Giden geri döner, sen kaçmışsın.

Çok kırgınım sana. Verdiğin sözleri tutmadın, hayallerimizi yaşatmama bile izin vermedin. Ne olurdu sanki yanında olmamı isteseydin. Üzülmeyeyim diye neler yaptın ama sonunda en çok sen üzdün yine beni. Vazgeçmedim senden dedin ama sen de babam gibi vazgeçtin. Sen de annem gibi hiç olmamış gibi oldun. Yine tüm yükler benim omuzlarımda. Bu sefer tek bir farkla, ben kendi dertlerimi seninkiler için yoksaydım.

Yetersiz hissediyorum. Etrafında olanları, sana bakanları görünce ben neyim ki diyorum. Beni seçtin biliyorum ama özür dilerim ben güvenemiyorum.

Korktuğumu saklamak zorunda mıyım sizin pis zihinlerinize yakalanmamak için?

"Beni hapise vurdular keje, ölmedim. Hastalandım, bir ciğerimi orda bıraktım. Yine ölmedim. Çok dövdüler beni, kan kustum ama yine ölmedim. Yaşadım, seni bir kez daha görebilmek için. Yaşadım."

Daha kendi yaralarını saramamış birinden benimkilere merhem olmasını istedim. Suçlusu oymuşçasına hor gördüm. Aynı duruma düşünce anlıyor insan.

Kanatsız kaldım, ikisini de bırakmadılar bana. Ne annem ne babam. Neydi beni bu sürgüne çekme sebepleri, keyifleri mi?

Kimsenin beklentisini karşılayamayacak kadar yorgunum. Daha fazlasının altında ezilmemek için insanlardan uzaklaşmak ise daha çok yormaktan başka bir işe yaramıyor.

Tanrı izliyor mu bizi, düştüğümüz şu hâlleri?

Yaptığım şeyler nereye gidiyor? Ne işe yarıyorlar? Üstümde kurduğunuz baskılar, beni daha iyisine mi götürücek zannediyorsunuz? Yapmak istemediğim anlamıyorsunuz fakat ben de merak ediyorum. Eğer çabalasam şu an nerede olurdum? Bu kavga ve gürültü olur muydu yine etrafımda? Yoksa mutlu muydum şu an? Bilmiyorum. Ben de bunları merak ediyorum.