g e f a h r

Buradan inen merdivenler*

Başlamaktan korkmadığım bir yazının girişindeyim. Belki bir şiirdir buraya dokuduğum. Belki bir kelime düzenidir. İlahi mesajlar gibi, bağlayıcı nitelikte. Ve en çok gülerek düşünürüm, absürd şeyleri. Aşka, imanla sarılabilseydim diye. Sevdâmı, bir tür din olarak kendine kabul ettirseydin ve ardından tanrısı olarak sevseydim seni. Evet, kabul ediyorum. Bunlar hep iddalı sözler. Fakat; yaşamadan ölmemek için, ki yaşamadan öleceğime öyle inanmışken, biraz isyan hiç kimseyi rahatsız etmez. Hem, göğsümdeki tevhidi, anlayamazsın sözlerimden. Yaşına verdiğim ağırlıkla söylüyorum ki, uzunca bir zamandır yazının koynunda sabahlıyorum. Ve nasıl bir büyüdür bu, ah bilmek gerçekten bilmek istiyorum, tüm sözlerim nasıl sen olabiliyorsun? Neden bir başkasına bakamıyor gözlerim, yalnızca anlatabilsem onları, bir nebze çıksam meydanından, atın yelesine yapışsam, ki bu bütün atlar dahi, meftundur güzelliğine, bütün yollarım sana döner, geceden gündüze, gündüzden geceye... Herkes uyudu, bilirsin bu şehre erken çöker karanlık. Gün doğdu mu saklanır, gecenin bekçileri. Neyden korkar ki insan? İnsan insanın kurduydu değil mi? Nasıl da unutuyorum, aklının hala o kadında olduğunu. Evet, kelebeğe dönmeden öleceğim bu dalda. Kitapların duruyor, peteğin üstünde. Yeşil defterin ilk sayfasına her sabah bakıyorum, fırsat buldukça. Bazen, küfrediyorum, seni bu kadar sevebilmek için, yirmi yıl büyüdü mü kalbim? Sana mı büyüdüm? Ve yalnız senin sevdanı taşıyabilmek için mi savruluyorum sağa sola? Omuzlarıma dünyaya ait bir taş koyuyor Tanrı. Ne güzel diye haykırıyorum. Sonra taşı yere indirmemi emrediyor. O hafiflik beni deli ediyor adeta, nidalarım dualaşıyor çölde. Ne olur sırtımda kalsın bu yük, Tanrı göz ucuyla gülümseyip duamı kabul ediyor. Bir de bakıyorum ki yolun sonuna... Ölümün sığındığı tüm cephelerde, imtihanım yazılıyor. Toprak kendini açıyor ve çağırıyor; yıllarca gel dediğim adam bir kez olsun gelmezken bana, toprağa koşuyor. Bunu bana yaparak gidiyor toprağa. Sarıyor, zemin kayıyor zihnimdeki ufukta. Gömüyor kendini, ölümün ve ecelin ahdiyle. Geriye kalıyorum. Ve tüm yazarlar kadar eksiğim işte. Ulan yine gece. Yine ölüme koşuyor kelimelerim. Ulan soğuk. Kanıma işliyorsun. Fakat yine de kavruluyorum hasretten. Yüzü geliyor gözlerime. Ulan bakmaya doyamamışım diyorum. Ve kalkıyorum yerimden, şarkı da bitecek nasılsa. Dalıyorum, çoçukluğumdaki gibi ılık suda yüzmeye benziyor düşünüşüm. Dalıyorum, daldıkça bir ayna çarpıyor bir caddenin üstünde. Sana sarılmış kendimi izliyorum aynada. Tekrarlanan rüyalardan, bir anlık tereddütlerle saplanan günahlarımla, aklımdaki her kelimeyi, senin doludizginliğin karşısında ölgün kılıyorum. Pervane misaliyim sanırım. Yaşadıkça, suskunluğun şarabıyla sarhoş olacağım. Ve git gide uzak kalan. Öldüğünde, evet ne acı. Öldüğünde, artık sana sarılmanın helal olduğuna, dokunmadan yaşayabilmenin de sırrına inanacağım. Gün gecedir Yakup Bey, seni dile getiren, gönüldeki yerindir.

bize ait olan

sevgili yakup bey, artık okyanus ötelerinden mektuplar yollamak istiyorum size. şöyle pul yapıştırdığım, siyah zarflar içinde; sevdamın hâllerini anlatabilmeyi istiyorum size. fakat; ne kadar uzağa gidersem gideyim, gidebildiğim en güzel uzaklık kalbinize vardığım yerdir. hani eski şarkılarımız vardı; akşamları çatısından izlediğimiz gecenin karanlığına yoldaş olan şarkılar, evet, hatırladınız. hepsi şimdi, yoluma yoldaş... "bir gurbet peydahlanır, geçmiş zamandan uzanan hayallerle... ne hoştur ey sevdâm, nâmümkün kıldığın bir bakışın esaretinde yazdım kaderimi kalemin ellerime kelepçe olduğu devr-i âlemde"

Kimsenin olmadığı bu yerde, cinlere anlatıyorum. Onlar benden epey rahatsızlar zaten. 25 Eylül 2013'de adımı ve soyadımı söylediğimde, seni zaten tanıyorum demişti. Nasıl yani dediğimde, şiirlerinle demesi, ilk an da ki o şimşeğin çakışıdır. Evet, yalnızca iki yıl oldu. Fakat daha beş yıl var. Gülleri kurutmaya, sevdayı haykırmaya. Bugün de sesini duydum, çok şükür.

"Hazan mevsimindeki bütün yapraklara benzeyen, baş döndürücü etkisiyle ortaya çıkmış, ufak ama içine bir alemi sığdırmaya çalıştığım, uzun bir zamanın ardında ellerine tutuşturulmuş defterden bahsetmek istiyorum. Evet, yanlış duymadın sevgili okuyucum, bir defter. Öylesi bir defter hemde. Nereden ve nasıl geldiğini hiç hatırlamıyorum. Yalnızca, Yakup Bey'i tanımlamaya çalışırken, kendimi o defterin sayfaları arasında onu anlatırken bulmuştum. Evet, yanlış duymadın sevgili okuyucum, onu anlatıyordum. Yeni yeni göz rengini benimsiyordu, gözlerim. Anlattıkları, usulca yazılıyordu zihnime. Anılarımız, yaşanmak için bir bir uyanıyordu sonsuzluk uykusundan. Kurşun kalemle yazıyordum. Her gün. Yağmur yağmaya başlayınca, çantamdan çıkarıp hemen montuna sarılmış koşarken ki halini yazıyordum. Camlara vuruyordu yağmur taneleri, yüksekçe bir yerden izliyordum bu kutsal senfoniyi. O defter, hangi kelimenin tezahürü olabilir ki. Aşka ilk adım desek, hayır bu asla bir kelime olamaz. Yakup Bey de kabul etmez. Kaçamak yazılar topluluğu diyorum. Tanımlama hastalığımızdan ötürü. Ah! Öyle uzun uzun değildi cümlelerim. Kurduğum cümleleri hatırlamıyorum. Ama neler yazdığımı hissedebiliyorum. Çünkü bir insanı anlatıyordum boydan boya. Betimliyordum, bir şehri betimler gibi. İddalı cümleler kurup, gizliden gizliye hayranlığımı sunuyordum. Kendimden kesitlerle, onunla yaşadıklarımızı, anlatıyordum, anlayacağın sevgili okuyucum. Sonra, bir gün, son kelimesini yazmama ramak kala; bir elimde defterim, bir elimde çay ile yanına gittim. Çayını alıp, teşekkürünü sunduktan sonra, elimde tuttuğum deftere baktı. 'Bana ait olmalı' dedi. Tebessüm ettim. Çünkü karşımda her şeyi bilen, bilge omuzlu adam duruyordu, ya da benim halim çok aşikardı. Ona, son kelimesini yazmadan vermeyeceğimi söyledim. Israr etti, almak için. Hayır diyerek reddettim. 'Öyleyse içinden bir sayfa oku, merakım giderilsin' dedi. Şaşırdım. Sayfaları çevirdim. Anneciğine ait şiirini okuduğum günü açtım. Ve okumaya başladım. Bitirdiğimde, gözleri ilk tanıştığım gün ki gibi uzaklara dalmıştı. Ayırmadım onu ait olduğu yerden. 'Fazla zamanımız yok, bir an önce hepsini okumak istiyorum' dedi. Ansızın, bir Cuma vakti, yanında eskiden gönül eğlendirdiğim bir oğlan varken, defteri uzattım. Tereddütsüz aldı. Ceketinin kocaman cebinden, sıkıştırmış olduğu simidi çıkarıp bana uzattı. Bu bana aldığı ilk simitti. Evet, o defteri okumuş bir çırpıda. Devrimim oydu zaten. Tıpkı çığıran kadınlar gibi. DEVRİMİM OYDU ZATEN! Bugün, diğer tüm günler gibi; bulanık geçmiş hüzünlü hatıraları, gün yüzüne ulaştırmaya çalışıyordum. O defteri okumayı istedim. Yeniden, yeniden yazmayı soluk soluğa. Kalem tutsun istedim ellerim. Akabinde yazıdğım siyah defterlerin hiç biri, o ilk defterin tadı gibi olmadığını biliyordum. Çünkü, başlangıç, çünkü ilkti. Yolculuğumun tutanağı sanki. Sana soruyorum sevgili okuyucu, sence nerededir o defter? Denizin dibinde mi yoksa küllerinden savrulan bir akşam da mı? Yoksa çekmecesinde duruyor mu, öylesi güzellikle? Var git, sen cevapla bu merakımı. Tıpkı başı, göğsümdeymiş gibi seveyim onu, özlemim arzsızlaşmışken. Yazı da geldiği karanlığa defolsun. Tarih sussun. Antropologlar, kaçsın etnik davaların ceremesinden. Edebiyat, artık bıksın aşklarından. Artık, hepimiz kalblerimize dönelim. Sessilziğin yankılandığı boşluklarda, sevdalarımıza tutunalım. Anlatmaktan öteye varmazken, ötelerin ötesindeki hissedebilmeyi bulalım. Neredesin ey peygamber?"

İnsanlar gariptir yavrum. Garip doğarlar ve garip yaşarlar. Ve tüm garipler gibi, garip ölürler. Şu gördüğün tüm mezarlarda, garipler yatar. Oysa gökyüzü hep mavidir, ve toprak kara. Bu sana hayatın tanımı için yetecek bilgidir. Fakat yavrum, sen öyle bir hayat yaşa ki, insanlar tebessümlerinle yeniden yaşamaya koyulsun. Öyle merhametli ol ki, herkes senin sancağının altında muhafaza olmak istesin. Öyle iman dolu olsun ki göğsün, Yaratıcı'yı zikretmeden geçmesin ömrünün hiç bir merhalesi... Dualarla savrul uzaklara, uzaklar sana binleri getirsin. Unutma yavrum, her güzellik peşinden binleri süründürür, her belâ da öyledir. Sen binlerin içine bakç bak oradayız yavrum. Sen, ben, anneciğin, babacığın... ve hayat...

artık acılarımızı yutkunmak da zorlanmıyoruz, sadece gittikleri yerde, sindirildiği nokta da bize daha çok acı veriyorlar. yaratıcı, nerede ve ne olacağını o kadar güzel bilip, bize sunuyor ki; hayranlıkla ve büyük bir hayretle olan biteni izliyorum. en çok da karşımda, gökten indirdiğim yıldızlarla ve tuttuğum tüm kelebekler adına adadığım o hediyeyi açarken gözlerinde sonsuzluğa yüzmek istediğim insanı bulmak çok başka bir güzellik katıyor ömrüme neretvagozlu 'm... ve sonra, hiç bilmediğim bir tat kalıyor geriye... yakup bey, karşımda öyle güzel oturuyor ki, kıyamıyorum onu üzmeye, ona yalan söylememeye gayret ediyorum, ellerime bakıyor, yüzüğüme bakıyor, hepsinin anlamı o, acaba anlıyor mu bilmiyorum, anlat diyor, aklında kalmasın hiç bir şey, şimdi zamanı diyor, unutmak imkansız diyor... mutlulukla susuyorum, mutlulukla... dostumun ve sevdamın çemberinde çevirdiğim hayat çemberinin içini dolduracak güzelliklerim var benim, gerisi nedir ki...

hoşgeldin şehrimize, hoşgeldin.

" Öyle güzel olmalı ki tüm yorgunluklar... Bedenim öyle güzel çürümeli ki bu toprağın altında... Daha kaç vakit, fotoğrafınla eskiyecek zamanım... Daha kaç vakit seni düşünerek geçecek günlerim... Daha kaç vakit... Ne çok aşklar var. Aşkların silsilesi, aklımınn yerini harekete geçiriyor. Düşünüyorum, hepsi Adem ve Havva'nın zihin tarihimizden yansıması sadece, bir peygamber edasıyla engel olamıyorum kendime... İnsanlar ne hoşlar öyle sevince. Gözünden damlayan yaşları can katıyor toprağa, tebessümleri saçılıyor etrafa. Bir umut bir yaşam beliriveriyor yüzlerinden binlerce yüze... Öyle kadınlar bilirim ki, bu arşın altında, sevdiğini erdirir arş-u ala'ya... Öyle adamlar bilirim ki, ayağındaki nasırdan öptürür cennet kapılarını, ana kıldığı tüm kadınlara... Öyle aşklar geçiyor, hepimizin geçtiği hayatta; sonra yaşamak rüyasına dalıyoruz. Ve olan biten, kendimizde başlıyor oysa... Şimdi, şarkının en güzel yerindeyim. Kadının aşkını okuyor kulaklarım, oradan kalbime dokunuyor bütün tınılar. Ve, insanların acziyetlerini düşünüyorum... Öyle acizim ki, acziyetimden akan gözyaşlarımı nereye saklasam bilmiyorum... Öyle dar ki yerim, kendimi nereye saklasam, bilmiyorum... Sözlerim, ne kadar anlatırsam anlatayım, anlattıklarım anlatmak istediğimden daha uzağa savruluyor... Oysa yürüdükçe, en çok kendime varıyorum... Evet şimdi durdum, şimdi öyle yorgunum, belki şairlerin dediği gibi, bütün yinin'leyim şimdi, evet durdum, çünkü dayanmak demek güç istemektir, en güçlüsünden... Evet, kalbi hassas, bakışları yorgun, yılların hüznü sinen bedenini taşımaya geldim, omuzlarımda, bir ömür... Korkma, korkma söylediklerimden; sevmektir bunun adı... Sevmek kimseye zarar vermez ki hem! Sevgim, tutkulu değil ki ezilesin, korkasın... Korkma sevdiğim, bırak da dudaklarımdan yüzüne, ağustos yeliyle esmeyecek sıfatları haykırayım sessiz harflerimle, kelimelerimle... Sevdiğim, ellerin toprak kokuyor, yüzün cennetten düşmüş olsun avuçlarıma... Ki ben geceleri avuçlarım arasına alıyorum o güzel yüzünü, dokunduğuma inanarak direniyor kalbim... Sevdiğim, seni inkar etmeye gücüm yok artık, seni silip atmaya da... Sanki ben yazdım ben söyledim olacakları... Hayır, yalnızca en değerliydin her şeyin içinde... Bu etrafımı kuşatan, tanıdık simalardan kaçarken, anlatıyorum hep anlatmak istediklerimi... Gelişin, hiç inanmadığım masallara benzer ancak. Gelmeni isteyemem ki senden, gelemezsin bilirim. Bilmek ne kadar güzel değil mi? Sana dair olacakları, sana dair olamayacak her şeyi bilmek, kalbimde sessizliğin sekinesine yer vermeye sebeb, ey sebebler tecellisi olan Allah'ım, en güzel şahidimdir... Kimseye anlatmadan bu sevdayı, uzak bir yerde, yalnız başıma itiraf ettim kendime... Yalnız Rabbim biliyor bu sevdayı varlık tarihimde... Şimdi sen biliyorsun sevdiğim, bilmen hüznümü baki, sözümü sağlam kılacak... Duam, bir murad değildir bilir misin? Duam, kalbe düşen bir adın oradan tene düşen can misali çıkması... Duam, sensin sevdiğim... Allah'a giden güzel yolların, dağlarında, topladığım en güzel gelinciksin... Boynun bükük, öyle mahzun fakat çok güzel... Sevdiğim, söz bakidir bu alemde... Gönlüne kaçamayan bir bedeviyim yalnızca... Keşke yerli edasıyla dökülseydi sözlerim... Ellerim çirkin, anlatamıyorum senin güzelliğini... Anlatamıyorum, beyazlığın sendeki efsunluğunu... İnan bildiğim ve kökleriyle sıkı sıkıya bağlı olan bir gerçek var ki şuramda, evet tam kalbimde, evet senin ismin, evet yalnızca senden uzayan bir yol var önümde... Ne yürümekten yorulacağım ne de sevmekten usanacağım... Tek yardımcım Allah, dayanağım imanımdır bu sevda da, yoksa nasıl sevdim diyebilirim ki, sonsuzluğun yudumladığı aşkla... Seni seviyorum. Bu da, böyle biline dursun. Çünkü ne seni ezecek ne de sevdamı kirletecek kadar tutkulu... Yıllandıkça güzelleşecek, bir sevdadır bu."

Bir damla önce. Saçlarından aşağı düşen, gözlerinden akan yaşlarla beraber, özlediğim bu tutkunun, tek elle tutulur varlığı... Saçlarındır dediğin gün, ufak kahkahamdan savrulan rüzgarı teninde hissedebilmiş miydin? Ah, anlatmak için uzun uzun konuşmanın, uzun uzun okumanın ve uzun uzun beklemenin farz olduğu aşk, benden bu kadar artık... Yükümü indirecek ilk durağı arıyorum.

"evet, nerede kalmıştık. bugün o iğrenç günlerden biri. doğum günüm. git gide unutulsa artık diyorum, içten içe de gözüm telefonda. neden kendi dehlizime bir türlü çekilip orada son vermiyorum her şeye, merak ediyorum, pes ettim, artık büyümek istemiyorum, yaşlanmaktan ve ölmekten korkuyorum, bir hiç olarak son bulacak varlığımdan geriye ne kalacağını merak ediyorum, evet bu şarkı bana iyi geliyor bu iğrenç günde, evet ağlıyorum, aldırmayın bu halime, derdim farklı benim, çok farklı.."

bu şarkı 2014/Haziran'a aittir. o zamanlar, küçülüp küçülüp öylece ufalıp bir kız olmuştum ki, evet tam avuçlarının içindeydim. ta yüreğinden bana seslendiği bir zaman dilimiydi, öyle efsunlu bir akşamdı ki, bütün akşamların o akşamdan peydahlandığı zamanları kazanamaz mıyım diye düşünüyorum. küçüktüm, çok küçük. atan kalbimin sesi, duvarların arasında dolaşan bir tını şimdi. evet, delicesine, içli içli özlüyorum.

Allah sabredenlerle beraberdir.