eskiden çok seviyordun beni. canım yansa canın yanıyordu. kabus görsem uykundan uyanıyordun benim için. üzülsem benimle üzülüyordun, sevinsem benimle seviniyordun. her derdimi dinleyip bana akıl veriyordun. biri canımı yaksa onun dünyasını yakmak için hazır bekliyordun. sonra zamanla içine gömdün o sevgiyi. benden sakındın, göstermedin. hissedemeyince korktum. korktukça uzaklaştım. ben uzaklaştıkça sen gittin ve ben sana yaklaşamadım bile.

evleniyormuşsun bugün, ödüm kopuyor bi gün o evlenirken ben bu şarkıyı dinleyeceğim diye

kalbin hep mi buz gibiydi yoksa aralık mı üşüttü seni?

bi ev var, sana ait. içinde çok yaşanmışlık, anı, kahkaha, üzüntü, korku, tutku, aşk var. o evin içinde birlikte yaşıyoruz, kendi evimi bırakıp sana gelmişim. zamanla kapıya sürüklüyorsun beni, pervazına bırakıyorsun. küçük bir kız çocuğu gibi umutlu ve hala içeri girebilecekmiş gibi heyecanla bekliyorum. o kapı bir gün öyle sert çarpılıyor ki suratıma bütün bedenimi alaşağı ediyor. şimdi sadece kapının dışında dolu gözleriyle bakan bir ben kalıyorum, evimden kovuluyorum

ateşe verdiniz sanki beni, yandım bittim de sönsün diye tükürmedin bile

boğuluyorum kelimelerinizin kan göletinde

ruhun, ruhumu yakıyor

yapamıyorum artık, özür dilerim

yoruluyorum biliyor musun, sürekli yolundaymış gibi davranmaktan

senin tarafından sevilmek nasıl hissettirir bilmiyorum

canımın yanmasına engel olamıyorum

annemin beni bir hiç olarak gördüğünü hissettiğimden beri nefes alamıyorum

“gram kalbin yok” dedi, bütün kırıklar avuçlarıma battı sesimi çıkarmadım, kabullendim.