belinden aşağısı kesilmiş bir insan gördüm geçenlerde. unutamadım,düşünüp duruyorum sürekli. yemeklik soğan doğrarken,çamaşırları katlarken,grup teori çalışırken.. sürekli onu düşünüyorum. sonunda aynada gözlerimin içine bakıp dedim ki:

"insan canı yandığı için ölmez Zeynep"

saklandığı yerde bulunmayı bekleyen ısrarlı bir çocuk gibi hissediyorum kendimi. halbuki "oyun bitti" diye bağırıyorlar aldırmıyorum,inanmıyorum. tamam sessiz ve hareketsizdim ama sobelenmek için saklandım başından beri. bence herkes sobelenmek için saklanır zaten.

bir gün arkadaşımla birbirimize en sevdiğimiz cipsi sorduktan sonra ikimizin de sevdiğini almayıp başka bir cips ile banka oturmuştuk. sonra demiştik ki

"biri seni sevmiyorsa ne yapabilirsin ki? seni sevmeyen birine ne kızabilirsin, ne kırılabilirsin. hele de sevgi dediğimiz şeyin aslında onda da var olduğunu başkalarına verirken görmüşsen. elinden hiçbir şey gelmez. bir insanın sevgisine, başka hiçbir kimsede ve hiçbir yerde bulmanın imkanı olmayan, yiyemeyeceğin,giyemeyeceğin,para etmeyen, bulut gibi, eline bile alamayacağın sadece bir duygudan ibaret sevgisine, muhtaç hissetmek çok acınası ve çok can yakıcı değil mi?"

ne zaman konuştuk acaba bunu hatırlamıyorum. ama o gün namazdayken Fatıma'nın pac-man'li çoraplarını hatırlıyorum. namaz ve pac-man'li çoraplar arasında mükemmel bir ilişki var bence. günaha çağıran şeyleri hayaletler, Fatıma'yı pac-man olarak düşünürsek "bugün de game over olmadım çok şükür!" demiş miydi acaba?

her neyse bugün yılın son günü. başımı yastığa koydum aslında uyumak içindi. ama geldi işte aklıma şimdi nereden geldiyse. keşke o gün o bankta şey de deseydim:

"insan canı yandığı için ölmez Fatıma."