yel

Tabii bilmiyorlardı sayısını unuttuğum kadar insanın hayatını mahvettiğimi. Bilmiyorlardı annemi, babamı kahrettiğimi. Bunlar bir yerlerde suç olmalı.

sana da kıyamam, kıyamam ama anla

kalabalık bir caddede tutmuşum yalnızlığın elinden

“beni bir daha göremeyeceksin!” demiştin giderken, öyle de oldu.

yüzleş, seni sen yapanlardan ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş hep içinde kaldı. Çünkü sen artık onların bir parçası olamayacak kadar sensin, onlar senin bir parçan olabilir en fazla. Süslü cümleler mi duymak istiyorsun? Git masal dinle, unutturur sana bu yerçekimini. kaçıp uzaklaşmak mı istiyorsun? dinle sokağının gürültüsünü, o arabaların içinde senin gibi kaç tane insan var? Ararsan bulursun benliğini, kaybetmiş sanma kendini. Ruhun gezegende uyurgezer.

her şey geçiyor, hiçbir şey geçmese de.

sensizligi yuzlerce kitap alip arastirmak istedim, gittim aldim da kitaplari ama okumaya korkuyorum.

konusup anlasmak zor, haklisin.

ne kadar uzağa o kadar iyi, derdim değil mi? saplandım kaldım şimdiye, ruhum yorgun artık. için gitmek ister de bedenin kalkamaz ya, o haldeyim. Bu hale gelene kadar kaç kez kendimi ve onları kandırdım bilmiyorum. Kandırdığımdan eminim ama, öyle olmasaydı bir şeyleri görebilirlerdi. mesela beni, hiç olmayan beni.

nereye gittiğimize dair hiçbir fikrim olmadan senin peşinden geliyordum.

İşte aramızdaki fark bu; sen gördüğün ilk yola saparsın, bense o yolda kaybolduğumu fark edince kenardaki çiçekleri toplarım.