παράξενα παραμύθια

gx jupitter larsen

#mailartexhibition

o λιβανέζος τρομπετίστας mazen kerbaj ανήκει στην κατηγορία των πιο αγαπημένων μου καλλιτεχνών. παρακολουθώ τη δουλειά του ανελιπώς τα τελευταία 10-15 χρόνια απ όταν ξεκίναγε σόλο ή με το γκρούπ των majwa ή τη λιβανέζικη al maslakh και τις διάφορες κυκλοφορίες της και όχι μόνο. ξεπεταγμένος κι αυτός απο την τότε τάση του reductionism άρχισε να αναπτύσσει μια τρομερή γλώσσα είτε μέσα απο τα σόλο του ή απο συνεργασίες. απο τις οποίες κάποιες ανήκουν στους πιο αγαπημένους μου δίσκους όπως το ανεπανάληπτο ‘abu tarek’ με τον frank hautzinger, το πρόσφατο ariha brass quartet και διάφορα άλλα.

το walls will fall : 49 trumpets of jericho, ξεκινάει με την ιδέα του ιησού του ναυή και τα τείχη της ιεριχούς που έπεσαν απο τις τρομπέτες που έπαιξαν κατά την καταστροφή τους. χωρίζοντας 7 γκρούπ απο 7 τρομπετίστες στήνει μια σύνθεση που δείχνει τη μαεστρία του όχι μόνο στον αυτοσχεδιασμό αλλά και στη σύνθεση περιπετειώδους (μην πώ καλύτερα δύσκολης) μουσικής. απο την πρώτη στιγμή που άκουσα το έργο (και δεν έχω βαρεθεί να το ακούω δηλαδή) αρχίζει να σε ρουφάει με την υφή και τον τρόπο που ε(ξε)λίσσεται δημιουργώντας μια συναρπαστική ηχητική αφήγηση. με διάφορα μηνύματα κι όχι μόνο ευελπιστώντας ότι όπως σωστά σημειώνει η μουσική μπορεί να γκρεμίσει τείχη ιδίως σε αυτές τις περίεργα σκοτεινά εποχές που ζούμε... απο τα καλύτερα του 2018 κατ εμέ

το atelier nautilus έκλεισε αισίως 40 χρόνια ζωής το 2018 και ήδη σχεδόν απο το τέλος της προηγούμενης χρονιάς είχε προνοήσει να εκδώσει αυτή την ανεπανάληπτη συλλογή που λειτουργεί και ως ηχητικό ντοκουμέντο της ιστορίας του.

Συνθέσεις και κομμάτια χωρισμένα σε τρείς κατηγορίες, memoires, poesie sonore & compositions περιλαμβάνει ηχογραφήσεις τοπίου που έγιναν κατά τη διάρκεια διαφόρων δράσεων του στην διάρκεια των χρόνων ζωής τους, κομμάτια ηχητικής ποίησης και συνθέσεις απο τους διάφορους καλλιτέχνες που αποτελούν τα μέλη του.

είναι απο εκείνες τις συλλογές που απο τη στιγμή που ξεκινάς να τις ακούς δε χορταίνεις την ακρόαση και θες να τις ακούς συνεχώς τόσο για τη δομή της όσο και για την ευρύτητα και δυναμικότητα του ήχου των κομματιών της.

να τους ευχηθούμε να τα χιλιάσουν και να συνεχίσουν να εκδίδουν τέτοιες συλλογάρες!

https://www.facebook.com/AtelierCreationSonoreNautilus/photos/a.422501797819440/1556146627788279/?type=1&theater

μας χωρίζουν μόνο 5 χρόνια απο το frame που κυκλοφόρησε το 2012 στην pogus και ήταν μια συμπαθητική δουλειά του enzo minarelli αλλά θα έλεγα ως εκεί. ωραία αλλά όχι αυτό που θα λέγαμε ότι μας έδωσε κάτι παραπάνω. σίγουρα ήταν μια δουλειά που σε παλιότερους απλά έδινε το στίγμα της δουλειάς του αυτή την εποχή. σίγουρα μένουν αρκετά κενά να καλυφθούν ακόμα απο παρελθούσες δουλειές αν και κάποιες μπορούν να βρεθούν άνετα στο ubu.com

η δουλειά μερικών ανθρώπων μοιάζει με σαν το κρασί που ωριμάζει με το χρόνο και γίνεται όχι ξύδι αλλά όλο και καλύτερο.

θα μπορούσα να αναφέρω διάφορα παραδείγματα που εμπίπτουν εύλογα και στις δύο κατηγορίες αλλά μιλώντας για τον tom hamilton ο χρόνος έχει δείξει την ωριμότητα στο έργο του.

απο τους λίγους εκείνους ανθρώπους που ξέρουν πραγματικά να στήνουν περιβάλλοντα με ηλεκτρονικά είτε χρησιμοποιώντας τα αυτούσια όπως στο δεύτερο σχεδόν μισάωρο μέρος του έργου ή σε συνοδεία με άλλα εγχορδα ή πενυστά όπως γίνεται στο πρώτο.

περίεργο παιχνίδι μεταξύ ήχων, σύγχρονης, ηλεκτροακουστικής αλλά ωραίο και το αποτέλεσμα τους

η δουλειά μερικών ανθρώπων όσο περνάει ο καιρός εξελίσσεται και ωριμάζει. μαζί με το χρόνο ωριμάζουν και οι ιδέες και οι κατευθύνσεις του.

αυτό σκεφτόμουν καθώς ξετυλίγονταν στο δωμάτιο μου οι ήχοι απο το πρόσφατο cd του kiko c esseiva στην 1000+1 tilt.

στο le temps de moteurs βρίσκουμε 3 συνθέσεις που πάνε ένα βήμα πιο πέρα αυτή την ηλεκτροακουστική / musique concrete αφήγηση του kiko που ξεκίνησε να καταγράφεται ηχητικά πριν απο μια 15ετία περίπου. ένα αφήγημα οι διακυμάνσεις του οποίου δε σταματάνε να το κάνουν ενδιαφέρον απο την αρχή ως το τέλος. ίσως όχι τόσο περιπετειδώδες όσο άλλα αλλά μεστό και ώριμο όπως ταιριάζει στο ύφος που έχει στηθεί. απίθανο!

στρυφνό. τουλάχιστο η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα απο την ακρόαση του πρόσφατου dr του jerome noetinger ήταν αυτή. όχι κακό, πολύ ωραίο αλλά όπως προανέφερα στριφνό. δεν είναι εύκολη μουσική και αυτή είναι η γλύκα της. μπορεί σε κάποιον να φανεί απλοϊκό στο στήσιμο και το παιχνίδι που κάνει το ηχητικό ίσως να τον γυρίσει λίγο στα 90ς αλλά προσέχοντας τους ήχους που το στήνουν παρατηρείς ότι όχι μόνο ξέρει να χειρίζεται το revox b77 που είναι το ‘όπλο’ του αλλά και να παίζει με ήχους του σήμερα ασχέτως αν μπορεί  να σου φαίνονται του χθες. αυτό είνια και η μαγεία της ηλεκτροακουστικής άλλωστε. θέλει το λιγότερο 2-3 ακροάσεις να μπείς τελείως στο πνεύμα του και να καταλάβεις ότι είναι έανς ωραίος δίσκος.