tokwa & togue

Doon sa huling post ko, I was still in a bad place, very bad place. Pero kahit na ganun, nasa good place na ako mentally at grabeng lakas ang kailangan para maging okay ka sa isip kahit physically hindi. Lakas na hindi ko akalain na kaya ko. Dati nagtataka ako paano nagagawa ng ibang tao na maging masaya at malakas kahit na ang daming hamon ng buhay ang dumadating, nakangiti pa rin, samantalang ako onting kibot lang ayaw ko na. Ganun pala talaga ang buhay, walang katapusang problema pero nasa sayo talaga kung paano mo siya dadalhin.

Sobrang toxic pala ng pamilya ng mama ko, makes sense bakit nagkaganun si mama. Kasi magulang din naman ako, nakakaawa lang kasi sa pamilya niya pala mahalaga ka lang pag nagbibigay ka ng pera pero pag wala kang pera laging badtrip sayo. Kaya naman yung isa nagkakanda kuba na kakatrabaho at kakapadala para lang hindi mawala yung halaga niya. Sobrang lungkot lang din talaga bilang anak ng ganung sitwasyon, mga bagay na ayaw kong maranasan ng anak ko. Alam mo yung magagalit ka sana sa behavior nila, pero pag inisip mo yung totoo nakakaawa talaga. Imbis na labanan at ayusin, I choose peace. I choose to separate myself from this kind of behavior.

Kung bata ako, no choice but to tolerate. Pero ngayong nagtatrabaho ako, hindi kailangang pagtiisan yung mga ganitong bagay lalo na pag inisip ko yung welfare ng baby ko.

Dahil sa existing conflict dito sa nilipatan namin, nagbabadya na naman kaming bumalik sa dati naming tinitirahan. Kung iisipin napakarami ng nagastos na pera para lumipat dito, kung saan para dun sa mga dating nakakabasa ng mga post ko, is something na problema ko ever since. Pero in-assess naman namin magpartner yung sitwasyon, kahit na mahirap yung dinanas namin dun, mas mahirap yung dinadanas namin dito. Wala kaming support system, sobrang iba ng mindset at approach nila dito kabaligtaran ng personality ng lugar ng pinanggalingan naman. Siyempre kami ang dayo, kami ang mag-aadjust which is pwede naman pero hindi na kami nagpapakatotoo sa sarili namin pag ganun. Yung character nila yung tipo ng tao na hindi namin gusto na siyempre makikita mo lang pag matagal mo na kasama sa bahay.

Here's to better days. Sa ngayon sobrang hirap pa, kinakapos pa din, still living paycheck to paycheck, still getting anxiety kung paano papaabutin ang supplies hanggang next cut-off. Parang pangatlong cut off ko na na ganito pa din, pero kahit ganon I'm still giving my self some slack kasi kinakaya ko. Relatively positive na ako compared dun sa mga nakakakita ng post ko nung 2023. Looking back ang laking factor siguro nung emotions ko nun na bagong panganak ako, parang masasabi ko na kahit ang dami dami ko ng pinagdaanan isa yun sa masasabi ko na sobrang dark na phase ng buhay ko. Gigising akong ang bigat, sa gabi hindi ako basta makatulog sa sobrang pag-iisip.

Iniisip ko minsan, ganon ba talaga pag road to adulting ka na? Marami kang pagdadaanan na ika nga eh pampatibay ng loob? Na hindi naman nga talaga lahat kaya so in a sense para siyang matira matibay? Nakakapagod na rin lumaban, ang cliche siguro pakinggan pero buti na lang may anak ako, may taong sa ngayon ako best person sa paningin niya, at kung dumating man yung araw na makita niya na normal na tao lang din naman talaga ako, malalaman niya na kahit ganon ginawa ko yung best ko.

Shookt malala talaga guys kasi I wanted to grow old childless. Super into DINK or SINK sana. But life happens, and people make mistakes.

SOBRANG HIRAP MEN. Bakit ba gusto ko ng SINK? kasi alam ko mahirap DUH bakit ko gusto pahirapan sarili ko. Pero gaya din nung nakikita kong experience ng iba na nandun na sila sa abortion clinic hindi nila naituloy (not that I have an intention ha!!! don't misinterpret haha), I understand the feeling. Nung moment na nalaman ko na positive ang aking pregnancy, hindi sumagi sakin na i-terminate. On the otherhand I was so scared na materminate kasi baka sisihin ko sarili ko. Maraming realizations, tipong here I thought I wanted a childless life, na kaya ayaw ko mag anak kasi ayaw ko mahirapan. pero sa totoo lang narealize ko,

ayaw ko mag-anak kasi baka hindi ko maibigay yung lahat ng pwedeng mabigay (not to the point of spoiling) but more of I want the child to have a REALLY REALLY good life. Walang trauma whatsoever hanggat maari, and I feel like I'm not qualified to do so.

But here I am. Here I am working my ass off to give her everything she needs, kahit pa nakagapos na ako sa work station ko, and pag may free time ako kanya na lahat. Gora lang. Wala lang just want to say it. Kahit walang gustong makinig.

Marami na akong bahay na natirahan, siguro pangatlong family?? na to na nasamahan ko. Dun sa dad ko, sa partner ko, then now ito sa mom side ko. Hirap talaga pag hindi "yours". Hindi pwedeng hindi mag aadjust kasi iba iba kayo ng ugali eh. May mga sitwasyon na reasonable sayo yung naging attitude mo towards something pero sa kanila hindi acceptable. Katulad niyan may anak ako, may times na maingay talaga or magkakairingan kami ng partner ko pero hindi naman maiiwasan kasi nga may bata kami na nagmemeltdown. Tao lang rin naman kami na minsan overstimulated na rin kaya nagkakasagutan, for them stress na kasi ayaw nila ng may naririnig na nag aaway. Pero super gets ko rin naman sila kasi pagod na sa trabaho tapos maingay pa yung uuwian mo. Mahirap lang kasi I grew up na parang lahat na lang kasalanan ko, kaya hindi ko maiwasan na mafeel na nasira ko yung lifestyle nila nung dumating kami dito (for unsolicited comments, amin po yung house sila yung technically nakikitira) pero sila yung nauna dito soooo siyempre sila na yung nakapag set ng pinaka environment/ culture dito.

Dami kong napapanood and nalalaman na isa daw sa causes ng mga autoimmune disease or mga sakit sakit is stress talaga or suppressed anger. Naisip ko tuloy nung teenager ako tsaka early 20s kaya siguro hindi ako nagkakasakit that much kasi madalas kong ilabas yung emotions ko. Nagwawala ako pag galit ako, I tend to say my anger and stress whether pakwento pa yan or pa rant. But these days na magulang na ako nakakapagod na kasi, sinasarili ko na lang pero ito pala yung effect. I FEEL SO STRESSED. Tipong umpisa pa lang yung araw parang aggitated na ako? Na hindi naman ako inaano parang bwisit ako? Parang ang bilis bilis ko matrigger? And me being me, I tend to analyze the emotions, where is this coming from? Pero tama rin yung isa kong napanood na, kaka make sense ko out of it all hindi ko na finefeel yung emotions. Here I am feeling it but sobrang nakakaunproductive?? Natutulala lang ako sa mga happenings sa buhay ko. Overused na yung virutal check in with friends, alam ko naman pare parehas kaming may problema. Andito na ako sa point na nagconsult na ako sa chatgpt, this is because gusto ko ng unbiased at objective na sagot. So far lahat ng inquiries ko ay nasagot naman in a clear way.

But you shouldn't let it weigh you down.