dungeon

Normal na araw lang naman ‘yun noong nagkekwento ako tungkol sa paborito kong album. Saglit ko lang din nabanggit kaya akala ko’y napaka-random. Hindi ko naman inakala na hindi pala random ang mga salitang binibitawan ko... at least para sa kan’ya.

Ganito pala ang pakiramdam na may halaga ang bawat letrang binibigkas, ang may nag-aantay at nakaabang sa bawat darating na bukas.

Onse ng Hunyo, maraming random na kwento na naman habang binabagtas ang kyusi, pero walang reklamong lumabas sa mga labi.

Ang payapa ng bawat minuto lalo na sa pasensyang meron siya para sa isang katulad kong madalas ay magulo. Halos lahat ng akala ko’y negatibo kong aspeto ay ‘cute’ at ‘maganda’ at ‘nakakatawa.' 

Minsan nga hindi ko alam kung maiinis ako o matutuwa pero yung latter na lang siguro dahil tiwala naman ako sa kan’ya. Mali, tiwala ako sa kan’ya.

umaga iyon ng sabado noong naglalakad ako sa academic oval, lumilipad ang isip dahil sa sunod-sunod na requirements na kailangan ipasa (at sana ipasa).

sa paglalakad ay parang laging hinihingal, parang laging may humahabol. partida, hindi pa 'yan tumatakbo.

ngunit sa hindi maunawaang dahilan ay nakapagbibigay ng kung anong ginhawa ang paglalakad sa acad oval, sa up.

sa isang gilid, may kumakain ng pancit canton mula sa mga kiosk sa tapat ng vinzons. kasabay nito ay may tumatakbo, may naglalakad, may nagkekwentuhan at nagtatawanan, at mayroong katulad kong hinahabol ang maagang klase tuwing sabado.

Sabi nila, “grass is always greener on the other side,” hindi naman pala. Matagal bago ko ito nakita, masyado kasing okupado ang utak at mata.

Magulo akong tao. Kapag pagod ay hinahanap ang pahinga pero kapag nabigyan ng pagkakataon ay naiinip naman dahil walang ginagawa. Isang dahilan na siguro ang kagustuhang maraming gawin nang sabay-sabay ngunit imposible, syempre. Eh ako naman ‘tong ambisyosa, kaya naiinis kapag walang magawa.

Ang hirap ipaintindi sa sarili na ayos lang na itahimik muna ang utak pero kasi, bakit nakakakonsensya? Nasanay na lang siguro ako, saklap.

I have so much love, care, and compassion to give. Totoo ito. Nag-uumapaw pa nga. Ngunit, totoo din naman na wala akong kapangyarihan gawin ang lahat. Kaya matagal din bago ako naging mabait sa sarili ko (hanggang ngayon, hindi iyon mai-aalis sa akin… nasa sistema ko na yata).

Pero, kahit mahirap, sinusubukan kong… kumawala sa maingay kong isip. Buhol-buhol eh. Minsan, hinahayaan ko na lang ang sarili kong huminga tsaka ko naiisip na “ito lang pala ang kailangan ko.”

Ang hirap din kasing kalabanin ang sarili. Kaso wala rin namang choice. Kailangan lumaban pero hindi naman ito magagawa kung magulo ang utak. Matagal bago ko natutunan ang kahalagahan ng pagpapahinga ng utak at katawan. Kailangan ito para makabangon muli. Kahit papaano, I needed to touch some grass, to be one with nature. Para sa sarili ko, sa mga pangarap ko, para sa pagmamahal na gusto kong ibuhos… sa pamilya, kaibigan, at kung kanino man. 

Ang damo ay berde kahit saan. Hindi ko lang nakita noon dahil sa maingay, maulap, at okupadong utak at paligid. Masaya ako, kontento… ngunit bilang ambisyosa ay nangangarap pa rin naman. Ang kailangan ko ay ako upang makita ang opurtinadad sa lahat ng bagay. 

Mahirap pa rin itatak sa utak pero ang hakbang na ito ay isa sa mga bagay na panghahawakan ko. There are so much things to look forward to because grass is green everywhere. Tahimik, payapa at kalmado. Kailangan lang natin lumingon paminsan-minsan at pagkatapos ay laban muli! Para sa pag-ibig.

inasam ko ang mga araw na katulad nito. 

mga araw na masaya gumising sa malamig na simoy ng hangin at makakaidlip muli pagkatapos lamang nito. 

mga araw na hahabulin ang alas-diyes ng umaga para maabutan ang breakfast meal ng jollibee o mcdo—can never go wrong talaga. 

mga araw na bigla na lang maiisipang linisin ang bawat sulok ng kwarto na mauuwi sa pagbabalik tanaw sa mga anik-anik na nakikita habang nagliligpit. 

mga araw na hindi nakakatamad gumawa ng mga bagay para sa sarili—gaya ng pagligo at pag-aayos. 

mga araw na ayos lang maghintay nang matagal upang mapuno ng pasahero ang UV Express. at kung sswertehin pa nga, may makakatabi ka pang kakwentuhan na lola o cute na bata! 

mga araw na kumakain ng tanghalian habang naririnig ang laugh track ng noontime show na nanggagaling mula sa tv ni nanay. 

mga araw na masarap mag-siesta at magising na may linya-linya ang braso at mukha. 

mga araw na masarap mag-merienda ng fishball, kikiam, cheesesticks, at binatog na paborito ni tatay. 

mga araw na nakadungaw lang sa labas ng terrace nang walang iniisip. 

mga araw na maaabutan na ang dapit-hapon.  mga araw na ganito. kalmado at sigurado. mabagal pero masaya ang ganito. 

salamat sa mga araw na ito, maraming rason upang asahan ang bukang-liwayway.