the overthinker's hub

Εν όψει της επιστροφής της αγαπημένης σειράς που σημάδεψε τη δική μου,τουλάχιστον, παιδική ηλικία με τρόπο ανεξίτηλο, κρίνω απαραίτητο να μιλήσω επιτέλους για τον εικονικό  ρόλο της Χαράς Χάσκα.

Έτος 2003 και κάπου ,σε ένα σαλόνι, ένα μικρό κοριτσάκι έχει στηθεί μπροστά στην τηλεόραση, έτοιμη να δει την καινούργια σειρά των ανθρώπων πίσω από το "Κωνσταντίνου και Ελένης", το οποίο ήδη παρακολουθεί μανιωδώς κάθε μεσημέρι, αφού γυρνάει απ' το σχολείο.

Κάθε εβδομάδα και νέο επεισόδιο, και με κάθε επεισόδιο ένα ακόμα κορίτσι μαγεύεται απ' την πρωταγωνίστρια. Και ξαφνικά μια ολόκληρη γενιά αρχίζει να πιστεύει ότι "μια γυναίκα μπορεί".

2006 και η σειρά τελειώνει...

..Ή μήπως όχι;

12 ολόκληρα χρόνια η σειρά προβάλλεται ασταμάτητα κάθε μεσημέρι (αργότερα και τα ξημερώματα με υπότιτλους) και η Χαρά μπαίνει σε όλα πλέον τα ελληνικά σπίτια.

Τι είναι αυτό όμως που διαφοροποιεί τη Χαρά από όλες τις καπάτσες που έκαναν κατά καιρούς την εμφάνισή τους στην ελληνική τηλεόραση;

Η απάντηση κρύβεται στο ίδιο της το όνομα...

Η Χαρά είναι μια γυναίκα που δεν είχε μια εύκολη ζωή. Έχασε τους γονείς της νωρίς, υπήρξε άτυχη στον έρωτα  και αναγκάστηκε να αναθρέψει ένα παιδί ολομόναχη σε μια κοινωνία που δεν έδειξε καμία συμπόνοια σε μια γυναίκα που αγωνίζεται για να διεκδικήσει ακόμα και τον αέρα που αναπνέει. 

Ωστόσο δεν έχασε ποτέ το κέφι της και το δυναμικό ταπεραμέντο της. Όσες αντιξοότητες κι αν συνάντησε πάντα μάζευε τα κομμάτια της και κοίταζε μπροστά, ελπίζοντας ενάντια σε κάθε ελπίδα ότι τα πράγματα θα φτιάξουν.  

Ο πληθυσμός του Κολοκοτρωνιτσίου, όμως, και κατ' επέκταση οι θεατές της σειράς δεν αγάπησαν τη Χαρά μόνο για το κέφι και για την αισιοδοξία της αλλά και για το απαράμιλλο θάρρος και την ουσιαστική και ανιδιοτελή καλοσύνη της. 

Ύψωσε το ανάστημα της απέναντι σε όλους, δεν αρνήθηκε ποτέ την πραγματική της ταυτότητα και δεν ενέδωσε στο μποικοτάζ και τις προσβολές ολόκληρου του χωριού .Παράλληλα δεν δίστασε ποτέ να βοηθήσει αυτούς που τη χρειάστηκαν (βλ. Τρελαντώνης, Σταυρούλα, Γωγώ, Τασία,Πηνελόπη ακόμα και Ματούλα) και από τους καναπέδες της έχει περάσει το μισό χωριό . 

Νιώθει πάντα με ένταση, αγαπαέι σε βάθος, προστατεύει τους δικούς της ανθρώπους, λέει αυτό που σκέφτεται, χαμογελάει πλατιά και έχει το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.

Η Χαρά Χάσκα είναι η χαρά της ζωής και αποτελεί πρότυπο για κάθε γυναίκα, αποδεικνύοντας ότι με τη σωστή ισορροπία θάρρους, θράσους, καλοσύνης και αισιοδοξίας κάθε γυναίκα μπορεί...

Χρόνια Πολλά, μαμά.

Ήταν η γιορτή σου σήμερα αλλά δεν σου ευχήθηκα.

Όλη μέρα έλειπες, δούλευες ασταμάτητα για να τα έχουμε όλα εμείς. Όταν γύρισες πάλι δεν μιλήσαμε... δεν μας άφησαν τα τηλέφωνα που βάραγαν... δεν μας άφησαν τα νεύρα που σου είχα.

Οπότε η γιορτή σου πέρασε και δεν σου είπα “χρόνια πολλά”. Τώρα είναι  περασμένες 12 κι η Τάνια Τσανακλίδου μου θυμίζει ότι δεν θα είσαι έδω για πάντα.

Κάτι η μελαγχολία των γιορτών...κάτι τα Χριστούγεννα κοντά στη γιαγιά και τον παππού... και η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, η δεύτερη δεκαετία της ζωής μου, με βρίσκει να συνειδητοποιώ ,για πρώτη ίσως φορά , τη θνησιμότητα μας.

Εγώ είμαι είκοσι.

Εσύ είσαι πενήντα.

Η γιαγιά είναι εβδομήντα.

Ο παππούς είναι ογδόντα.

Ήταν 3 το ξημέρωμα, λίγες μέρες πριν την πρωτοχρονιά, όταν το ανακάλυψα αυτο. Όλοι κοιμόντουσαν...όλοι εκτός από μενα... όπως πάντα .

Κι εκεί καθόμουν μόνη μου μες το σκοτάδι, τα δάκρυα μου δεν προλάβαιναν να στεγνώσουν κι αμέσως έτρεχαν καινούργια. Οι σκέψεις, οι εικόνες πέρναγαν απ’ το μυαλό μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα κι εγώ δεν ήξερα τι να κάνω.

Σκέφτομαι όλες τις φορές που ευχήθηκα να ήμουν μεγάλη, όταν ήμουν ακόμη παιδί. Δεν συνειδητοποίησα τότε, δεν μου πέρασε ποτέ απ το μυαλό ,ότι δεν θα μεγάλωνα μόνο εγώ...

“Μακάρι να πάμε όλοι με τη σειρά” λες πάντα “αυτό είναι το φυσιολογικό”.

Δεν μιλάμε όμως για το τι συμβαίνει ενδιάμεσα.

Δεν μιλάμε για τον πόνο.

Δεν μιλάμε για το πένθος.

Δεν μιλάμε για την απώλεια.

Δεν μιλάμε για την αλλαγή.

Πόσα θα αλλάξουν; Πώς θα αλλάξουν; Πώς θα μάθουμε να ζούμε με τις αλλαγές; Θα γίνουν ποτέ τα πράγματα όπως παλιά;

Πονάω, μαμά

Φοβάμαι, μαμά

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ είναι μια συνηθισμένη κοπέλα. 

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ έρχεται από μια συνηθισμένη οικογένεια. Πολύτεκνη. Με γονείς δημόσιους υπαλλήλους που την αγαπούν και τη νοιάζονται.

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ είναι από την επαρχία. Από μια από τις ωραιότερες περιοχές της Ελλάδας. Συγκεκριμένα από τη Μακεδονία, κάτι για το οποίο είναι ιδιαίτερα περήφανη.  

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ ταράζεται όταν κάποιος λέει τη λέξη “μακεδονικό”. Είναι ευαίσθητο θέμα για εκείνη, λέει. Θα έπρεπε να είναι για όλους μας, λέει. Κι εγώ δαγκώνω τα χείλια μου.

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ μισεί την Αθήνα. Είναι πολύ μεγάλη. Είναι πολύ βρώμικη. Είναι πολύ επικίνδυνη. Είναι πολύ μακριά. Τετρακόσια ογδόντα πέντε χιλιόμετρα μακριά. Η βρώμικη, απρόσωπη Αθήνα δεν πιάνει μία μπροστά στη Σαλονίκη της, λέει. Κι εγώ σαστίζω στη χρήση της κτητικής αντωνυμίας. Αλλά πάλι δεν μιλάω. Αποφασίζω να κάνω μια βόλτα στην Πλάκα, να περπατήσω τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και να πάρω δύο μπύρες να τις πιω στα βραχάκια. 

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ είναι πρακτική. Κάθε εξάμηνο προσέχει να οργανώσει τα μαθήματα που θα επιλέξει έτσι ώστε να μπορεί να λείπει όσο γίνεται περισσότερο. Φροντίζει πάντα να κλείσει θέση στο πρώτο ΚΤΕΛ. Κάποιες φορές καταφεύγει στο αεροπλάνο. Φεύγει αμέσως μόλις δώσει το τελευταίο μάθημα και έρχεται ώρες πριν την πρώτη διάλεξη.

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ δεν έχει χόμπι. Δεν αθλείται -αλλά ποια είμαι εγώ να την κρίνω γι αυτό. Δεν παίζει κάποιο μουσικό όργανο. Δεν χορεύει. Δεν διαβάζει βιβλία. Δεν της αρέσει το θέατρο ή το σινεμά. Ακούει mainstream μουσική. Πηγαίνει σε mainstream μαγαζιά. Αγοράζει ασύστολα mainstream ρούχα και παπούτσια. Καλύπτει κάθε πρωί μανιωδώς το νεανικό της δέρμα με στρώματα μακιγιάζ. Διόρθωση: η συμφοιτήτρια μου, η Χ έχει το ίδιο χόμπι με όλους μας. Την υπερκατανάλωση.

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ δεν εκτιμά τους καθηγητές με προσωπικότητα. Δεν της αρέσουν τα μαθήματα που αφήνουν περιθώριο για σκέψη και συζήτηση. Δεν βλέπει πώς ο διάλογος θα τη βοηθήσει να περάσει το μάθημα, λέει. Κι εγώ ζαρώνω τη μύτη μου σε κάθε τεχνοκράτη, που μπαίνει στο αμφιθέατρο και βάζει μπρος το κασετοφωνάκι, που μου λέει τι να διαβάσω, τι να πιστέψω. 

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ δεν νιώθει άνετα να μιλάμε για τη LGBTQ+ κοινότητα. Κάθε φορά που κάποιος λέει τις λέξεις “γκέι” και “λεσβία” κοντοστέκεται. Ενώνει τα φρύδια της. Κουνάει το κεφάλι της. Κάνει μορφασμούς. Σιχαίνεται. Και όταν τις προάλλες την άκουσα να χρησιμοποιεί τη λέξη “πούστης” για να αναφερθεί σε γκέι άνδρες χρειάστηκα ένα δευτερόλεπτο για να καταλάβω αν όντως άκουσα αυτό που νομίζω ότι άκουσα.

Πλέον όταν ξέρω ότι θα τη συναντήσω χρειάζεται να κάνω έναν μικρό διαλογισμό. Στο σπίτι μου. Στο μετρό. Στο λεωφορείο. Κάθε φορά υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι πρέπει να μιλάω λιγότερο.Πρέπει να κάνω ότι δεν ακούω. Ότι δεν καταλαβαίνω. Οι άνθρωποι που λένε συνέχεια τη γνώμη τους δεν έχουν καλή κατάληξη. Σπάνια γίνονται αρεστοί. Οπότε μαζεύω τις σκέψεις μου σε ένα κουτί. Και τρέμω τη μέρα που θα ξεχάσω να το κλειδώσω.

Η συμφοιτήτρια μου, η Χ είναι μια συνηθισμένη κοπέλα. Οπότε γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι όλα αυτά που λέει και κάνει; Γιατί ένιωσα την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο;

Η απάντηση είναι απλή : η συμφοιτήτρια μου, η Χ είναι η προσωποποίηση των μεγαλύτερων φόβων μου.