ÇOK ARADIM AMA KENDİMDE BULDUM

Ömrümün sonuna doğru hız kesmeden ilerlerken ölümü akıldan çıkarıp hareket etmek çok zor. Ölüyoruz... Son raddeye geldiğimizde bedenimizi mezara koymayacaklar. Bizler lobotomi için sıradayız... 

Bana daha önce hiç kimsenin duymadığı bir şeyi anlatabilir misin? daha önce kimsenin düşünmediği bir şeyi... Ve daha önce kimsenin hiç düşünmediği bir şekilde...

Burada gördüğün ise zaten var olan hayatı yeniden yorumlayışımdır.            Daha fazlası değil....

Hayır merdiven altı tanrısı, çözüm için cesaret gerekir. Bırakıp gitmek, ölmeyi istemek, devam ettirememek... Asıl bunlar tam bir korkaklıktır.

Çözüm kaybetmekten korkanların aradığı bir şeydir. Bırak... Sorunlarını özgür kıl ve sorunlarınla birlikte onları var edenlerden kurtul. Bu gerçek cesarettir yakın arkadaşım.

Bütün sorunlar için temelde çözüme ulaşabilmek adına iki şart aranır. Birincisi, konuşabilmek. İkincisi, dinleyebilmektir.

Bir sorum var: Mutlu mu olmak istiyorsun?, farkında olmak mı istiyorsun?

Fedakâr olan, senin fedakâr olamadığın durumdan dolayı ölen, acı çeken insanlardır.

GAZAPİZM

peyniri tutanlar çalmak için beynimin peşinde.

Seni gerçeklerden uzak tutan en önemli nokta, gerçekliği kabul etmemen olabilir mi?, sence?

Ancak hâlâ yazdıklarımı yalnızca kendim gördüğümden, kendimi tam olarak eleştiremiyorum. Etrafta neyin yanlış/doğru olduğunu söyleyenler olmadığında, her şeyi kendine kendin söylemek zorunda kalabiliyorsun. Tüm o sesleri sen çıkartıyorsun.

İyi, ne iyiye ne kötüye iletir.

Eğer düşüncemi ifade edersem o düşüncem var olur, aksi halde hiç olmamıştır. Var olma çabam henüz bundan öteye geçememiştir.

Korkusu mu? o da Kıyamet, ama tek başına yeterli değil.

Ve onca yanlışa kimsenin aldırış etmemesinin arkasında yatan neden, aslında en az kendilerinin de o yanlışta payları olmasıdır. Ya da en azından olduğunu düşünmeleridir.