tegenover d'r rivale, geketend in sociaal bankroet. Wat wilde ze nog meer ?!
'Had je geen single kunnen vinden ?!', siste Tory der kant op.
'Waarom ?! Ik hou van 'n uitdaging. Zijn werk is ook al zo uitdagend. Zeg nou zelf, wat voor werk doe jij nou', zei ze onuitstaanbaar hautain. 'Bóóóring... en dan nog wel zo beschermd opgevoed en gecultiveerd geschoold. Is daar iets van overgebleven...tussen aanrecht en vuile was...kom je nog wel 's interessante mensen tegen ?!', schimpte ze sarcastisch. En daar bleef het niet bij.
'Als D thuiskomt, heb je dan iets te vertellen?! Wat zeg je dan, 'je witte t-shirts zijn allemaal gewassen en gestreken' !?', zuchtte ze neerbuigend. 'Denk je nou ècht dat je daarmee kan concurreren tussen wereldvrouwen zoals ik..hahaha... waar D zich dagelijks mee omringt ?' Mop schonk zichzelf nog eens bij en haalde onverschillig d'r schouders op, 'Ach, iedereen maakt wel 's een vergissing. De schat moest alleen nog even overtuigd worden door 'n vrouw.... zoals ikzelf.'
'Overtuigd ?! Je hebt 'm behekst.', mompelde Tory.
'Haha....wat zeg je...behekst ?!' Haar honende lach klonk net iets te hard om 't spontaan te kunnen noemen. D keek alleen maar even verstoord op van z'n gesprek met Mars. Jammer, ze had z'n eerbetoon eigenlijk wel verdiend, vond ze. Mop had 'r weer genadeloos afgepoeierd.
'Dat is liefde, Tory. Maar jij mag het hekserij noemen, hoor.'
Renaissance, verandering, hervorming of filosofische inquisitie. Hoe je de magische vergezichten van Hem ook wilt noemen, 't veranderde Tory's leven en dat van haar kinderen in 'n hel.
'Behekst?', smaalde Mars. In tegenstelling tot D mengde ze zich plots resoluut met 't geruzie. Demonstratief draaide ze zich zonder excuus aan D naar opzij. 'Met vrienden maken gaat het de laatste tijd niet zo goed, hè ?!'
De brutaliteit ervan sneed Tory de dikke lucht af in het restaurant. Dit was weer die omgekeerde wereld. Het tribunaal met roofdieren die hun rol verwisselen naar slachtoffer. De spiegel van de spiegel, een ultieme desoriëntatie. Tory veegde uitgeput met papieren servet het zweet van haar voorhoofd. Ze wilde naar huis. Weg van die broodrovers die d'r hele bestaan en livelyhood zouden plunderen en nu hun prooi kapittelden over gebrek aan loyaliteit, populariteit en veren. Mars draaide zich met een vloeiende beweging weer terug naar D, liet Tory als een vervaagd portret achter in hun nieuwe werkelijkheid en pikte de marketingdraad weer moeiteloos op. Eerlijk is eerlijk, hij zat er wel even 'n beetje perplex bij, gevangen in de ijzige dynamiek van 't vrouwengezelschap.
'Perceptie is heel belangrijk in de wereld van de public relations, D,' vervolgde Mars haar betoog, alsof ze een college gaf over imago. 'Hoe anders denk je dat evoluties kunnen ontstaan. Dat is een bewustwordingsproces.'
Pfff..'perceptie'..amehoela, ketste Tory's geweten geluidsloos. Onzin, waarmee ze de diefstal van haar leven salonsfähig probeerden te maken. De 'perceptie' had diepe zakken vol verborgen motieven. Als je de werkelijkheid maar hard genoeg verdraaide, werd de ranzigste realiteit een delicatesse, tenslotte is 'n omelet de menstruatie van 'n kip.....en daar zat nog een kern van waarheid in ook.
De kinderen begrepen maar weinig van de volwassen woorden die werden afgevuurd. Een paar seconden lang hadden ze Mars met een ietwat verbaasde, timide blik aangestaard en daarna meteen naar hun moeder, toen het woord 'behekst' viel. Tory voelde hun verontruste ogen direct op zich plakken maar ze was er de vrouw niet naar om haar kinderen in haar eigen kwetsbaarheid mee te sleuren dus vermeed ze oogcontact en keek van hen weg, zonder bijzondere interesse, naar andere gasten in het restaurant. Het was voldoende om hun argwaan te sussen. Toen gebeurde er iets onverwachts. Mop maakte vervolgens namelijk de enige correcte opmerking die ze kon maken.
'Zullen we de rekening dan maar vragen, D ?'
Jammer dat D z'n waardering daarvoor zonodig moest bezegelen door d'r hand te pakken en er een stevige zoen op te geven. Zwaaiend ging z'n andere hand omhoog. 'De rekening, graag !', riep ie vragend zonder ook maar een moment zich er van te vergewissen of er überhaupt wel een ober in de buurt was.
'Nee, laat maar, D. Ik ga wel betalen.' Tory stond al wiebelend op van d'r stoel. De alcohol kickte d'r evenwicht omver maar toch stiefelde ze, als gedachteloos stap voor stap met slappe benen naar de bar in het restaurant. 'Ahhh..mijn Tory weet precies wanneer ze gewenst is.' glimlachte D verliefdachtig naïef naar Mop. Maar Tory hoorde die vernederende kwetsuren achter zich niet. 'De rekening van mijzelf, mijn man en de kinderen.', zei ze bij de bar. Die andere twee dames betalen voor zichzelf.' Ze hoefde niet naar het tafeltje te wijzen, de ober achter de bar was dezelfde van het afserveren.
En de wijn, mevrouw ?' 'Die komt ook voor rekening van de andere dames. De ober rekende handmatig het bedrag uit op het tafelbonnetje. Dat is dan bij elkaar 248 euro en 80 cent.' Toen Tory weer terugzwabberde, zag ze dat iedereen z'n jas al aan had, klaar om te vertrekken. Zelfs Mop en Mars stonden er onbeschaamd op Tory te wachten alsof zij zojuist de hele menage had afgetikt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat de bedrogen echtgenote de rekening voor het hele circus op zich nam. 'Klaar?', vroeg D, terwijl ie zijn autosleutels al in zijn hand liet rinkelen. 'Klaar ?!', echoode het retorisch door de lome alcoholroes heen. Je haalt me de woorden uit de mond, dacht ze maar hield zich in. Mop gaf 'm een snelle, triomfantelijke blik en zette al een stap richting de klapdeuren van het restaurant toen de ober ineens haastig kwam aangesneld, diezelfde ober van de bar.
'Pardon, meneer', begon de ober met gedempte stem. 'Er staat nog een deel van de rekening open. De dame heeft zojuist enkel voor haar eigen gezelschap afgerekend.' Dit was uiterst gênant. Mop streek geïrriteerd d'r gladgeföhnde lokken achter d'r oren. Je moet nog betalen, Mop.', zei Tory terwijl ze zelf d'r jas aandeed. 'Hoezo, jij hebt toch net betaald ?!.'
'Ja, voor ons ja. Niet voor jou.' De weerbarstige spanning raakte nu nog meer onderkoeld. Als blikken konden doden was 't vast en zeker Tory's laatste avondmaal geweest. 'Dus als de andere dame dan nu even met me mee wil lopen ?!' De ober gebaarde vriendelijk doch dwingend terug het restaurant in. Tory vermoedde even schaamrood op de wangen van Mop te zien toen ze tevergeefs met een hulpeloze oogopslag steun bij D zocht. Maar D mocht dan even onthutst zijn geweest opdat Tory de pikorde herstelde, zijn respons op de hele situatie was uiterst laconiek want geld speelde toch geen rol voor Mop. Ze is succesvol, onafhankelijk en geëmancipeerd.
'Regel jij dat even, Mop. Ik loop alvast met de kids naar de auto. Zie je zo !'
'We gaan toch wel weer met papa in de Pompom, hè mam ?!' De kleine mensjes wilden vanzelfsprekend wel weten dat het rare geharrewar hun kleine bonus die avond niet zou verpesten, vamzelfsprekend. Tory knikte bemoedigend terwijl ze aan de hand van hun vader naar buiten liepen. Later, in de auto zou Mop D weer iets listigs influisteren, iets dat een herhaling van zoiets krenkerigs moest voorkomen , 'Ik zei het je toch. Ze is niet te vertrouwen. Daar moet je echt wat aan doen. Je hebt zeker nog steeds die gemeenschappelijke rekening niet opgezegd.' Tory, doodop, wilde alleen maar naar huis, haar kinderen naar bed brengen om daarna eigenlijk een half uurtje in een schuimbad te gaan liggen maar dat was utopie, ze zou zich waarschijnlijk willoos op bed laten vallen om de volgende dag met een kater wakker te worden en beseffen dat de nachtmerrie geen nare droom is geweest. De kinderstemmen verdwenen achter dichtslaande portiers van de Pompom en zelf liep ze zwijgend met Mars naar de blauwe Mini One, stapte in en gaf zich over aan het gezelschap van de vijand. Elk instinct in haar lichaam kon weten dat ze een taxi had moeten bellen, 'n anonieme chauffeur die haar in stilte naar huis zou brengen, terwijl ze knikkebollend op de achterbank hing. Had ze dat maar gedaan. Misschien was ze er standvastig van overtuigd inderdaad dat de 'rangen en standen' weer op hun plaats waren gezet. En tegelijkertijd simpelweg te beneveld, te diep geschokt om de bedachtzame lichaamstaal van Mars in te schatten. Helaas, ze liet zich dus weer een valstrik in dirigeren die ze met geen mogelijkheid kon overzien.
'Wat doe je, je rijdt de verkeerde kant op.', zei Tory slaperig, toen Mars niet de afslag naar de snelweg nam maar met een scherpe ruk de stad in reed. Tory keek loom over d'r schouder door het achterraam in de nacht en zag de PomPom in tegenovergestelde richting wegrijden.
'Wat doe je, vroeg ik. Waar ga je naar toe ?', zei Tory zwaar geïrriteerd nu.
'Oh, maak je niet druk. Ik moet nog even langs 'n vriendin.' Ze loog, bang dat Tory anders bij het eerste de beste stoplicht de wagen uit zou springen en dat zou d'r plannetje volledig dwarsbomen. Tory pakte als op automatische piloot d'r mobieltje uit de donkerblauwe handtas die ze ooit van D had gekregen. Een trapeziumvorm in glad leer. Verdacht veel gelijkenis met 'n stewardessentas maar D vond het perfect voor z'n chaotische wederhelft. 'Bem latet thuis. Ze moest eerdt nog langs vriendin.' Daarna dommelde ze in met het hoofd leunend tegen het portierraampje. Het was zachtjes begonnen te regenen en het ritmisch heen en weer bewegen van de ruitenwissers creëerde 'n monotone cadans waardoor ze bijna in slaap was gevallen. Door lodderige oogleden zag ze de lantaarnpalen als vage lichtstrepen aan zich voorbijtrekken, volledig onbewust van het feit dat Mars een wraakzuchtige plan aan het uitvoeren was. Het lot was al opgetekend, een masterplan van Hem, met een symbolische bezegeling tijdens die bewuste bijscholingssessie daar, in dat afgelegen boerderijtje, diep verscholen in de verlatenheid en ver weg van de bewoonde wereld. De excentrieke visionair zou een enorme kapitaalslag teweegbrengen, een berekende golf van kapitaalvernietiging die desondanks een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefende alsof de markt de geur van een gewond prooidier had opgevangen. Echter het enige natuurlijke aan deze geregisseerde realiteit was misschien alleen het grenzeloze, superlatieve narcisme waar sommige mensen van nature mee gezegend zijn, niet verwarren met transhumanisme maar een aangeboren talent voor machtsmisbruik, dat nu het fundament vormde voor een nieuwe orde. De Bachlaan was niet waar Mars heen zou rijden die avond. Terwijl ze met strakke blik op de weg de auto resoluut een andere richting op stuurde, stond de Pompom van Mop daar al weer geparkeerd, hoor. En nog geen uur later zou er midden in de nacht 'n 24 uurs sleutelservice wagentje de componistenwijk inrijden. Tory zat nog weggedoezeld naast Mars op de bijrijdersstoel, met 'n warm bad en lange nachtrust als troostend vooruitzicht na dit afschuwelijk intermezzo die avond, toen de motor van Mars's auto met 'n korte, doffe zucht stilviel.
Waar zijn we ?', vroeg Tory slaperig door de goudgele beneveling van wijnglazen gevuld met Chardonnay. Ze tuurde naar buiten in de onbekende omgeving. Een straat die overschaduwd werd door lindebomen. Bomen die menig autoeigenaar driftig aan het poetsen zet om plakkerige troep met enige regelmaat weg te halen. De rij groene pracht op het trottoir werd schaars verlicht door 'n enkele lantaarnpaal en het witte appartementsgebouw waar de auto pal voor stond geparkeerd, kwam haar helemaal niet bekend voor.
'We zijn bij mijn huis, Tory. Je moet maar een bus naar huis nemen of zo.' Zonder een reactie af te wachten, stapte ze naar buiten en bleef bij het openstaande portier staan, keek omhoog en stak haar hand theatraal in de lucht. 'Het regent niet meer, zo te voelen. Dus je hebt mazzel.' Daarna sloeg ze het portier met 'n harde klap dicht. Met stomheid geslagen, viel d'r mond open van verbazing. Dit soort mensen had ze nog nooit ontmoet, wat 'n waanzin. Ze duwde verwoed haar portier open, stapte uit en sloeg met verslapte kracht de deur dicht.
'Schandalig ! Komt zomaar ongevraagd mijn huis binnen en dan dit ?! Je moest je schamen !'
'Jij hebt Mop laten betalen in 't restaurant. Laat dit een lesje voor je zijn.' Mop slaapt vanacht in d'r nieuwe huis, jij moet 'n andere plek zoeken.' Het antwoord was ijskoud, geen greintje empathie. Oh ja, dàt is logisch...duh. Ze was in 'n sekte beland waar Mop als 'n goddelijke entiteit gold, met volgelingen die handelden vanuit 'n angstaanjagende, religieuze devotie. En ogenschijnlijk, nu Tory had geweigerd te buigen, werd ze als 'n ketter gedropt, midden in de nacht, langs 'n verlaten weg in 'n stad waar ze de weg nauwelijks kende.
'Nog een fijne avond, Tory.'
'Ik wil niets met jullie te maken hebben, ga maar !', zei Tory verontwaardigd. Verontwaardiging dekt eigenlijk de lading niet, van die idioterie. Prima, dat is dan dus opgelost, dacht Mars pragmatisch en liep zonder om te kijken naar de voordeur van het appartementsgebouw. Cupido moet zich kostelijk geamuseerd hebben met die ravage, hij lachtte venijnig.
De vroege zomer liet zich die avond van haar guurste kant zien. Een noorderwind blies dwars door de straten en joeg met vlagen 'n kille miezerregen voor zich uit. Tory's dunne trenchcoat was in no-time klam doordrenkt met waterdrup. De hoge hakken waren ook absoluut niet geschikt voor 'n lange wandeling in dit hondenweer. Bovendien ging Tory nooit met de bus; waar en hoe die bussen überhaupt reden, was voor haar sowieso een groot raadsel, meende zich zoiets als 'n strippenkaart te herinneren. Maar of dat museumobject nog steeds bestond wist ze domweg niet. De auto was d'r vertrouwde wereld. Een draai aan de sleutel, stuur en pook in de handpalm en voet op pedaal was genoeg wetenswaardigheid om overal te komen. Wat kon ze doen. D bellen uiteraard. Natuurlijk deed ze dat! Gedesorïenteerd, tot op het bot geïrriteerd en ja, dank je de koekoek, inmiddels ook pijnlijk bewust van 'n opkomende kater dankzij die Chardonnays. Ze tikte met klamme vingers haar eigen huisnummer in op het telefoonscherm. De seconden leken stroperig te worden, wachtend op die verlossende stem aan de andere kant van de lijn maar haar oproep bleef een volstrekt vruchteloze roep in de duisternis. Vanuit het vertrouwde huis in de Bachlaan kwam helemaal geen reactie! Dat wil zeggen, 'n ritmische bezettoon. Toen Tory in lichte paniek D's mobiele nummer op het schermpje zocht en intoetste, ging zelfs de telefoon niet eens over. 'Het nummer dat u probeert te bellen is momenteel niet bereikbaar' was 't hopeloze resultaat van tig hardnekkige pogingen. De slenterende wandeling duurde best lang maar de buitenlucht verscherpte haar focus op nog maar één gedachte, 'Naar huis ! Uiteindelijk doemde ineens in de stilte dat klein buurtcafeetje op. Daar kon ze 'n taxi bellen, die hadden vast wel een gouden gids. Weggedoken tussen opgetrokken schouders in de kletsnatte trenchcoat met verpeste hairdo en donkere kringen door oververmoeidheid en uitgelopen makeup kwam ze binnen. Het was een oudbollige stamkroeg, je kent ze wel, met een biljart, perzische kleedjes en de geur van sigaren. Van die pandjes die al meerdere generaties in de familie zijn gebleven. Niemand keek raar op toen ze een taxi wilde bestellen, niet wist waar ze was. Er werden geen nieuwsgierige vragen gesteld. En over de sluitingstijd deden ze ook niet moeilijk, ze mocht binnen wachten op de taxi. Ongeduldig tuurde ze door het venster, verschanst achter 'n glas dampende zwarte thee en speculoosje, dat horecakoekje in rood plastic verpakking. Wie had kunnen denken dat dit horecakoekje 'n paar jaar later zou worden omgetoverd in de veelgevraagde speculoospasta, te koop in iedere supermarkt.
Was het Cupido ?! Had deze bengel nóg meer sinistere chaos voor Tory bekonkeld ?! Zijn onzichtbare hand richtte de pijlen op D om met een flitsende omwenteling die avond verder wreed te verstoren. Het leek er allemaal pais en vree, daar veertig kilometer verderop in de Bachlaan. D had het avondritueeltje van Tory overgenomen en terwijl ie de kinderen in bad deed, niet eens gemerkt dat Mop beneden in de woonkeuken samen met een slotenmaker zorgvuldig het voordeurslot aan het bekijken was. Terwijl de slotenmaker weer opstond van zijn knieën en het stof van de broekspijpen klopte, gleden zijn ogen door de strakke, opgeruimde woonkeuken. Er klonk boven weliswaar het vrolijke gespetter van kinderen in bad, maar de sfeer hier beneden voelde stroperig en ongemakkelijk. Er klopte iets niet. Waarom moest er in hemelsnaam midden in een gure voorzomernacht, terwijl de miezerregen tegen de ruiten sloeg, met zo'n haast een nieuw slot in de voordeur?
'Dat gaat wel een uurtje duren, een driepuntsslot vervangen. Moet wel eerst even in de bus kijken of ik iets passends bij me heb, anders komt de tijd van een ritje naar het magazijn erbij.' De slotenmaker, gekleed in donkergroene werkmansbroek met leren gereedschapsgordel, vertrouwde de situatie voor geen meter. Hij deed zijn baseballpet even af en streek een paar keer zijn sluikvallend donkere haar naar achteren. 'Als ik zo vrij mag zijn, mevrouw. Wat is de reden voor dit nieuwe slot zo laat op de avond ?!', zei ie met onverbloemde argwaan. Ze had 't verhaal goed voorbereid. 'Oh ja, natuurlijk mag u dat vragen !' Ze glimlachte allervriendelijkst. 'Het is heel simpel. Ik had de reservesleutels meegenomen en toen ben ik ze verloren, hièr in het dorp, vanavond.' De slotenman zweeg. Zijn stilte voelde kriegelig aan. Hij verloste haar zelfs niet eens met een goedkeurend knikje dus zei ze met ingespannen overtuiging, 'Je kan tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn.' Daarna verdween de argwaan uit zijn gelaatstrekken. 'Héél verstandig, mevrouw. Ik heb voor de formaliteit wel 'n bewijs van eigendom nodig, maar dat zal geen probleem zijn, denk ik. Even m'n spullen uit de auto halen en dan ga ik aan de slag'. Met trage voetstappen liep de man weer naar buiten en nèt op dat moment kwam D de trap af.
'Wie was dat, Mop ?! Ik hoorde je met 'n man praten.'
Mop pakte zijn gezicht tussen haar handen en zoende hem innig met smorende lippen. 'Dat is de slotenmaker, Bachelor. We willen toch geen ongewenst bezoek tijdens onze eerste nacht saampjes thuis ?' Uitdagend liet ze haar vingers langs zijn lenden omlaag glijden. De mannelijke zintuigen lieten zich meeslepen door de geile anticipatie van 't moment en de zwoele geur van haar parfum. Maar na luttele seconden drongen de woorden als door een kier, op de wind van frisse lucht, tot 'm door. Abrupt greep ie ineens d'r bovenarmen om 'r van zich af te duwen.
'Wacht 's even...Dit gaat te ver. Als je Tory bedoelt.. ze is nog steeds mijn vrouw en woont hier, Mop !'
Maar Mop liet zich niet uit het veld slaan. 'D, ìk ben je vrouw.' fluisterde ze naar 'm alsof ie uit een coma was ontwaakt met geheugenverlies. Had D 'r niet stevig bij d'r bovenarmen op afstand weten te houden dan was ze vast en zeker meteen dweperig om z'n nek gevlogen. 'Je bent mijn man, mijn toekomst dus m'n huis is ook hier. Wij zijn voorbestemd, snap dat nou !' Maar z'n lichaamstaal gaf op dat moment nog geen enkel signaal van erkenning. Toen naderden trage voetstappen hoorbaar over 't kiezelgrind de voordeur. Hij liet Mop los en haastte zich als de duvel naar de voordeur.
Misschien is dit wel 't moment, dacht D plotseling totaal onverwachts. 'Vanavond is in ieder geval voor Mop en mij. Morgen zien we wel verder.' Waarom leek 'm dat verstandiger in vredesnaam ?! Niemand wist het, tot op de dag van vandaag is deze anomie een van die raadselachtige twistpunten geweest, zonder verklaring.
'D', zei ie schor en stak z'n hand uit, alsof een formele kennismaking de bizarre situatie rechtvaardigde en hij maskeerde voortreffelijk het residu van vertwijfeling met 'n ferme mannelijke handdruk. Bij de slotenmaker viel er zichtbaar een enorme last van de schouders, nu een man de leiding nam. Met brede, gulle lach greep hij D's hand stevig vast. Hij hield van ouderwetse overzichtelijke etiquette. Mannen onder elkaar snappen dat. '
Jos,' zei ie met een stem die ineens een stuk vrolijker klonk. Hij gaf D een ferme, amicale kneep in de hand en knikte instemmend. 'Nou meneer D, ik dacht eerlijk gezegd even dat ik hier in een of andere louche valstrik was beland. Ik rook al nattigheid. De heer des huizes neem ik aan ?!' 'Dat ben ik inderdaad, Jos. Hoeveel tijd gaat het ongeveer duren ?'
'Een uurtje, mijnheer. Dat zei ik ook al tegen uw vrouw.' Ik heb nog wel een bewijs van identiteit en eigendom nodig, mijnheer.'
'Geen probleem, ga ik voor u halen. Kom Mop, geef die man 's iets te drinken.'
Mop had er roerloos bijgestaan, het verraadde een uiterst scherpe alertheid. Maar na die ene achteloze opmerking van D ontstond er een blozende vlaag van triomf op d'r wangen. De fysieke ontlading was bijna tastbaar. In gedachte van de slotenmaker al de legitieme vrouw des huizes maar dat D meeging in 't rollenspel en zomaar capituleerde voor d'r script, was een juweeltje. Hij kroonde haar tot de legitieme bewoonster. Zij, de geheime affaire, werd onuitgesproken gepromoveerd en maakte van Tory plotsklaps 'n buitenstaander. De trofee was binnengeharkt en de leugen verankerd. Van die intrige wist Tory nog niets op het moment dat de taxi de Bachlaan indraaide. Niet de ruitenwissers maar nu het ritmische tikken van de taximeter dat 'r duffe kop bijna in 'n comfortabele diepe slaap wist te sussen. Geen vragen, geen praatjes. Voor de zwijgzame chauffeur simpelweg de zoveelste rit van de avond. Het thuisfront lag er donker bij, alleen achter de dakkapel brandde nog licht. Tory viel 't meteen op, de PomPom, uitdagend als een agent provocateur, òp de oprit voor de garage geparkeerd; niet langs het trottoir maar òp de oprit. Ze kromp ineen van ergernis maar in de stilte van de nacht verried zelfs het ritme van d'r hakken niets van 'n gekwelde inzinking. Toen werd ze even opgeladen met een gevoel van gelukzalige geborgenheid. Het was de boom, die torenhoge kerstboom in de tuin, die even een glimlach op d'r gezicht toverde. Niet omdat er al twinkelende lampjes in zaten maar vanwege de herinnering aan dat lumineuze plannetje, een permamente versiering met minuscule kleine kerstverlichting. Zou de buurt nòg gezelliger maken. De ondergrondse bedrading naar de meterkast binnen lag er al. En daarom flitste een stereotiep impuls door de mooie herinnering om het hippe pompommetje 's een optater te geven, maar dat deed Tory niet, uiteraard niet. Ongeduldig graaide ze met verkleumde stramme vingers tussen de losse parafernalia, makeup en folders in de trapeziumtas om huissleutels te vinden. Tut, had ze die nou niet in 'n binnenvakje kunnen bewaren?! Chaoot. Diep wegzakt in 't kiezelgrind, rillend van de kou, probeerde ze tevergeefs de voordeur te openen. Tuurlijk, ze had bij vergissing de verkeerde sleutel uit haar tas opgediept. Chaoot. Dat er een volgend toppunt op de loer lag om het voorstellingsvermogen te tarten kon zelfs nog geen boerenverstand nog bevroeden. 'Ahhh, zie je wel...', mompelde ze opgelucht en haalde nu een andere sleutel uit die tas die ze van D cadeau had gekregen. Gewoon de reservesleutel waarschijnlijk want ook deze sleutel paste dus niet. Verstrooid keek ze om zich heen. Het schaamrood kroop naar d'r wangen. Had ze zich in huis vergist ?! De stenen pui leek indringend naar haar terug te kijken alsof de muur wilde zeggen 'Nee, je vergist je niet. Dit is jouw huis.' Opgejaagd trachtte ze geconcentreerd het deurslot te bekijken. Voor zover ze in de nacht kon oordelen, zag het er normaal uit. Dan maar aanbellen. Met bonzend hart trok ze eenmaal kort aan de deurbel. De bewegende boomschaduwen gaven even de illusie van wakkergeschudde mensen die de schelle bel hadden gehoord. In ieder geval had binnen niemand iets gehoord of speelden ze verstoppertje daar ?! Ze had geen pasklaar antwoord op deze absurde situatie en liep het natte gazon op. Getverrr..nog dramatischer voor d'r schoenen dan het kiezelgrind. Het stond buiten kijf dat haar rode suede pumps nu echt bedorven waren.
De dakkapel was te hoog om kiezels tegenaan te gooien. Ze wilde de kinderen niet wakker maken, en riep daarom met 'n fluisterende roepstem D's naam naar boven. Niets. Toen nog 's, nu iets luider, d'r ademhaling versnelde. Bekommerd zette ze haar gezicht tegen het keukenraam waardoor vieze condensvlekken ontstonden op 't glas. Typisch iets voor D om daar morgen iets van te zeggen maar 'morgen' was op dit moment nog een stip aan de horizon want er kwam binnen geen zichtbare beweging op gang. Schichtig keek ze om zich heen. Een toevallige passant zou denken dat ze een inbreker was. Konn het nog absurder! Met vlakke hand sloeg ze tegen het keukenraam, rauw en primitief. De emmer was vol. Tory werd overmand door machteloze frustratie en nu moest ze ook nog naar 't toilet. Driftig liep ze terug naar de voordeur en trok nu extra stevig aan de deurbel. De schelle klank van de ouderwetse trekbel klonk hard door de muur naar buiten de stille laan in en sneed door de nachtelijke stilte. Ze schrok er zelf van, haar adem stokte even. Verdorie, als de kinderen nou maar niet wakker worden. Ineens ging er licht aan in de keuken. 'Hè, hè..eindelijk !', zei Tory geïrriteerd. Ze lier d'r schouders zakken in diepe ontlading. Ze moest echt nodig naar het toilet en wilde snel langs D naar binnen lopen toen ie de voordeur opende. 'Wat is er in godsnaam met die deur aan de hand !', wist ze nog uit te brengen maar volkomen onverwachts gooide D zo maar de deur tegen haar aan en ze moest steun zoeken aan het deurkozijn om de balans niet te verliezen. 'Wat doe je ?!', zei Tory onthutst. D had met zijn voet de deur klem gezet. Als een onwillekeurig reflex verslapte de wilskracht en in 'n fractie van een seconde realiseerde Tory zich dat z'n valse jaloezie over de gefabriceerde fotos haar om de tuin heeft weten te leiden. Het rotsvast vertrouwen in D werd in één klap uit haar ziel getrokken. Ze zette zich schrap met een hand tegen 't deurkozijn en beukte met alle kracht die ze nog in zich had tegen de hardhouten deur. Ze moest notabene naar het toilet ! Hij liet haar wel eens winnen bij krachtspelletjes als ze aan het stoeien waren, een soort ingebakken galanterie maar brute mannelijke kracht is ècht niet te vergelijken met een uurtje aerobic gehuppel op de sportschool. Kortom, om de scene even af te sluiten, de hardhouten deur bleef onwrikbaar op een kier. Menigeen was allang gaan schelden maar Tory had weinig scheldwoorden. Nou ja, eentje dan. 'Klootzak' heeft ie misschien wel vier keer in hun hele huwelijk te horen gekregen.
Op de achtergrond, gekleed in rode babydoll, kwam Mop de trap af gelopen. 'Wie is daar aan de deur ?', zei ze quasi naïef, in rol van 'vrouw des huizes'.
'Tory !? Wat doe jij hier nou midden in de nacht.' En daar was ie dan, het volgende toppunt dat ver buiten ieder voorstellingsvermogen lag. De kafkaeske absurditeit bleek besmettelijk. Mop waande zich thuis en D speelde mee.
'Dit ìs mijn huis niet jouw huis, mafkees. Ga opzij, D. Ik moet naar 't toilet.' Ze probeerde nogmaals zinloos de deur open te duwen.
'Tory, wil je niet zo hard praten. Straks maak je de kinderen nog wakker.'
Huh ..hoe zeg je ?, dacht Tory met verbaasd opengesperde ogen . Haar legitieme reaktie werd hier moreel ontkoppeld terwijl Mop 'n soort superioriteit trachtte te claimen. De waanzin, een verziekte omkering van realiteitsbesef. Er zijn grenzen aan wat je kan verdragen.
'Ga je me nog binnenlaten of niet ?' zei Tory geagiteerd tegen D, die als versteend de deur op een flinke kier hield.
Als ik 't niet duidelijk kan maken dan moet jij het nog maar even proberen, D. En...oh, lieverd...bijna vergeten...ik heb trouwens een nieuw bed gekocht, wordt morgen bezorgd. Misschien dat Tory de oude matrassen nog wil maar dan moet ze de matrassen wel zelf ophalen, hoor. Ik laat jou niet sjouwen met die rotzooi. Kan je nu meteen even afspreken.' Tory kon zien dat Mop haar arm in z'n zij had gelegd. Ze moest op d'r tenen hebben gestaan want ze was te klein om 'm van achteren in z'n nek te zoenen. Er ging een duivelse macht van haar uit, een geraffineerde poging om het privédomein van zijn echtgenote binnen te dringen en te ontheiligen.
'Nee, Tory. Ik laat je niet binnen.' Hij gaf een vaag knipoogje. Een soort van stiekem bijna, alsof iets deed wat Mop niet mocht zien. Was dat het een laatste greintje loyaliteit ?! Ze begreep er niets van. De voordeur viel met een smak in 't slot. Ze waren kierewiet geworden. Tory trilde over haar hele lichaam, gevangen in een ademloze woede. En..ze moest ook nog 's nodig plassen. Er was geen plan B. Hier had ze ook totaal niet op gerekend, dus wat moest ze doen '? Een paniekerig angstzweet maakte haar huid nog klammer dan haar doorweekte trenchcoat al deed. Eerst maar 's plassen. Uit het zicht, achter de heg, deed ze haar broek naar beneden en hurkte voorover. Wie had dat ooit kunnen denken, dat bedenk je toch niet, zoiets vernederends?! Ze had bovenop die Pompom moeten klimmen om te plassen maar dat deed ze niet. Ze hees haar broek weer op en overdacht de opties. 'Naar een hotel, Guus of haar broer....Het was al na middernacht. Mae ?! Nee, daar had ze ook niet zo veel vertrouwen meer in. Dan wist de hele school 't meteen de volgende dag. Ze huiverde maar het was niet 't moment om 'n potje te gaan zitten janken en drukte het nummer van d'r zwager in op de display. De telefoon ging over. 'Met Guus..' Volgens mij had ze 'm wakker gebeld.
'Guus, met Tory. Kan ik vanacht bij jou slapen ?' Het klonk ontredderd en gejaagd. 'Luister, Guus...ik weet niet wat er met Dé aan de hand is, jij weet er meer van, maar de man is knettergek geworden. Hij heeft Mop, die affaire van 'm, in ons huis gehaald en mij keihard buitengesloten. Dat wicht zit nu met D in ons huis bij onze kinderen, Guus ! Ik weet het niet zeker maar volgens mij hebben ze zelfs de sloten vervangen !' Tory slaakte een innerlijk 'hèhè'-zuchtje. Wat 'n opluchting dat ze Guus in Amsterdam kon bellen, de broer van D. Hij zou dit net zo godsgruwelijk over de grens vinden als zijzelf. 'Kun je me misschien ophalen? Ik sta hier in de Bachlaan, heb zelfs geen autosleutels bij me.'
Aan de andere kant van de lijn viel een ijzige stilte.
'Hallo? Guus ?! Ben je er nog?'
'Ja, sorry," kraakte het door de hoorn. 'Slechte verbinding denk ik. Zei je nou dat je jezelf had buitengesloten?'
De moed zakte haar even in d'r natte schoenen.
'Nee! Dé heeft míj buitengesloten!'
'Ohw...', hoorde ze hem laconiek ademhalen. 'Nou, daar zal hij dan vast wel een heel goede reden voor hebben gehad.'
'Guus....wháát ?!' Geen woede namens haar. Geen paniek. Niets. Guus deed ineens alsof ze belde om te klagen over het weer. Zijn buitenaardse afstandelijkheid was de zoveelste ijskoude douche die avond, en deze kwam keihard aan. Ik zei het toch...de absurditeit was besmettelijk. Volkomen tegen alle gedragsgeboden in reageerde Guus niet op haar geraas en er was ook geen enkele realisering van haar benarde positie in zijn antwoord te bekennen.
'De kinderen zijn toch wel binnen bij D, of staan ze bij jou op straat ?!', zei Guus onderkoeld. 'Ja, ook nog 's ! Onze kinderen zijn daar binnen bij dat wicht en ik sta hier buiten op de stoep !'
'Ik denk dat Mop prima voor de kinderen kan zorgen, Tory. Ze heeft tenslotte een goeie baan in de stad.', ging ie onverstoord verder.
'Waar heb jij het nou weer over. Wat doet dat er nou toe, en of ze een baan heeft or whatever ! Het zijn mijn kinderen, Guus. Het is mijn huis !' Overstuur begon ze te ijsberen over de stoep. Waren ze met z'n allen nou helemaal gek geworden !
'Het zijn ook de kinderen van D, Tory ! Of was je dat vergeten.' Zijn stem sloeg over op een verwijtende toon. Nou wordt ie helemaal fraai, dacht Tory. Gaat ie mij nou nog de les lezen ?! Wat zijn dat voor kromme hersenspinsels.
'Kom je me nog ophalen ?!', vroeg Tory resoluut.
'Nee, Tory. Daar heb ik geen tijd voor. Het is al laat en ik was net van plan om naar bed te gaan. Sommige mensen moeten werken, Tory.'
'Verdorie, Guus ! Kan jij D dan effe bellen om 'm tot bedaren te brengen ?' 'Nee Tory, ik bemoei me niet met wie hij de lakens deelt.'
Zo hypocriet. 'Tory ?....de verbinding werd ineens heel slecht....zei je wat, Tory ?'
'Ik hoor jou anders heel duidelijk, hoor !', riep ze fluisterend terug.
'Tory ?..'...klik...de verbinding werd verbroken.
Ondertussen, in hun slaapkamer, lag D nog even de krant te lezen. Dat deed ie anders nooit. Alleen was er nu 'n schandaaltje in de voetbalwereld dat al enige tijd op de voet werd gevolgd in de vliegerskringen en tijdens de debriefing in de dispatch en probeerde zichzelf hardnekkig wijs te maken dat ie die avond het juiste had gedaan. Een vrouw, al járen fan van Julliath, de wereldberoemde spits, claimde kinderalimentatie. Zij was helemaal gek op Julliath en wist àlles van 'm. Ze hield van 'm, zei ze en omdat ze graag 'n kind van 'm wilde had ze met een willekeurig gekozen man 'n kind gemaakt. Tijdens de coïtus waren haar gedachten alleen maar bij Julliath geweest en daarom beriep ze Julliath op zijn plichten als vader. Ze was daarin Julliath al járen volledig trouw geweest. Hij, daarentegen, had nog nooit eerder van deze vrouw gehoord en zag dan ook geen enkele reden om alimentatie te betalen tot woede van de vrouw. Ze liet 't er niet bij zitten en pretendeerde zich zwaar verwaarloosd en bedrogen te voelen. Ze had 'n deal gesloten en verdiende goud geld aan de hilarische content. De vrouw stelde zelfs dat Julliath zèlf verantwoordelijk was voor ziin aandeel in hun relatie want, zo zei ze, kwam hij op televisie en gaf regelmatig radio interviews waardoor ze zich met hem verbonden kon voelen. Ze beroepte zich zelfs op mensenrechten, vrij om te denken wat ze wilde, ook tijdens de coïtus, zei ze. En dat haar gedachten niet telepathisch zouden zijn geweest was pure ontkenning van Julliath, veronderstelde ze. Het voorval werd hoog opgenomen in de voetbalwereld en als een politiek spelletje uitgebuit. De goddelijke Julliath moest een tijdje worden geschorst want er was geen houwen meer aan. Het schandaal had weerklank gevonden bij andere vrouwen die ook een kind van 'm wilden en als georganiseerde groepies vanaf de tribune het voetbalveld keer op keer begooiden met lingerie en velen zelfs als naakte streakers regelmatig tussen de spelers door op hem afrenden om zich aan te bieden. Hij schrok vanachter de krant plotseling op uit z'n leesvoer. Mop had d'r arm speels om 'm heen geslagen. Haar arm voelde bijna vertrouwd aan op zijn lijf in de slaapkamer, alsof Tory naast 'm lag want alles in de slaapkamer herinnerde hem aan Tory. 'Het is net alsof ik op bezoek kom.', had ie nog voor de grap gezegd, omringd door het vrouwelijk bloemetjesbehang. Hij liet de krant zakken en keek opzij naar Mop. Geen wonder dat ze voor reclamedoeleinden werd gebruikt, ze was mooi. En deze prachtige, gesimuleerde echtgenote lag daar, als een krolse panter prinsheerlijk naast 'm, te wachten om genomen te worden. Waarom werd ie dan geplaagd door een ijzig onbehagen dat z'n schouders verkrampt omhoog duwde. Ver weg zei iets in 'm dat ie Tory buiten moest gaan zoeken. 'Maak je geen zorgen', zei de krolse panter in crime naast 'm. 'Kus me.' Maar de verwarrende emoties waren reëel. Hij had nu ècht 't idee, tussen het bloemetjesbehang, dat ie op bezoek was. De vraag was waar en bij wie.
