umierała od nowa i cały czas na nowo

od początku przeżywała wszystkie chwilę

momenty szczęścia

pierwsze pocałunki czy kroki

skoki do głębokiej wody

radosne poranki

noce na dworze wśród deszczowych chmur

od nowa czuła smak twoich ust

i nie wiem czy umiera coś we mnie

czy to nasze uczucia tracą na wadze

nie wiem czy chce na nowo zaczynać

te nędzną zabawe

w krzywdzenia siebie nawzajem

na tyle części że nikt nie będzie w stanie mnie złożyć,

nawet nie wiem czy zaczynam żałować

łez wylanych tylko po to

żeby zrozumieć że jestem wrakiem człowieka

prawda jest taka że są tylko dwa wyjścia z tej sytuacji

zacznę udawać lepieej niż wcześniej że hej przecież wcale swiat mi sie nie zawalił, że tego kwiatu jest pół światu, że to tylko gówniarskie miłości. pewnie zmieniała bym chłopaków jak rękawiczki a każdego który coś by do mnie poczuł mieszała bym z błotem

nawet nie wiesz jakie to było ciężkie

tylko proszę wychodząc zabierz wspomnienia i łzy z polików

bo już nie chcę więcej cierpieć zamknij je kłódka

taką żeby nikt się więcej tam nie dostał albo zabierz ze sobą

pokonała bym wszystkie przeszkody

I trudności losu

Tylko po to żeby dowiedzieć się

Czy jesteś szczęśliwy

A gdybyś mnie potrzebował

Rzuciła bym wszystko

I wsiadła w najszybszy pociąg