Ankara Sarhoşu

Vazgeçtikten sonra kafamın içinden çıkıp kendimi meşgul etmek için her yolu deneyecek kadar güçsüz bir insanım. Bunu göze almak için neler yaşadığım kendi savaşım. Bir sandalye çekip karşıma geçmişimi alayım. Sevgili geçmişim, bu kadar b*ktan olmak zorunda mıydın? Çok güzel iki arkadaş olabilirdik. Neden hala peşimi bırakmıyorsun? En sevdiğin tatlıyı ısmarlayayım, anlaşalım. Çık benden. Bu kadar zorsa rakı masasında helalleşelim. Söz, bu kez mezeleri ben hazırlarım.

Bir zamanlar muhteşem bir denizdin; şimdi beni dibe çeken bir bataklık olmayı nasıl başardın? İlk zamanlarımızı hatırla ve kendini tebrik et. Çünkü sonunda başardın. Çünkü vazgeçmek zorunda kaldım.

Herhangi bir şeyin sonsuza dek süreceğine hiçbir şekilde inancım yok. Şiirler de çiçek gibidir; solar; bir zamanlar anlamı varsa. Elbette vazgeçtikten sonra bir zamanlar anlamı olan hiçbir şeyin anlamı kalmıyor. Anlamlar da tükeniyor, insanlar gibi. Bir çiçeğe sahipsin diye fazla sularsan kurur. Bir insana sahipsin diye tüm derinliğinle yaşar ve yaşatırsan değişir. Galiba herkes bilinmeyen duyguların arayışında ve bulunca da kıymet bilemeyecek kadar değişiyor. Çok sevebilirsiniz ama karşı tarafın denizinde boğulamazsınız. Bu kendimize yaptığımız en büyük kötülük çünkü.

Ben senin kafanı yaslayıp omzuma, müzik dinlerken iyi hissettiğin insan değilim. Mutlaka senin kulaklığın sana aittir çünkü. Beni de çok dinleyeceğini düşünmüyorum zaten. Bu bir isyan değil. Kendinden başka her şeyi dinlersin elbette; ben hariç. Belki tekrar ağlar, yenilirsin ya da geçer dediklerinde geçmez. Kalabalıkta taşar taşar bana susup herkese çok konuşursun. Ağlarsın ağlarsın, kızıp yalnız kalırsın. Olur öyle arada galiba. Durma ve asla yılma. Beni yalnız bırakır mısınız demene de gerek yok biliyor musun? Çünkü ben seni çoktan yalnız bıraktım. Bunu bana kondurdun ama hiçbir zaman yakıştıramadın. Elbette biliyorum ve anılara sığınmanı istemiyorum. Çok kızınca çok bağırma. Bana yükselirken sesini beğenmediğimden galiba, senden çok uzak duruyorum ama belli etmemek için -sırf o anda bile sen üzülme diye- duygularımı ölesiye gizliyorum. Lütfen iyi ol. İyi olmanı isterim. Fotoğraflardan bile yorul ama iyi ol. İyi ol; çünkü sonsuz kere anılara sığındın; milyonlarca kez anımsadın; artık ayağa kalkıp hiçbir şey konuşmadan devam etme vakti.

Başlarda kafamda kurduğum yeniden ve daha güzel düşüncelerine son vermek istiyorum. Bir zamanlar düşümde öyle güzeldi ki her şey, kapı ağzından seni izlemek kadar... Sana ayılmak, bayılmak, çene yapmak ve süslü cümleler kurmadan sadece içimden geldiği gibi davranmak. Birlikte serserilik edilecek yaşları çoktan birbirimize sahip değilken kaybetmişizdir belki de. Galiba ben araya sıkıştırılan ve birbirimize sahip değilken; kendi hayatlarımızı yaşarken geçen zamanı sevmiyorum. Bir zamanlar öyle olmuştu; yine aynısı olabilir. Belki de birbirimizi kaybedip bir daha sonsuza dek karşılaşmadan yaşama vaktimiz gelmiştir. Eğlenceli düşünceleri ve aptalca sürüncemeleri birlikte değilken atlatmanın vakti olabilir. Elbette olabilir. Bu hakka her ikimiz de sahibiz. Birbirimize birer yabancı olmak için kaç asır geçmesi gerekir? İnsan ömründe onbeş yıl çeyrek asır diyorlar. Çeyrek asırda yabancılaşır mıyız birbirimize? Bu kez sen git, öyle deneyelim. Seni kırklı yaşlarda hayal etmeyeceğim; söz.

Vazgeçmek istemiyorum ama vazgeçersem görünmez olursun. Çünkü görmezden gelirim. Emin ol, en ufak bir iletişim hatası bile yapmam. O evreye gelene kadar çok iyiyim. Sonrasında benden öğrenebileceğin tek şey zamanında bilinmeyen kıymetin pişmanlığı. Elbette yoruldum, sadece farkında değilsin.

Hiçbir şekilde kendimi başkalarının sonunda durduğu ve çare bulduğu bir durak gibi hissetmek istemiyorum ama bir şekilde birilerinin kalbinde gazlıbez, yarabandı ya da alkol maddesiyim bence. Umarım böyle hissetmekten yorulan tek kişi değilimdir ya da son durak olarak görülen ve yeni bir otobüs gelene kadar üstüne oturulan bir durak bankı. Bu çok kötü çünkü. Ve kimse hak etmez.

Kendime şöyle inanılmaz bir itirafım var; ben bununla rezil olup ortada kalsam bile oturup birlikte halimize kahkahalar atarız.

Kusura bakma nolur; insan evini nerede görse tanır; yani sen beni gördün diye ben sana ev olmakta kolaylaşamam.

Ne geçmişini katlayıp koymuşsun cebine; ne de unutulmuş bir ben varım gözlerinde. Seninle hangi ikilemde öpüşüyorum, unutuyorum.

Sana öfkelenmek istemiyorum; bu ne senin benden sonra yaşadıklarını değiştirir ne de beni tekrar bulup evindeymiş gibi hissetmeni.

Sana en çok sadece yaş olarak büyüdüğün için üzülüyorum. Lütfen o kafayı değiştirmek için biraz çabala. Kalbin kime atıyorsa o yollar sadece onunla yürünür çünkü. Herkese aynı rolü yapabiliyor olman hiçbir şeyi değiştirmiyor. Bu basit bir kafa doldurmaca.

Kendime bir takım meselelerin tekrar tekrar anımsanması kötülüğünü yapmaktan vazgeçemiyorum. Bu önlemez durumla baş başa kalıp ağır savaşlar, onurlu zaferler ya da büyük yenilgiler vermem gerek. Ben buyum ve her zaman bu olmaktan kendim de çok sıkılıyorum. Teşekkürler.