réveuse

να μην την διαβάσουν ποτέ

τα παιδιά στα σχολικά βιβλία.

Μα αν έπρεπε να τη γράψω

σαν παιδί που πιάνει για πρώτη φορά μολύβι,

θα άρχιζα απ’ το Α

και θα τελείωνα στο Ω

για να ανακαλύψω στο τέλος

πως σε κάθε γράμμα

κρυβόσουν εσύ.

οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.

Κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις

που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,

δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά

—πόσος καιρός!— τα χάιδεψες μια νύχτα·

και σα ν’ ακούς εντός σου να σαλεύει

μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό

οι θύμησες στα περασμένα γύρω·

και θ’ ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε

και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν —ήλιοι χλωμοί—

το φως στο χιόνι της καρδιάς και λιώνει,

οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες,

οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί…

Κανεὶς δὲν ξέρει νὰ πεῖ γιατί

Κάποτε νομίζουν πὼς εἶναι οἱ χαμένες ἀγάπες

Σὰν κι αὐτὲς ποὺ μᾶς βασανίζουνε τόσο

Στὴν ἀκροθαλασσιὰ τὸ καλοκαίρι μὲ τὰ γραμμόφωνα

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ

Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.