Resimdeki Gözyaşları..

Her şeyden en ufak bir harekette soğuyorum artık. Hemen kestirip atıyorum. Tahammülümü bu kadar yitirmiş olmama şaşkınım.

soğuyan yemeği ısıtınca aynı tadı vermez ama ilk yaptığında nasıl da güzeldi bilirsin. bazı şeyler tam olarak böyle. daha ne diyebilirim bilmiyorum.

yani ne bileyim, sen lunaparksın ama ben artık büyümüşüm gibi.

“insanlar, onlar için ne yaptığınızı anlamazlar; ta ki, siz yapmayı bırakana kadar.”

benim arayışım benim gibi biri. hayata bakışıyla, alışkanlıklarıyla, tercihleriyle, anlayış düzeyiyle, benim sahip olduğum özelliklere en yakın özelliklere sahip olan biri. kendi içimde de bu yüzden bu kadar yalnızımdır belki. kendimi arıyorum ben bu insan çukurunda.