TUZLU LIMON!

أيمن مالكي  

Kimdi o kedi, zamanın  eşyayı örseleyen korkusunda  eğerek kuşları yemlerine,  bana ve suçlarıma dolanan?  Gök kaçınca üzerimizden ve  yıldız dengi çözüldüğünde  neydi yaklaşan  yanan yatağından aslanlar geçirmiş  ve gömütünün kapağı hep açık olana?  Yedi tül ardında yazgı uşağı,  görüldüğünde tek boyutlu düzlüktür o  ve bağlanmıştır körler  örümcek salyası kablolarla birbirine  sevişirken,  iskeletin sevincini aklın yangınına  döndüren, fil kuyruğu gerdanlıklarla.  Yine de, zaman kedisi  pençesi ensemde, üzünç kemiğimden  çekerken beni kendi göğüne,  bir kahkaha bölüyor dokusunu  düşler marketinin,  uyanıyorum küstah sözcüklerle:  Ey, iki adımlık yerküre  senin bütün arka bahçelerini  gördüm ben!