Letters to far away nights...

Her geçen gün daha fazla çalışıyorum.

Planlarım hazır, adımlarım hızlı olacak.

Kimseye planlardan bahsetmek yok.

İki kural var.

Birincisi planlı çalış kimseye söyleme.

İkincisi birinci kuralı unutma!

Şu an yatağımda sabaha karşı bunu not düşüyorum.

Bazı isteklerinizin doğruluğundan emin olmak için kendinize zaman verin.

Beni Ona Götürün Kuşlar

Bir martı olup uçmak istiyorum. Jonathan kadar istekliyim. Kendi yolumu çizeceğimden de çok eminim. Yine karışık rüzgarlar be sevgili günlük. Yok ki hayatımızda hafif bir meltem, hep karayel.

Bazen düşünüyorum. Ebabil olsam da aşsam kıtaları, Yaklaşsam kokuna. Serçe olsam, Pencerende donsam Ankara ayazında.

Lir kuşu olsam, Seslensem uzaklardan Adı aşk, adı mutluluk... Ta uzaklardan duyurabilsem sesimi, Ses yetmez! Görebilsem gözlerini.

Papağan olsam mesela, Her geçen gün seni ansam. Geçen her dakika, her an, Kalbim sen diye atsa, Dudaklarım adını durmadan tekrarlasa.

Bir kuğu gibi derin koylarda Her gün batımında, Yanaklarımdan süzülen damlada, Ama kuğu ıslanmaz ki? Nasıl boğulsun göz yaşlarında.

Güvercin olsam, Pusulanın iğnesiyle mevsim mevsim uçsam sıcak rüzgarlara. Her baharda seni görmek umuduyla çırpsam kanatlarımı, Omuzlarımda göğüslesem de tüm bir kışı, Ya bu canın ömrü birkaç baharlıksa?

Ulu kartal olup yükselmek de var ya, Göğün ta en ucuna... Çok uzaklardan adım adım takip etmek seni, Sana yaklaşamazdım belki, Her zamanki gibi.

Yıllar sonra aklıma geldi

Gittiğim bir Yeni Türkü konseri!

Nasıl tatlı bir havaydı,

Nasıl baldı dudakların.

Vişnelikte bir akşam,

Kalbimi bıraktım yağmurun ellerine…

İstersen hiç başlamasın diyordu Derya,

Geç kaldıktan sonra arama boşa.

Sonra bir ses oldu, sus oldu, sen oldu,

Dalından kopan bir vişne oldu,

Dönmek ihtimali yoksa da sıla oldu,

Tüm bunlar yine bir mayıs akşamı oldu.

Karmaşanın ortasına düştüm

Sensizlik mi aradığım sessizlik mi?

Ankara’nın bazı yolları var ağaçlarla bezenmiş,

Ne zaman yürüsem aklımı çeler.

Geçenlerde bir ritüelimizi yaptım ama yalnız,

Yağmur kokusunu içime çektim ve parklarda dolaştım.

Düşündüm düşündüm durdum,

Ne yapacağımı bilemedim.

Seni pek ihmal ettim, farkındayım…

Hayat nasıl sürükledi bir bilsen

Aşağıdan yukarı, yukarıdan aşağı

Savrulup durdum.

Yine bizim mevsimimiz geldi

En güzel mayıs Ankara…

Kulaklıklarıma eşlik eden kuşlar

Uçun uzaklara, uçun…

Benden selam götürün…

Sana sarılmayı nasıl özledim bir bilsen,

Bir anda karşımda beliriversen,

Gözlerimi gözlerine diksem,

Dakikalarca sarılıp kokunu içime çeksem.

Sonra yavaş yavaş yoluma koyulsam,

Çünkü bunun adı sadece özlem,

Kalanı mucize.

Kafka

Umut doğdu içime! Hey sen! Ne bakar durursun bu tarafa? Tanıyorsan gel sokul koynuma, Değilse var git yoluna.

Kalbim ele geçirdi beynimin anahtarını! Bulduğu her kilidi açıyorsa kime ne. Varsa söyleyeceğin birkaç kelime, Buyur söyle, yoksa gölge etme.

Ne olmuş zafer çığlıkları cezbetmişse! Sen değil miydin deliren ışıkların altında. Bana mıydı tüm günahın, Yoksa başkasına mıydı aşkın?

Kandırdın mı beni? Bense hep dinledim çocuk gibi seni, Aklım dursa kalbim, kalbim dursa aklım vardı, Hepsi gözlerimden bir sel olup aktı.

Ellerim sana dokunmayı unuttu. Gözlerim sana bakmayı unuttu. Dilim dudaklarının tadını unuttu. Kalbim senin için atmayı unuttu.

Sen unuttun, Ben unuttum, Biri öldü, Biri yaşadı.

Olanları kimse hatırlamadı, Aşıkların bazıları yazdı, Her şey bir defterde kaldı, Nerede kim bilir o kara kaplı.

Doğmayan güneşin sabahında, Simsiyah karanlığın soğuğunda, Gelmeyen senin yokluğunda, Ne arayıp duruyorum.

Bitmeyen telaşların tam ortasında, Kahverengi gözlerin deryasında, Camdan bir kalbin vücudunda, Ne arayıp duruyorum?

Bir önceki bir sonrakini çağırıyor, Sessiz ve derin. Odamın duvarları rutubet kokusu, Tatsız ve keskin.

Kader çizgileri yine birbirine girmiş, Aşağı ve yukarı. Yine pencerede bekliyorum seni, Rüzgarı ve ayazı.

Davullar vuruyor ayak seslerimi, Hissiz ve acz. Tutturmuşum bir ezgi yürüyorum, Lodos ve poyraz.

Rüyalar görüyorum, çöllerdeyim, Aç ve susuz. Gözlerin gibi bir vaha düşlüyorum, Issız ve sensiz.

Deniz kokusu burnumda tütüyor, Tuzlu ve ıslak. Tenim ürperip duruyor, Soğuk ve parlak.

Bilmediğim bir his var içimde hayrolsun, Garip ve huzurlu. Rotamı çevirdim dünyanın diğer ucuna, Yalnız ve mutlu.

Bugün yine başladım yazmaya

Dünyanın güney ucundan kuzey ucuna

Hey sen!

Bilirsin kendini,

şiirlerimin efendisi!

Ne olmuş bir hata yaptımsa,

Ben de böyleyim işte

Aç kollarını bekle beni

Bir şarkıda bitirme

Seninle hayallerimi.

Kabul ediyorum artık

Sana hislerimi

Bilsen hala kâr eder mi?

Değil ki ömrümüzün son demi,

Geçti sadece onda biri.

Melih

Kendime iyi bakmayacağım işte.

Sangria açtım, aç karnına içiyorum bu gece.

Timur çalıyor ben söylüyorum

Göz yaşlarım dökülüyor inci inci

Sonbahar yaprakları gibi,

Ben de hep sonbahar,

Aylardan hala eylül

Günler sensiz.

Saatlerin anlamı kalmadı akıp gidiyor an be an,

Dakikaların sebebi hiç duymadığın şarkılarım

Saniyeler dünyama gelip gitmelerin