Werner Mandela Leeft!

het is niet de kater die pijn doet,

Bel me niet meer,

ik ben onbereikbaar

mijn batterij is op

en ik kan niet opladen

ik heb geen bereik

en mijn nummer is afgesloten

zoek me maar

Werner Mandela stond on top of the world op een zinkend schip. Amsterdam, Eerste Helmersstraat, driehoog achter. Het was geen ijsberg die hem nekte, maar een bord hutspot. Peen, uien, aardappelen en cashewnoten.

Die zag hij niet aankomen.

Werner Mandela achtte zich onzinkbaar, maar de patrijspoorten van zijn hart stonden wagenwijd open. En het onheil naderde. 

Godverdomme

ik ben onsterfelijk

dat ben ik

onsterfelijk 

Dat smste ze mij al na een dag vakantie

mist ze me omdat ik soms zo eenzaam ben?

zo af en toe de deur niet uit durf te gaan omdat ik bang ben voor mensen?

dat ik zo onzeker ben dat ik altijd vreemdga?

dat ik me soms aftrek bij de gedachte van haar vriendinnen?

Ik mis jou ook, 

W.

Haar vader was begonnen met het bezoeken van prostituees. Daarna werden het vluchtige ontmoetingen in de kroeg, one-night-stands. Uiteindelijk bracht hij zijn vriendinnen mee naar haar moeder. Die had er vrede mee, althans zo leek het. Zo hadden haar ouders twintig jaar geleden vast niet hun leven samen ingebeeld.  

Mijn ouders zijn al ruim dertig jaar samen. Het is het derde huwelijk van mijn vader. Hij is bijna zeventig. Mijn hele puberteit hadden ze ruzie, soms wenste ik dat ze zouden scheiden. Nu hebben zij rust gevonden; ze hebben zich bij elkaar neergelegd.