yagmur

Uzak olmak değilmiş üzen,insani asıl üzen sevdiğini kaybetmemiş.İki dap ötemde onu görmediğim günler,yedi dağ ötemde onu gördüğüm günlerden kötüymüş.O an keşke yine uzak olsak demiş içinden..."Keşke uzak olsak da onu gorebilsem,iyi olduğunu bilsem"Çünkü sevmek buymuş.Sevmek yakınında olmasa da sadece orada olduğunu bilmek,iyi olduğunu görmekmiş..

insan kendisini kaybettiği karanlık bı odada çıkmak için çabalar."Nasıl kurtulabilirim? ruhumu üzüntüye boğan bu odadan nasıl çıkabilirim? Işığa ihtiyacım var doğru yolu nasıl bulabilirim?"aklını ele alan bu oda evet,beynimizdeki kötü düşüncelerin odası. ailenle bir sıkıntı yaşarsın o odaya düşersin karanlığın en dibindeki odaya,arkadaşlarınla sıkıntı yaşarsın o odaya düşersin karanlığın en dibindeki odaya, aşk duyguların beynine vurur o odaya düşersin karanlığın en dibindeki odaya sürekli düşmekten bıkmadık mı gerçekten? sürekli düşüp kapılara vurmaktan?çıkmıyacagini biliyorsun karanlık bir yerde yolu görmem sanıyorsun, yanılıyorsun.O oda gün batımındaki yıldızlar gibi kendisini belli etmez ama burda olduğuna inandırır,ve sen gece gibisin kendisini geceleri belli eden yıldızlar arasında kaybolmuş bı gece.İnsanlara sadece karanlığın ile gelen bir gece.Işıgin kendisi olduğu bir sabah olmadin hiç,ama denemedin de.Dene,kendini sabahlara boğ, boğ ki sadece kendisinin burda olduğuna dair his versin o yıldızlar ama tek his verebilirler.Geceleri sevmiş yıldızlara sabahın göster...Ben yağmur kara bulutlar arasından damlayan son yağmur.