doludizgin özgürlüğe!

-Peki nasıl aydınlatıyorsunuz etrafı?

+Mumlarla ve lambalarla.

-İyi de, gece çok karanlıktır.

+Evet, zaten öyle olması gerekir.

-Geceleriniz de gündüz gibi aydınlansa, fena mı olur?

+Gecem aydınlansın istemem, çünkü o zaman yıldızları göremem.

Cemal Süreya’nın kendi tabiriyle çocuk küsüşmelerinin ortağı olan Edip Cansever’le şiir yaratıyordu bu yakınlığı. ”Şimdilerde daha çok seviyorum Edip’i. En beğendiğim yanı dedikodu yapmayışıdır. Bir de, elbet, hepimizden daha fazla şiir tutkunu oluşu.” diye anlatıyordu Cemal Süreya, yazarı.

 Bir diğer dostu Turgut Uyar’ın cenazesine gittiğindeyse bir o kadar büyük bir yıkım yaşamıştır. Uyar’ın oğlu, o günü, Edip amcayı hiç unutmuyorum diye anlatır. Öyle bir dalmıştı ki onunla konuştuğumda bana ‘Ben şimdi kendi cenazemi seyrediyorum.‘ demişti.

Hep yalnızlığın, kalanların şairi olarak anılsa da onun hayat sevinci, en çok da şiire olan aşkı, tutkusu, hem edebiyat yazınına hem de hepimize kalan en büyük şey. Bazı insanlar ölse de hayata bıraktıkları izler kalır. İyi ki edebiyatımıza senin gibi özel bir ruh değmiş Edip Cansever!