Ve adam artık ölmüştü, kadının kalbinde.

Kırıldım , döküldüm , ne kadar ölünmesi gerekiyorsa o kadar öldüm . Bilmesen de failimsin . Çünkü sen , beni en son aşık görensin ...

Yazık oldu yarınlara Artık ne mağlup ne de galibiz biz birbirimizin idam fermanını imzalayıp ipimizi çekmişiz ruhumuzu karanlığa teslim etmişiz...

Sen yoksun inan, bir tek sen lazımken.

Pardon bayım size daha önce aşık olmuş olabilir miyim acaba?

Öyle güzel gülmeyin bayım, kalbime dokunuyorsunuz.

Omuzlarından öpeceksin kadınını, taşıdığı yükü hafifleteceksin.

Çünkü seni kıskanmak için illa sevgilim olmana gerek yok.

“Şimdi çıksam sokağa seni bulamam bile, o kadar uzaksın…”

“Öldüğüm gün bile gelsen, bütün bu bekleyişlerimi ve öldüğümü unutup çocuklar gibi sevineceğim. Kalkıp sarılacağım ellerine, uzun uzun ağlayacağım.”

Bir kadına ne verirseniz verin, onu daha da büyük hale getirir. Ona sperm verirseniz, size bir çocuk verir. Ona bir ev verirseniz, size bir yuva verir. Ona sebze verirseniz, size yemek verir. Ona bir gülücük verirseniz, size kalbini verir. Ona bir şarkı söyleyin, size konser verir. Kendisine verileni çarpıp çoğaltarak geri verir.  Bu yüzden ona çamur atarsanız, karşılığında bir bataklıkta boğulmaya hazır olun…

İnsanlar bizi neden hep duygusuz sanar ki ? Duygularımızı gösteriş yapmayıp içimize attığımız için mi ?