Ben bir mezar taşına baba diyemem, lütfen gitme, biraz daha kal yanımda.

Savaşacak gücüm var sanıyordum, meğer her şeyin altında kalmışım da haberim yokmuş.

O piti piti, karamela sepeti, benim gözler kapanıyor, bastı beni bir rehavetin lezzeti.

Zaten ağlamak için illa göz yaşı akmasına gerek yok, insan en çok gülerken ağlayan bir canlıdır.

Kırıldım amma kimseye söylemedim.

Gün bir babanın evinden çıkmasıyla evine dönmesi arasında geçen zamandır. Ve bir gün eve dönmez baba. Gün dönmez. Dünyanın çevresinde başı eğik dolaşan o yorgun yıldız söner. Komşular eve dönmeyen babayı evden çıkarırlar omuzlar üstünde.

Artık dеğilim eski ben, gözlerimin içi gülerdi eskiden.

Babalar bunu hep yapar. Bir gün ansızın ölürler ve siz elinizdeki hatıralarla idare etmek zorunda kalırsınız. Neyse.

Gücüm yok mutlu olmaya, bende hiç heves kalmadı.

Her şey anlamsız geldi birden. Bir ben kaldım odamda bir dert.

Neden bir kere sormadın, giden bir defa olmadım.

Yarayı bilene sor, acısı bilene zor.

Gökyüzünden haberler yolladım sana, seni çok özledim baba.

Vazgeçtim ben benden, vazgeç sen de benden.

Görmediğin duymadığın çok şey var ki söyleyemediğim

Bir zamanlar uçup kaçardık da, kanadım kırıldı düşmemi izledin.