მე

ვისთანაც საკუთარ თავს ვგავდით. 🌙

ვცდილობთ ვიყოთ საკმარისად კარგები, საკმარისად ძლიერები, საკმარისად წარმატებულები…

და ამ ყველაფერში ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანი გვავიწყდება - საკუთარი თავი.

საკუთარი თავის შეყვარება ეგოიზმი არ არის.

ეს არის მომენტი, როცა საკუთარ თავს პირველად უსმენ.

როცა აღარ ამცირებ შენს შესაძლებლობებს, აღარ იჭერ თავს წარსულ შეცდომებში და აღარ ელოდები, რომ ვიღაც მოვა და შენს ღირებულებას დაგიმტკიცებს.

შეიძლება დღეს ჯერ ისევ არ გჯერა საკუთარი ძალის.

შეიძლება გგონია, რომ ჯერ ბევრი გაკლია ბედნიერებისთვის.

მაგრამ სიმართლე ისაა, რომ ყველაფერი პატარა ნაბიჯებით იწყება

დილით ადრე გაღვიძებით, საკუთარ მიზნებზე მუშაობით, ცუდ დღეებში არგაჩერებით და იმით, რომ საკუთარ თავს პატივს სცემ მაშინაც კი, როცა ყველაფერი იდეალურად არ გამოდის.

ერთ დღეს კი უკან მოიხედავ…

და გაგიკვირდება, რამდენად შორს წახვედი.

გაგახსენდება დღეები, როცა საკუთარ თავში ეჭვი გეპარებოდა.

გაგახსენდება ღამეები, როცა გინდოდა დანებება.

მაგრამ მაინც გააგრძელე გზა.

ნელა, ჩუმად, ყოველდღიურად შენ აშენებდი იმ ადამიანს, რომელსაც ოდესღაც მხოლოდ წარმოიდგენდი.

შენ იმაზე ძლიერი ხარ, ვიდრე დღეს გგონია.

და იმაზე შორს წახვალ, ვიდრე ახლა წარმოგიდგენია.

უბრალოდ დაიწყე

ეს არ არის სიძულვილით ნათქვამი სიტყვები. არც იმედგაცრუების ყვირილია. უფრო ჰგავს ჩუმ გადაწყვეტილებას, რომელსაც საკუთარ თავთან დებ, როცა ბოლოს და ბოლოს ხვდები, რომ შენი სიმშვიდე უფრო ძვირია, ვიდრე სხვისი ყოფნის სურვილი.

ერთ დროს მჯეროდა, რომ სიყვარული ყველაფერს ამართლებს. რომ ტკივილიც საჭირო ნაწილია, რომ ლოდინიც, დაკარგვაც და მონატრებაც ერთ დიდ, ნათელ სურათს ქმნის. მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ზოგჯერ ეს სურათი უბრალოდ ბზარებით ივსება და ბოლოს მთლიანად იშლება.

ახლა მე სხვანაირი სიმშვიდე მინდა.

ისეთი, სადაც არავინ მელოდება და არც მე ველოდები ვინმეს. სადაც გულს არ სჭირდება ახსნა, რატომ სტკივა. სადაც ღამე უბრალოდ ღამეა არა ფიქრების უსასრულო ჯაჭვი.

შეიძლება ეს სიცივეა. შეიძლება გაქცევა. მაგრამ ჩემთვის ეს გადარჩენაა.

და მაინც, სადღაც ძალიან შორს, გულის ყველაზე ჩუმ კუთხეში, რაღაც პატარა ნაპერწკალი რჩება არა იმედის, არამედ მოგონების. იმის, რომ ოდესღაც შემეძლო სიყვარული.

მაგრამ…

ეს ყველაფერი გაივლის.

და ძილის წინ ბედნიერი აზრების კორიანტელში გახვეული ღამეებიც იქნება.

დღეს კარგად არ ვარ

ეს კვირა, ზოგადად,

მაგრამ არაუშავს.

სამყარო ახლა უფრო ლამაზია

არ იმიტომ, რომ რამე შეიცვალა,

არამედ იმიტომ, რომ ჩემმა გონებამ დროებით კაპიტულაცია გამოაცხადა,

და კრიტიკული აზროვნების გასაღები სადღაც ბარის დახლზე დატოვა.